ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କେହି କହିଲେ, “ହେ ଦାନବନାଶିନୀ! ମୁଁ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ମୋତେ ଧରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ; ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆପଣ ବରାହ ରୂପେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦିବ୍ୟ ନରସିଂହ ରୂପେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ପଶ୍ଚିମ-ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହୟଗ୍ରୀବ ଦେବତା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ଅଜେୟ, ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ହେ ଅଜିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ଅକୂପାର, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ; ହେ ମହାମତ୍ସ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ରୂପ ଧାରଣ କରି ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ହେ ପରମପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପୂର୍ବେ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଧାରୀଙ୍କୁ କାତ୍ୟାୟନୀ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ରକ୍ତବୀଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବଦ୍ରୋହୀମାନେ ବିନାଶ କରାଯାଇଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦେଇଥାଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ଆତ୍ମା—ସେଇ ମୁଁ। ମୁଁ ଶରୀରିକ ଗୁଣରୁ ଶୂନ୍ୟ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୁଣହୀନ, ନାମ ଓ ବଂଶ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ମନର ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ; ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା ହିଁ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିର ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ; ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ମନ ହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରାଣର ପ୍ରାଣ, ଶାନ୍ତିର ପରାକାଷ୍ଠା, ଭୟ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ। ମୁଁ ସେହି ସାକ୍ଷୀ, ସେହି ନିୟନ୍ତା, ପରାନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ। ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥିତି—ଏହି ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଚେତନାର ଆକାର, ସମସ୍ତ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ। ଏଭଳି ଯିଏ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣି ଭଜନାନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ପରମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ଧ୍ୟାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଶଙ୍କର। ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—“ହେ ପ୍ରଭୁ, କଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଣିଷ ଏହି ଭୟାନକ ସଂସାର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ?” ତେବେ କହାଗଲା, “ସେହି ପରମେଶ୍ୱର, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଅକ୍ଷୟ ପରମାତ୍ମା—ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର କହିବି। ଓଁ! ବାସୁଦେବ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ବାମନ, ବାସବ, ବସୁ—ବଲିକୁ ବନ୍ଧନ କରୁଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବେଦବିଦ୍, ଜ୍ଞାନୀ—ବେଦଙ୍ଗ ବିଦ୍, ବେଦନାଥ, ବଳର ଆଧାର, ବଳନାଶକ, ବୀରନାଶକ, ମହାବୀର, ପୂଜିତ, ପରମେଶ୍ୱର—ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମଧନ, ପଦ୍ମହସ୍ତ, ଗଦାଧାରୀ, ପଦ୍ମଉରୁ, ପଦ୍ମନୟନ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ପ୍ରିୟ, ଅସୀମ, ପରମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର—ଶୁଭ୍ର, ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ପବିତ୍ର, ରକ୍ଷକ, ପ୍ରଧାନ, ଭୂପଦ୍ମ, ପଦ୍ମନାଭ, ସ୍ନେହଦାତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର, ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣମ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଦେବ-ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ସେ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ନାଭିଜନ୍ମା, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷଙ୍କର ନାଥ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ସେ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, କ୍ଷେମ ଓ ନିରାପତ୍ତାର ଉତ୍ସ। ସେ ସତ୍ୟରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସତ୍ୟ ହିଁ ତାଙ୍କର ସଙ୍କଳ୍ପ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ଓ ସତ୍ୟ କହନ୍ତି। ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ସ୍ମରଣ କଲେ, ମଣିଷ ସଂସାର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।