ଏକ ସମୟରେ ଶ୍ରୀ କେଶବଙ୍କ ଧନ୍ୟତା ଉପରେ ଅନେକ ନୀତି ଓ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଏହି ଉପଦେଶରେ କହାଯାଇଛି, ଯେ ଯେଉଁଜଣ ନିରନ୍ତର ଘାସ କାଟିବା, ଜମି ଖୋଦିବା, ପାଦ ପଛାଇବା, ଦାନ୍ତ ସଫାରେ ଅଲସତା, ମଲିନ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା, ଅସ୍ଥିର ଚୁଲ ରଖିବା, ଦିନକୁ ଦୁଇଥର ଶୁଇବା, ନଗ୍ନ ଶୁଇବା, ଅତି ଖାଇବା କିମ୍ବା ଅତି ହସିବା, ନିଜ ଦେହ କିମ୍ବା ଶୟନ ଉପରେ ସଙ୍ଗୀତ ରଚିବା—ଏହି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା କେଶବଙ୍କ ଧନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ । ଯଦି ମୁଣ୍ଡ ଭଲଭାବେ ଧୋଇଯାଏ, ପାଦ ଶୁଅଞ୍ଜ ହୋଇଯାଏ, ଉତ୍ତମ ନାରୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଶୁଶୁଷା କରାଯାଏ, ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ୍ ଖାଯାଏ, ନଗ୍ନ ଶୁଇବା ନକରାଯାଏ, ନିଷିଦ୍ଧ ଦିନରେ ସଂସ୍ପର୍ଶ ନକରାଯାଏ—ଏହି ଛଅ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ହାରାଯାଇଥିବା ଧନ୍ୟତା ପୁନଃ ଫେରି ଆସେ । ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ପିନ୍ଧିବା, ବିଶେଷ କରି ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣାଡର ଫୁଲ, ଅଶୁଭ ଅପସ୍ଥାପନ କରେ । ଦୀପର ପଶ୍ଚିମ ଛାୟା, ଶୟନ କିମ୍ବା ଆସନର ଛାୟା, ଓ ଧୋବିଆ ଧୁଳିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ବାସ ଅଛି । ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶବ ଦହନର ଧୁଆଁ, ବୃଦ୍ଧା ନାରୀ, ତାଜା ଦହି, ଓ ଝାଡ଼ୁ ଦେଇ ଉଠିଥିବା ଧୁଳି—ଏହା ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ । ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ଧାନ, ଓ ଗାଁ ଧୁଳି ଶୁଭ; କିନ୍ତୁ ଗଧା, ଉଠ, ଓ ଛେଉଁ ଧୁଳି ଅଶୁଭ । ଗାଁ, ଧାନ, ଓ ପୁଅ ଶରୀରର ଧୁଳି ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ମହାପାପ ନାଶ କରେ । ଛେଉଁ, ଗଧା, ଓ ଝାଡ଼ୁ ଧୁଳି ମହାପାପ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଅପବିତ୍ରତା ଦେଇଥାଏ । ନିର୍ବାସନ ଥଳିର ପବନ, ନଖ ଶିଖା ଧୋଇବା ପାଣି, ସ୍ନାନ ପୋଶାକ ଧୋଇବା ପାଣି, ଚୁଲ ଧୋଇବା ପାଣି, ଓ ଝାଡ଼ୁ ଧୁଳି—ଏହିଗୁଡିକ ଆଗରୁ ଆର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରେ । ଦୁଇ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅଗ୍ନି, ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି, ମାଲିକ ଓ ଚାକର, ଘୋଡା ଓ ବଳଦ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ନିଷିଦ୍ଧ । ସ୍ତ୍ରୀ, ରାଜା, ଅଗ୍ନି, ସାପ, ସଂସ୍କୃତ ଶ୍ରୁତି, ଶତ୍ରୁ ସେବା, ଓ ଭୋଗ—ଏହିପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେହି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅଭରସାଯୋଗ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ଉପରେ ବି ଅତି ଭରସା ନକରିବା ଉଚିତ୍ । ଭରସାରୁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ମୂଳକୁ ବି କାଟିଦିଏ । ଶତ୍ରୁ ସହିତ ସମ୍ମତି କରି ଏକାନ୍ତ ଭରସା ରଖିଲେ, ଏହା ଗଛ ଉପରେ ଶୁଇବା ପରି; ପଡିଗଲା ପରେ ମାତ୍ର ଜାଗିବା ହୁଏ । ଅତି ମୃଦୁ ନ ହେବା ଉଚିତ୍, ଅତି କଠୋର ମଧ୍ୟ ନହେବା ଉଚିତ୍; ମୃଦୁ ମୃଦୁଙ୍କୁ ଦବାଇ ଦିଏ, କଠୋର କଠୋରଙ୍କୁ । ଅତି ସରଳ ଓ ଅତି ମୃଦୁ ନହେବା ଉଚିତ୍; ଦେଖ, ସରଳ ଗଛଗୁଡିକୁ କାଟିଦିଏ, ତେବେ ତେଢ଼ା ଗଛ ଅଟୁଟ ରହେ । ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ବେହାଲେ ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ମୃଦୁ ହୁଏ; ଶୁଖିଲା ଗଛ ଓ ମୂଢ଼ ଲୋକ ନ ବେହାନ୍ତି, ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି । ଅନିମିତ୍ତ ଦୁଃଖ ଯେପରି ଆସିଯାଏ, ତେଣୁ ଅବସର ଦେଖି ମନୁଷ୍ୟ ଚିତ୍ରାଳି ନେଇବା ଉଚିତ୍, ବିଲେଇ ପରି ଶିକାର ଚିହ୍ନି ନେଇବା । ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଅତି ସାବଧାନ ଓ ଧନ ଦେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଅଧମଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏକ ରହସ୍ୟ ଛଅ ଚୁଆଁ ଶୁଣିଲେ ଖୋଲିଯାଏ; ଚାରି ଚୁଆଁ ରଖିଲେ ଲୁଚି ରହେ; ଦୁଇ ଚୁଆଁ ରହସ୍ୟ ରଖିଲେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଗାଁ ଦୁଧ ନ ଦେଏ, ଗର୍ଭବତୀ ନୁହେଁ, ସେ ଗାଁର ଉପଯୋଗ କ'ଣ? ଏହିପରି ଜଣେ ପୁଅ ଯେ ନ ବିଦ୍ୟା ନ ବ୍ୟବହାରିକ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ, ତାହାର ମୂଲ୍ୟ କ'ଣ? ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ନିପୁଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ଚାନ୍ଦ୍ର ପରି ଆକାଶକୁ ଉଜାଗର କରେ । ଏକ କୁସୁମିତ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଗଛ ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇଥାଏ । ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହାର କ'ଣ ଉପଯୋଗ? ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଅନ୍ଧାର କୁ ଦୂର କରେ, ଚାନ୍ଦ୍ର ପରି, ହଜାର ତାରା ନୁହେଁ । ପୁଅକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଦର କରିବା, ଦଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବା, ଏବଂ ଷୋଳ ବର୍ଷ ପରେ ମିତ୍ର ପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ପୁଅ ଜନ୍ମକାଳରେ ପିତାଙ୍କ ଜନାନୀକୁ ନେଇଥାଏ, ବୃଦ୍ଧି ପରେ ଧନକୁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବନକୁ; ପୁଅ ପରି ଶତ୍ରୁ କେହି ନାହିଁ । କେତେକ ବାଘ ହରିଣ ମୁହଁରେ ଥାଏ, କେତେକ ହରିଣ ବାଘ ମୁହଁରେ; ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୁଣ ଅଜଣା ଥିଲେ ପ୍ରତି ପଦେ ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ । ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୋଷ ଅଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ: ଲୋକ ଭାବିପାରନ୍ତି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଦୁର୍ବଳ । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଅସ୍ଥିର; ଏବଂ ପ୍ରେମୀ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କ ଚିନ୍ତା କେବେ ବି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ । ଓ ଶୌନକ, ପିତା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବଡ଼ ଭାଇ ପିତା ପରି ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ ହୁଏ । ସେ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ, ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ ଓ ଜୀବିକାରେ ଅନୁପାତୀ, ଏବଂ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଏକ ସମ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ମିଶି ଏକତ୍ର ହେଲେ ମହାଶକ୍ତି ହୁଏ; ଝାଡ଼ି ଗ୍ରାସ ଦେଇ ଏକ ରସି ହାତୀକୁ ବାନ୍ଧିପାରିବା ପରି । ଅନ୍ୟର ଧନ ନେଇ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଦାନକାରୀ ହିସାବରେ ନରକକୁ ଯାଏ; ଫଳ ତାହାର ହୁଏ ଯାହାର ଧନ ଥିଲା । ଦେବତାଙ୍କ ଧନ ନଷ୍ଟ କରିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ନେଇବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା—ଏହି ଦ୍ୱାରା କୁଳର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ ହୁଏ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ମଦପାନ, ଚୋରି, ଓ ନିଷ୍ଠାଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଅକୃତଜ୍ଞ ପାଇଁ କେହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ ।