ସୂତ ମହାରାଜ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପାଳନ ଓ ଦାସମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, ଯଦି ରାଜା କୌଣସି ଦାସ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ ରେ ରୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ବିଷ ଭରା କଳା ଅଜଗର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଦକତାର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା ଚାଲିବା ନାହିଁ—ବିଶେଷ କରି ଜନମାନେ, ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ଦାସମାନେ ପ୍ରତି। ଯଦି ରାଜା ନିଜ ଦାସ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଗର୍ବିତ ହୁଏ ଓ ଶାସନରେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ଆଚରଣ କରେ, ତେବେ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଅଧିକୃତ କରି ଦେଇଥାନ୍ତି। ରାଜା କେବେ ମାତ୍ର କଥାରେ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଇବା ନାହିଁ; ଦାସମାନେ ନିର୍ମଳ ଅପରାଧ ରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବା ଏକ ନିମ୍ନ ଶାସକର ଲକ୍ଷଣ। ରାଜା ନିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ସଂଘର୍ଷରେ ଦୃଢ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସଫଳତାରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଶ୍ରମ, ଉଦ୍ୟମ, ଶୌର୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାରର ଉତ୍ସାହ ଅଛି, ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୁଏ। ଯଦି ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଭାଗ୍ୟ ହିଁ ମାପ; ତଥାପି ମନୁଷ୍ୟ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସୂତ କହିଲେ, ଦାସମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର—ଉତ୍ତମ, ଅଧମ ଓ ମଧ୍ୟମ; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଦାସମାନେ କିପରି ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ବାଚନ କରିବା ପ୍ରଥାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ଯେପରି ଚାରି ପ୍ରକାରରେ ସୁନା ପରୀକ୍ଷା—ଘସିବା, କାଟିବା, ତାପିବା, ଓ ପିଟିବା—ଏହିପରି ଦାସକୁ ଚାରି ଦିନ୍ଦାରେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ: ଚରିତ୍ର, ସ୍ବଭାବ, ସମୟ, ଓ କାର୍ଯ୍ୟ। ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଭଲ ଚରିତ୍ର, ଗୁଣ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଓ ହସିଲା—ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନରକ୍ଷକ ହିସାବରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେ ମୂଲ୍ୟ ଓ ଆକୃତି ଜାଣିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ରତ୍ନ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରେ; ଯେ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଜାଣିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ସେନାପତି ହୁଏ। ଯେ ଭାଙ୍ଗି, ଚେହେରା, ଭାବ ଜାଣିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ, ଜାଗୃତ ଓ ଉଦ୍ୟମୀ—ସେ ଦ୍ୱାରପାଳ ହୁଏ। ଯେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ—ସେ ଲେଖାପାଳ ହୁଏ। ଯେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଜାଣିପାରେ, କଠୋର, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିଥିବା—ସେ ଦୂତ ହୁଏ। ଯେ ସମସ୍ତ ସ୍ମୃତି ଓ ନ୍ୟାୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ଶୌର୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣରେ ନିଷ୍ଠା—ସେ ନ୍ୟାୟାଧିକାରୀ ହୁଏ। ଯେ ପିତା ଓ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରା କୌଶଳୀ, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ପବିତ୍ର ଓ ନିୟମିତ—ସେ ରାଜାଙ୍କର ରାନ୍ଧା ହୁଏ। ଯେ ଆୟୁର୍ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରୀତି ଦେଇଥିବା, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣ ଥିବା—ସେ ଚିକିତ୍ସକ ହୁଏ। ଯେ ବେଦ ଓ ଶାଖା ଜାଣିଥିବା, ପାଠ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା, ଶୁଭ ଦେବାରେ ଲଗ୍ନ—ସେ ରାଜପୁରୋହିତ ହୁଏ। ଲେଖାପାଳ, ପାଠକ, ଗଣନାକାରୀ, ବିରୋଧୀ ଓ ଆଳସ୍ୟୀ—ଏପରି ଦାସମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସଦା ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଦୁଇ ମୁହଁ, ଉତ୍ତେଜନାକାରୀ, ଅତି କଠୋର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟାୟୀ ଲୋକର କଥା ନିର୍ମଳ ଲୋକଙ୍କୁ କେବଳ ହାନି କରିଥାଏ। ଅପରାଧୀ ଲୋକକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶିକ୍ଷା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ; ଅଜଗର ଗଳାର ମଣି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ଭୟଙ୍କର ହୁଏ ନା? କାରଣ, ଅନ୍ୟାୟୀ ଲୋକ ଅନ୍ୟାୟରେ ରୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ବିଷ ଓ କଠୋର କଥା ସଦା ମୁଁହରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ଯେ ଦାସ ଧନ, କୌଶଳ, ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୃଢତାରେ ସମ, ଅଧା ରାଜ୍ୟ ଦଖଲ କରେ, ସେ ନିଜେ ହତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେ ଦାସ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ, କିନ୍ତୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ଶୌର୍ୟବାନ—ଯଦି ସେ ଆଗରେ ଏକ ଭାବ ଓ ପରେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରେ, ସେ ଲାଭକାରୀ ନୁହେଁ। ଆଳସ୍ୟ ନଥିବା, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଜାଗୃତ, ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖରେ ଧୈର୍ୟ ଧରିଥିବା, ଦୃଢ—ଏପରି ଦାସମାନେ ତିଆରି ଦୁର୍ଲଭ। ଯେ ଧୈର୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜା ନଥିବା, କଠୋର ମନ, ଅପବାଦ, ପ୍ରତାରଣା, ମିଥ୍ୟା, ଚତୁର୍ୟ, ଲୋଭୀ, ଅକାମ, ଭୟଭିତ—ସେ ଦାସକୁ ରାଜା ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ। ନିର୍ବାଚିତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ଶତ୍ରୁ ପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ। ରାଜା ଛଅ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷର ଚୁକ୍ତି କରି, ନିଜକୁ ସାବଧାନ ରଖି, ଅପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଦାସମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରେ, ତାହା ଅପମାନ, ଧନ ହାନି ଓ ନରକ ରେ ତଳିଯିବା ପ୍ରଦାନ କରେ। ଦାସ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ତାହାର ପ୍ରଭାବ ରାଜାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ତେଣୁ, ଦେଶର ନାଥ ସଦା ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥରେ ନିପୁଣ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଗୋଉ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ସୂତ କହିଲେ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଓ ଅଗୁଣିକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଶିକ୍ଷିତଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ, ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ଦୋଷ। ସଦା ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିବା, ମିତ୍ରତା ଓ ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ; ଅଗୁଣିଙ୍କ ସହ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦୂତ, ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମିକ, ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କ ସହ ରହିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅପରାଧୀଙ୍କ ସହ କେବେ ନୁହେଁ। ଯେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ସେ ଅଧମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ମକୁଡ଼ ଫୁଲକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ନାହିଁ, ମହିଷୀ ଦୁଧ ଦେଲେ ତାଙ୍କ ଶିଶୁକୁ ଭାବି ଦେଖିବା—ଏପରି ରାଜା ଭୂମି ଓ ଗୋଉ ଠାରୁ ନେବା ଉଚିତ। ମକୁଡ଼ ଫୁଲରୁ ମଧୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ନେଇଥାଏ, ଏପରି ରାଜା ଧନ ଦୀରେ ଦୀରେ ନେଇ ଭଣ୍ଡାର ଭରିବା ଉଚିତ।