ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ—ସୁବାହୁ ଓ ଶୂରସେନ। କୁଶର ପୁଅ ଥିଲେ ଅତିଥି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ନିଷାଦ। ନିଷାଦଙ୍କୁ ନଳ, ନଳଙ୍କୁ ନଭଃ, ନଭଃଙ୍କୁ ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କୁ କ୍ଷେମଧନ୍ୱନ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। କ୍ଷେମଧନ୍ୱନଙ୍କୁ ଦେବନୀକ, ଦେବନୀକଙ୍କୁ ଅହୀନକ, ଅହୀନକଙ୍କୁ ରୁରୁ, ଓ ରୁରୁଙ୍କୁ ପରିୟାତ୍ର। ପରିୟାତ୍ରଙ୍କୁ ଦଳ, ଦଳଙ୍କୁ ଛଳ, ଛଳଙ୍କୁ ଉକ୍ଥ, ଉକ୍ଥଙ୍କୁ ବଜ୍ରନାଭ, ବଜ୍ରନାଭଙ୍କୁ ଗଣ। ଗଣଙ୍କୁ ଉଷିତାଶ୍ୱ, ଉଷିତାଶ୍ୱଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱସାହ, ତାଙ୍କୁ ହିରଣ୍ୟନାଭ, ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପକ। ପୁଷ୍ପକଙ୍କୁ ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି, ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କୁ ସୁଦର୍ଶନ, ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣ। ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର, ଶୀଘ୍ରଙ୍କୁ ମରୁ, ମରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସୁଶ୍ରୁତ, ପ୍ରସୁଶ୍ରୁତଙ୍କୁ ଉଦବାସୁ। ଉଦବାସୁଙ୍କୁ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ, ନନ୍ଦିବର୍ଧନଙ୍କୁ ସୁକେତୁ, ସୁକେତୁଙ୍କୁ ଦେବରତ, ଦେବରତଙ୍କୁ ବୃହଦୁକ୍ଥ। ବୃହଦୁକ୍ଥଙ୍କୁ ପ୍ରବଳ ସୁଧୃତି, ସୁଧୃତିଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁଙ୍କୁ ହର୍ୟଶ୍ୱ। ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କୁ ମରୁ, ମରୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିନ୍ଧକ, ପ୍ରତିନ୍ଧକଙ୍କୁ କୃତିରଥ, କୃତିରଥଙ୍କୁ ଦେବମିଧ। ଦେବମିଧଙ୍କୁ ବିବୁଧ, ବିବୁଧଙ୍କୁ ମହାଧୃତି, ମହାଧୃତିଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତିରତ, କୀର୍ତ୍ତିରତଙ୍କୁ ମହାରୋମ। ମହାରୋମଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୋମ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୋମଙ୍କୁ ହ୍ରସ୍ୱରୋମ, ହ୍ରସ୍ୱରୋମଙ୍କୁ ସୀରଧ୍ୱଜ, ଯାହାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ସୀତା। ସୀରଧ୍ୱଜଙ୍କ ସହୋଦର କୁଶଧ୍ୱଜ। ସୀରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଭାନୁମାନ, ଭାନୁମାନଙ୍କୁ ଶତଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶତଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଶୁଚି। ଶୁଚିଙ୍କୁ ଉର୍ଜ, ଉର୍ଜଙ୍କୁ ସନଦ୍ୱଜ, ସନଦ୍ୱଜଙ୍କୁ କୁଲି, କୁଲିଙ୍କୁ ଅନଞ୍ଜନ। ଅନଞ୍ଜନଙ୍କୁ କୁଳଜିତ, କୁଳଜିତଙ୍କୁ ଅଧିନେମିକ, ଅଧିନେମିକଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତାୟୁଷ, ଶ୍ରୁତାୟୁଷଙ୍କୁ ସୁପର୍ଶ୍ୱ। ସୁପର୍ଶ୍ୱଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗୟ, ଶୃଙ୍ଗୟଙ୍କୁ କ୍ଷେମରି, କ୍ଷେମରିଙ୍କୁ ଅନେନ, ଅନେନଙ୍କୁ ରାମରଥ। ରାମରଥଙ୍କୁ ସତ୍ୟରଥ, ସତ୍ୟରଥଙ୍କୁ ଉପଗୁରୁ, ଉପଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପଗୁପ୍ତ, ଉପଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱଗତ। ସ୍ୱଗତଙ୍କୁ ସ୍ୱନର, ସ୍ୱନରଙ୍କୁ ସୁବର୍ଚ୍ଚ, ସୁବର୍ଚ୍ଚଙ୍କୁ ସୁପର୍ଶ୍ୱ, ସୁପର୍ଶ୍ୱଙ୍କୁ ସୁଶୃତ। ସୁଶୃତଙ୍କୁ ଜୟ, ଜୟଙ୍କୁ ବିଜୟ, ବିଜୟଙ୍କୁ ଋତ, ଋତଙ୍କୁ ସୁନୟ। ସୁନୟଙ୍କୁ ବୀତହବ୍ୟ, ବୀତହବ୍ୟଙ୍କୁ ଧୃତି, ଧୃତିଙ୍କୁ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ବହୁଳାଶ୍ୱଙ୍କୁ କୃତି। ଏଭଳି ଦୁଇଟି ଜନକ ବଂଶର ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠିତ ଥିଲେ। ଏହା ପରେ ହରି କହିଲେ—"ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଂଶର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର କଥା ଶୁଣ।" ନାରାୟଣଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅତ୍ରି, ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ସୋମ। ସୋମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ତାରା, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁର ପ୍ରିୟା। ସୋମ ଓ ତାରାଙ୍କୁ ବୁଧ, ବୁଧଙ୍କୁ ପୁରୁରବା। ବୁଧ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଛଅ ପୁଅ ହେଲେ—ବିଶ୍ୱାବାସୁ, ଶତାୟୁ, ଆୟୁ, ଧାମାନ୍, ଅମାବାସୁ ଓ ଏକ ଅନ୍ୟ। ଅମାବାସୁଙ୍କୁ ଭୋମ, ଭୋମଙ୍କୁ କାଞ୍ଚନ, କାଞ୍ଚନଙ୍କୁ ସୁହୋତ୍ର, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଜହ୍ନୁ। ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ସୁମନ୍ତୁ, ସୁମନ୍ତୁଙ୍କୁ ଅପଜାପକ, ଅପଜାପକଙ୍କୁ ବଳାକାଶ୍ୱ, ବଳାକାଶ୍ୱଙ୍କୁ କୁଶ। କୁଶଙ୍କୁ କୁଶାଶ୍ୱ, କୁଶନାଭ, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟ ଓ ବସୁ ଏହି ପୁଅମାନେ ହେଲେ। କୁଶଙ୍କୁ ଗାଧି, କୁଶାଶ୍ୱଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର। ଏଠିକି ଏକ କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ଋଚୀକ ମୁନିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଋଚୀକଙ୍କୁ ଜମଦଗ୍ନି, ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ରାମ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେବରାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ଆଦି। ଆୟୁଙ୍କୁ ନହୁଷ, ନହୁଷଙ୍କୁ ଅନେନା, ରଜି, ଅମ୍ଭକ। କ୍ଷତ୍ତ୍ରବୃଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଲେ, କ୍ଷତ୍ତ୍ରବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ସୁହୋତ୍ର ରାଜା, ସୁହୋତ୍ରଙ୍କୁ କାଶ୍ୟ, କାଶ, ଗୃତ୍ସମଦ ଏହି ତିନି ପୁଅ। ଗୃତ୍ସମଦଙ୍କୁ ଶୌନକ, କାଶ୍ୟଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘତମସ, ଦୀର୍ଘତମସଙ୍କୁ ଧନ୍ୱନ୍ତରି ବୈଦ୍ୟ, ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କୁ କେତୁମାନ। କେତୁମାନଙ୍କୁ ଭୀମରଥ, ଭୀମରଥଙ୍କୁ ଦିବୋଦାସ, ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ପ୍ରତର୍ଦନ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଜିତ୍ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପ୍ରତର୍ଦନଙ୍କୁ ଋତଧ୍ୱଜ, ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅଲର୍କ, ଅଲର୍କଙ୍କୁ ସନ୍ନତି, ସନ୍ନତିଙ୍କୁ ସୁନୀତ। ସୁନୀତଙ୍କୁ ସତ୍ୟକେତୁ, ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କୁ ବିଭୁ, ବିଭୁଙ୍କୁ ସୁବିଭୁ, ସୁବିଭୁଙ୍କୁ ସୁକୁମାର। ସୁକୁମାରଙ୍କୁ ହୃଷ୍ଟକେତୁ, ହୃଷ୍ଟକେତୁଙ୍କୁ ବୀତିହୋତ୍ର, ବୀତିହୋତ୍ରଙ୍କୁ ଭର୍ଗ, ଭର୍ଗଙ୍କୁ ଭର୍ଗଭୂମି। ଏହି କାଶୀର ରାଜାମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ରଜିଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। କ୍ଷତ୍ତ୍ରବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର, ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୟ, ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ବିଜୟ, ବିଜୟଙ୍କୁ କୃତ। କୃତଙ୍କୁ ବୃଷଧନ, ବୃଷଧନଙ୍କୁ ସହଦେବ, ସହଦେବଙ୍କୁ ଅଦୀନ, ଅଦୀନଙ୍କୁ ଜୟତ୍ସେନ। ଜୟତ୍ସେନଙ୍କୁ ସଂକୃତି, ସଂକୃତିଙ୍କୁ କ୍ଷତ୍ତ୍ରଧର୍ମ, ତାପରେ ୟତି, ଯୟାତି, ସଂୟାତି, ଅୟାତି, ବିକୃତି ଏକ ପରେ ଏକ। ନହୁଷ ଓ ଯୟାତିଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅମାନେ ହେଲେ—ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ।