ଏକ ସମୟରେ ଧନ୍ବନ୍ତରି ଶୁଶ୍ରୁତଙ୍କୁ ଏହି ଦେହର ମୁତ୍ର ରୋଗ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ । ସେ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ମୁତ୍ର ପଥ ଖୋଲା ଥାଏ, ମୁତ୍ର ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ ବାହାରିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅଟକିଯାଏ, ତେବେ ମୁତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଗୋମେଦକ ମଣି ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ବାହାରିଯାଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେହ ଭିତରେ ଉତ୍ତେଜନା ହେଲେ, ମୁତ୍ରପଥରେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ମିଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ; ଏଠାରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ରୋଗୀ ଦାନ୍ତ କଟି ଚମକିଯାଏ । ସେ ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଓ ନାବିକୁ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରେ; ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ମଳ ବାହାରିଯାଏ, ଏବଂ ମୁତ୍ର ବିପୁଳ ଭାବରେ, କିନ୍ତୁ ଥୋଡ଼ା ଥୋଡ଼ା ହୋଇ ବାହାରିଯାଏ । ତାଙ୍କର ପଥର କଳା ଓ ଅସ୍ଥଳ ଥାଏ, କେବେ କେବେ କାଣ୍ଟା ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୁଏ; ପିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୁତ୍ରାଶୟ ଜଳିଯାଏ, ଏକ ତାପରେ ରନ୍ଧାଯାଉଛି ଭଳି ଅନୁଭୂତି ଦିଏ । ପଥର ଭଲାଟକ ଗୁଡ଼ିକୁ ଭଳି, ଲାଲ, ହଳଦିଆ କିମ୍ବା ସ୍ଵେତ ରଙ୍ଗର ହୁଏ; କଫ ଦ୍ୱାରା ମୁତ୍ରାଶୟ ଭାରି ଓ ଶୀତଳ ହୁଏ ।