ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥରେ କହାଯାଇଛି, ଦୁଇଟି ଜିଭ ଥିବା, ଉତ୍ତେଜନାକାରୀ, ଅତି କ୍ରୂର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ବ୍ୟକ୍ତିର କଥା କେବଳ ନିର୍ମଳ ଲୋକଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା ପାଇଁ ହୋଇଥାଏ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକକୁ ଏପିଏ ବିଦ୍ୟାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏକ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ସାପ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ। ଅକାରଣରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଉଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକକୁ କିଏ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ? ବଡ଼ ସାପର ବିଷ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କର କଠୋର କଥା ସଦା ମୁଁହରେ ଏକାଠି ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ସମାନ ଧନ, ଦକ୍ଷତା, ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ଦାସକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ଦଖଲ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜେ ହତ୍ୟା ହେଉ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦାସ ଶୂର, କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଧୀର କଥା କହିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ସେ ଶୂର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହି ପରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ପ୍ରକାର ଦାସ ଲାଭକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦାସ ଆଳସ୍ୟରେ ମୁକ୍ତ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସଚେତନ, ଶୁଭ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଧୈର୍ୟ ଧରିଥାଏ, ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିର ଧୈର୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, କ୍ରୂର ମନ, ଅପବାଦ, ଧୋଖା, ଅନ୍ୟାୟ, ଚତୁର୍ୟ, ଲୋଭ, ଅକ୍ଷମା, ଭୟ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗରେ ଆଣିବା ଉଚିତ; ପରେ ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରହାର କରିବା ଉଚିତ। ରାଜା ଛଅ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ସନ୍ଧି କରି, ନିଜକୁ ସତର୍କ ରଖି, ପରେ ଆଉଥରେ ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜା ପାଇଁ ମୂଢ଼—ଏହି ତିନି ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଏକ—ନିଯୁକ୍ତ କରେ, ସେ ଅପମାନ, ଧନ ହାନି ଏବଂ ନରକରେ ପତନ ଆଣେ। ଦାସ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ, ତାହାର ପ୍ରଭାବ ରାଜାରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ସୂକ୍ଷ୍ମ କାରଣ ମଧ୍ୟ। ତେଣୁ, ଭୂମିର ନାଥ ସଦା ଏକ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମରେ ଦକ୍ଷ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ସୂତ କହିଲେ: ଜଣେ ଗୁଣବତ୍ତାବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଏବଂ ଅଗୁଣବତ୍ତାବାନ୍ କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଶିକ୍ଷିତଙ୍କରେ ରହିଥାଏ, ଅଶିକ୍ଷିତଙ୍କରେ କେବଳ ଦୋଷ ରହିଥାଏ। ସଦା ଗୁଣବତ୍ତାବାନ୍ ସହ ସାଙ୍ଗତି କରିବା, ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିବା, ମିତ୍ରତା ଏବଂ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ; ଅଗୁଣବତ୍ତାବାନ୍ ସହ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁ। ବନ୍ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମିକ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବାଙ୍କ ସହ ରହିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହ କେବେ ନୁହଁ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଅବଶେଷ ରହିଥାଏ, ସେ ଅଧମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ। ଫୁଲକୁ ନଷ୍ଟ କରିନାହିଁ, ମଧୁ ନେଇବା ପରି, ଛାଣପିଲାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଗାଠୁ ଦୁଧ ନେଇବା ପରି, ରାଜା ଭୂମି ଓ ଗୋମାସୁ ଠାରୁ ଦୟା ପୂର୍ବକ ନେବା ଉଚିତ। ମଧୁମକୁ ଫୁଲ ଠାରୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ମଧୁ ନେଇଥାଏ, ସେପରି ରାଜା ଧନ ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ଆସ୍ତେ-ଆସ୍ତେ ନେବା ଉଚିତ। ଧୀରେ-ଧୀରେ ଜମିଥିବା ଜିଅ ଗୁହା, ମଧୁ ଚାଟି, ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର, ରାଜଧନ, ଦାନ ଏହି ସବୁ ଅସ୍ତେ-ଅସ୍ତେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅର୍ଜିତ କରାଯାଏ ତାହାରେ ହାନି ଦେଖାଯାଏ, ଦାନ କରାଯାଏ ତାହାରେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ; ପ୍ରତିଦିନ ଦାନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଫଳଦାୟି କରିବା ଉଚିତ। ଅଟୁଟ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ଘରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହିଁ ତପସ୍ୟା; ଯେଉଁ ଦୋଷ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଘର ମାନେ ତପୋବନ ହୁଏ। ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ପାତ୍ର ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ବଂଶ ଚାରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା। ସ୍ଵଜନଙ୍କୁ ଏକ ଅଳ୍ପ ଧନ ଦେବାକୁ କହିବାଠୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରିବା, ଅନାହାରେ ମୃତ୍ୟୁ, ସାପ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଇବା, କୁଆଁରେ ପଡ଼ିବା, ଭୟଙ୍କର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଭଲ। ଧନ ଉପଭୋଗରେ ହାନି ହୁଏ ନାହିଁ, ଭାଗ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ହାନି ହୁଏ; ପୂର୍ବ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶିଳ୍ପ ହିଁ ଉଭୂଷଣ, ଭୂମିର ରାଜା ଉଭୂଷଣ, ଆକାଶର ଚନ୍ଦ୍ର ଉଭୂଷଣ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଉଭୂଷଣ ଚାରିତ୍ର। ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ରାଜପୁତ୍ର—ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ସତ୍ୟବ୍ରତ ନୟକ, ସୂର୍ୟମୂର୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ଅପମୂଖ ନକ୍ଷତ୍ର ରେ, ଦୁଃଖୀ ହେଇ, ଭିକ୍ଷା ନେଉଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟ ରେ ବଦଳିଲେ କିଏ କଣ କରିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା କୁ ମାଟି କୁମ୍ଭ କରିବା ପଟିଆର ପରି ବନ୍ଧିଥିଲେ, ବିଶ୍ୱ ରୂପ କୁମ୍ଭ ଭିତରେ; ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ଦଶ ଅବତାରର ଆପଦରେ ପଡ଼ିଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର କପାଳ ହାତରେ ଭିକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ସୂର୍ୟ ସଦା ଆକାଶ ଚକ୍ର କରିଥାଏ—ସେଇ ଭାଗ୍ୟ କୁ ନମସ୍କାର। ବଳି ଦାନଦାତା, ମୁରାରି ଭିକ୍ଷୁ, ଭୂମି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ ଦେଲେ; ଦାନ ଦେଇ, ଫଳ ମିଳିଲା ବନ୍ଧନ। ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ଚାହୁଁ, ସେପରି କରେ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯଦି ଜଣେ ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ବାପା ଜନାର୍ଦନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଦଣ୍ଡ ନିଶ୍ଚୟ ମିଳିଯିବ। ପୂର୍ବ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁ ପ୍ରକାର, ଯେଉଁ ଲୋକ କଲେ, ସେ ଫଳ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଦୁଃଖ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ, ସାଥ ମଧ୍ୟ; ଗର୍ଭର ଶୟନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୂର୍ବ ଶରୀରର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଆକାଶରେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ର ଫାଟରେ, ମାଁର ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା କୋଲରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ—କୌଣସି ଠିକଣାରେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ତିନି ଚୁଡ଼ିଆ ଦୁର୍ଗ, ଖାଳ, ସମୁଦ୍ର, ରକ୍ଷକ, ଯୋଧା, ବଡ଼ ଉପକରଣ, ଉଶନାସଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ରାବଣ କାଳର ବଳରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।