ଏହିପରି ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ଆଦିପ୍ରଥମେ ହସ୍ତ ଓ ଦେହର ତ୍ରିଧା ନ୍ୟାସ କରାଯାଏ। ତାପରେ ହୃଦୟସ୍ଥ ଯୋଗାସନର ପୂଜା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—"ଓଁ, ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଧର୍ମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଜ୍ଞାନକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ବୈରାଗ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଆଇଶ୍ୱର୍ୟକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଅଧର୍ମକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଅବୈରାଗ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଅନୈଶ୍ୱର୍ୟକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ପଦ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଅଗ୍ନିମଣ୍ଡଳକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ବିମଳାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଉତ୍କର୍ଷିଣୀକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଜ୍ଞାନାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, କ୍ରିୟାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଯୋଗାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ପ୍ରାହ୍ୱୀକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ସତ୍ୟାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଈଶାନାକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ସର୍ବତୋମୁଖୀକୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ହରିଙ୍କ ଆସନକୁ ନମସ୍କାର।" ଏହାପରେ, ଯୋଗୀ ମନେ ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟାରେ ଭଗବତଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି—"ଅଂ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଆଂ, ହୃଦୟକୁ ନମସ୍କାର; ଈଂ, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର; ଊଂ, ଚୂଡ଼ାକୁ ନମସ୍କାର; ଐଂ, କବଚକୁ ନମସ୍କାର; ଔଂ, ତିନି ଚକ୍ଷୁକୁ ନମସ୍କାର; ଅଃ, ଫଟ୍, ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନମସ୍କାର।" ଏହିପରି ଅନେକ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ନାମ ସହିତ ପୂଜା ହୁଏ—ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ନାରାୟଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ନରସିଂହ, ବରାହ, ଭୈନତେୟ, ସୁଦର୍ଶନ, ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଭୂଷଣ, କୌସ୍ତୁଭ, ଶାର୍ଙ୍ଗ, ଦୁଇ ତୁଣୀର, ଢାଳ, ତାଲୱାର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ଭୂମି, ଅଗ୍ନି, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷ କୁବେର, ବାୟୁ, ଇଶାନ, ଅନନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରରେ ନମସ୍କାର ଓ ଅର୍ପଣ ହୁଏ। "ଓଁ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ନଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ମଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଭଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଗଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଵଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ତେଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଵାଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ସୁଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଦେଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଵାଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଯଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଓଁ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ନଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ମଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ନାଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ରାଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଣାଂ, ନମସ୍କାର; ଓଁ, ଯଂ, ନମସ୍କାର।" ଏହିପରି ଅନେକ ମନ୍ତ୍ର ଓ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା, "ଓଁ, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓଁ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର" ବୋଲି ପୂଜା କରାଯାଏ। ତାପରେ, ଏହି ଲୋଟସ୍-ନୟନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଇଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରମରେ "ସ୍ୱାହା" ଶବ୍ଦ ଯୋଗେ ହବି ଦିଆଯାଏ। ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଜୟ ଲାଭ କରି, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର ଦିଆଯାଏ। ନିଜ ବୀଜମନ୍ତ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷୟ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଭ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଅଳତାରେ ଘୁରାଇ ପୂଜା କରାଯାଏ। ବାସୁଦେବ ବିଦ୍ୟା ଅନୁସାରେ ୧୦୮ ହବି ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ଏହିଭଳି ତିନି ତିନି କରି ଅଙ୍ଗ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହବି ଦିଆଯାଏ। ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆତ୍ମାକୁ ବିଲୀନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ସଦା କରିବା ଉଚିତ; ବିଶେଷ ଅବସରରେ ଏହା ଦୁଇଗୁଣା କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଏ। ଏଠାରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଚାରିବୁଜା ରୂପେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଛଅ ରୂପେ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ବାରୋଟି ରୂପେ, ଏବଂ ଉପରେ ଅନନ୍ତକଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ। ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସହିତ ପୂଜିତ ହେଲେ, ସେ ଘରକୁ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହି ଡ୍ୱାରକା-ଚକ୍ର ପୂଜା ଘରକୁ ଶୁଭ ରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ଏଉଁପରି ଏହି ଶୁଭ ବୈଷ୍ଣବ ବୃତ୍ତକୁ ବିବେଚନା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, "ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ ସୁରକ୍ଷା ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦାନବ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଶରଣ ନିଆଯାଏ। ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଵରାହଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମରେ ମହାପୁରୁଷ ନରସିଂହଙ୍କୁ, ପଶ୍ଚିମ-ଉତ୍ତରରେ ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସୁରକ୍ଷା ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ। ଅଜୟ ଓ ଅପରାଜିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନମସ୍କାର। ଅକୂପାର ଓ ମହାମତ୍ସ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏବଂ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୂର୍ବକାଳରେ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ କାଟ୍ୟାୟନୀ ଦ୍ୱାରା ବୃଷଧ୍ୱଜଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯୋଗ ଉପଦେଶ କରିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଯୋଗ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତର ଆତ୍ମା—ସେ ମୁଁ ଅଟୁଟ ଭାବେ। ମୁଁ ଦେହୀୟ ଗୁଣ ବିନା, ନାଶବନ୍ଧ ଓ ଅନାଶି ଦୁହିଁଠାରୁ ମୁକ୍ତ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୁଣ ଓ ନାମ-ଗୋତ୍ର ବିନା। ମୁଁ ମନସିକ ଗୁଣ ରହିତ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିର ଗୁଣ ବିନା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ମନସ୍ୱରୂପ। ମୁଁ ପ୍ରାଣର ପ୍ରାଣ, ପରମ ଶାନ୍ତ, ଭୟର ଛୁଆଁ ନାହିଁ। ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ, ନିୟନ୍ତା, ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ। ଚତୁର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଚେତନାର ରୂପ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ବିନା। ଏହିପରି ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।