ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ପାଞ୍ଚରାତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା କରିବା ସମୟରେ, ଭକ୍ତିମୟ ଭାବରେ ଏଠି ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ: "ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମକୁ ଶତ-ଶତ ନମସ୍କାର। ମୋର ପାପ ଦୂର ହେଉ, ମୋର ପୁଣ୍ୟ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉ, ମୋର ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି କ୍ଷୟ ନ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋର ଆବହା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହୁ।" ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ସମସ୍ତରୁ ପ୍ରକୃଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମର ତତ୍ତ୍ୱ, ଅପାର, ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ମହାଶକ୍ତି, ମୁଁ ଯେପରି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଛି, ମୋର ଇଚ୍ଛା ସଦା ପୂରଣ କର। ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଦୟା କର; ମୁଁ ଯାହା ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ଅପାର ଶକ୍ତି, ପରମପୁରୁଷ, ନିଶ୍ଚିତ ଭଗ୍ୟ ଦିଅ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସାତ ବର୍ଷ ଧରି ଏକାଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଉପବାସ କରିଥାଏ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଉତ୍ତମ ପଦ ପାଇଥାଏ। ସପ୍ତମ ଦିନରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଦୁର୍ଗା, ଶମ୍ଭୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥାଏ; ତେଣୁ ସେ ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଓ ପବିତ୍ରତା ପାଇଥାଏ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ, ରାତି ଉପବାସ, ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଆହାର କିମ୍ବା ଶାକ ଓ ଏହାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ, ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଉପବାସକୁ ସମସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇ ଉପଲବ୍ଧ କରେ। ପ୍ରଥମ ଦିନରେ କୁବେର, ଅଗ୍ନି ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଯମ; ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶ୍ରୀ; ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ ନାଗ; ସପ୍ତମ ଦିନରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧନ ଦେବାଳୁ। ଦୁର୍ଗାଷ୍ଟମୀରେ ଦୁର୍ଗା ଓ ମାତୃକାଗଣ; ନବମ ଦିନରେ ଟକ୍ଷକ; ଦଶମ ଦିନରେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଏକାଦଶୀରେ କୁବେର ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ। ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ହରି; ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ କାମ ଓ ମହେଶ୍ୱର; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଏଭଳି ଉପବାସ ନିୟମ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ହରି କହିଲେ: "ମୁଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ବଂଶ ଓ ତାଙ୍କର ଇତିହାସ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାଭିରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଦକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦକ୍ଷ ଠାରୁ ପିତୃମାନେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ବିବସ୍ୱାନ୍; ବିବସ୍ୱାନ୍ଙ୍କର ପୁଅ ମନୁ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ଶାର୍ୟାତି, ନୃଗ, ଧୃଷ୍ଟ, ପ୍ରଷଧ୍ର। ନରିଷ୍ୟନ୍ତ, ନାଭାଗ, ଦିଷ୍ଟ, ଶଶକ; ମନୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିବା ଜନା ଇଲା, ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ। ବୁଧ ଓ ଇଲାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁରବାସ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍କଳ, ବିନତା, ଗୟା ତିନି ପୁଅ ହେଲେ। ଗୋବଧାଠାରୁ ଅଭ୍ରଶ୍ରଦ୍ଧ, ମନୁଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରଷଧ୍ର; କରୂଷାଠାରୁ କାରୂଷ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ। ଦିଷ୍ଟଙ୍କର ପୁଅ ନାଭାଗ, ସେ ବୈଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଭଲନ୍ଦନ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଭତ୍ସପ୍ରୀତି। ଏଉଁପରି ପାଂଶୁ, ଖନିତ୍ର, ଭୂପ; ତାଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷୁପ, ବିଂଶ; ବିଂଶଙ୍କର ପୁଅ ବିବିଂଶକ। ବିବିଂଶାଠାରୁ ଖନିନେତ୍ର, ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଭୂତି; ବିଭୂତିଙ୍କଠାରୁ କରନ୍ଧମା, ତାଙ୍କଠାରୁ ଅବିକ୍ଷିତ। ଅବିକ୍ଷିତଙ୍କଠାରୁ ମାରୁତ୍ତ, ତାଙ୍କଠାରୁ ନରିଷ୍ୟନ୍ତ; ନରିଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କଠାରୁ ତମ, ତାଙ୍କଠାରୁ ରାଜବର୍ଧନ। ରାଜବର୍ଧନଙ୍କଠାରୁ ସୁଧୃତି, ତାଙ୍କଠାରୁ ନର; ନରଙ୍କର ପୁଅ କେବଳ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଧୁନ୍ଧୁମାନ। ଧୁନ୍ଧୁମାନଙ୍କଠାରୁ ବେଗବାନ, ବେଗବାନଙ୍କଠାରୁ ବୁଧ; ବୁଧଙ୍କଠାରୁ ତୃଣବିନ୍ଦୁ, ଏବଂ କାନ୍ୟା ଓ ଚୈଳବିଲା। ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ ଅଲମ୍ବୁସା ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବିଶାଳଙ୍କଠାରୁ ହେମଚନ୍ଦ୍ର, ହେମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରକ। ଚନ୍ଦ୍ରକଙ୍କଠାରୁ ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱ, ଧୂମ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କଠାରୁ ସୃଞ୍ଜୟ; ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କର ପୁଅ ସଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କଠାରୁ ସହଦେବ, ତାଙ୍କଠାରୁ କୃଶାଶ୍ୱ। କୃଶାଶ୍ୱଙ୍କଠାରୁ ସୋମଦତ୍ତ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନମେଜୟ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁମନ୍ତି—ଏମାନେ ବୈଶାଳୀର ରାଜାମାନେ। ଶାର୍ୟାତିଙ୍କଠାରୁ ସୁକନ୍ୟା, ସେ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ; ଶାର୍ୟାତିଙ୍କଠାରୁ ଅନନ୍ତ, ଅନନ୍ତଙ୍କଠାରୁ ରେବତ। ରେବତଙ୍କଠାରୁ ରୈବତ, ରୈବତଙ୍କଠାରୁ ରେବତୀ; ଧୃଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଧାର୍ଷ୍ଟକ, ତାଙ୍କର ଭୂମି "ବୈଷ୍ଣବ" ନାମରେ ପରିଚିତ। ନାଭାଗଙ୍କର ପୁଅ ନେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଅମ୍ବରୀଷ; ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କଠାରୁ ବିରୂପ, ବିରୂପଙ୍କଠାରୁ ପୃଷଦଶ୍ୱ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ରଥୀନର, ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତ; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କର ତିନି ପୁଅ: ବିକୁକ୍ଷି, ନିମି, ଦଣ୍ଡକ। ବିକୁକ୍ଷି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କର ପୁଅ, ଏକ ଖର ଖାଇଥିବାରୁ "ଶଶାଦ" ନାମ ହେଲେ; ଶଶାଦଠାରୁ ପୁରଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କର ପୁଅ କକୁତ୍ସ୍ଥ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କଠାରୁ ଅନେନା, ଅନେନାଠାରୁ ପୃଥୁ; ପୃଥୁଙ୍କର ପୁଅ ବିଶ୍ୱରାତ, ବିଶ୍ୱରାତଙ୍କଠାରୁ ଆର୍ଦ୍ର। ଆର୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କଠାରୁ ଶାଵସ୍ତ; ଶାଵସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ବୃହଦାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କର ପୁଅ କୁବଲାଶ୍ୱ। ଧୁନ୍ଧୁମାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୃଢାଶ୍ୱ; ଦୃଢାଶ୍ୱଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରାଶ୍ୱ, କପିଲାଶ୍ୱ, ହର୍ୟାଶ୍ୱ। ହର୍ୟାଶ୍ୱଙ୍କଠାରୁ ନିକୁମ୍ବ, ନିକୁମ୍ବଠାରୁ ହିତାଶ୍ୱ; ହିତାଶ୍ୱଠାରୁ ପୂଜାଶ୍ୱ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଯୁବନାଶ୍ୱ। ଯୁବନାଶ୍ୱଠାରୁ ମାନ୍ଧାତୃ, ତାଙ୍କର ରାଣୀ ବିନ୍ଦୁମତୀ ଠାରୁ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ, ଅମ୍ବରୀଷ, ପୁରୁକୁତ୍ସ ତିନି ପୁଅ ହେଲେ। ସେ ବିନ୍ଦୁମତୀଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଯୁବନାଶ୍ୱ ଓ ଅମ୍ବରୀଷଠାରୁ ହରିତ, ଯୁବନାଶ୍ୱଠାରୁ ଅମ୍ବରୀଷ। ପୁରୁକୁତ୍ସ ଓ ନର୍ମଦାଠାରୁ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଠାରୁ ଅନରଣ୍ୟ, ଅନରଣ୍ୟଠାରୁ ହର୍ୟାଶ୍ୱ। ହର୍ୟାଶ୍ୱଙ୍କର ପୁଅ ବସୁମନସ, ବସୁମନସଠାରୁ ତ୍ରିଧନ୍ବନ; ତ୍ରିଧନ୍ବନଙ୍କର ପୁଅ ତ୍ରୟାରୁଣ, ତ୍ରୟାରୁଣଙ୍କର ପୁଅ ସତ୍ୟରଥ। ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ନାମରେ ପରିଚିତ ପୁଅ, ତାଙ୍କଠାରୁ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର; ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ରୋହିତାଶ୍ୱ, ରୋହିତାଶ୍ୱଠାରୁ ହରିତ।