ଏହି ପବିତ୍ର ବିଧିକ୍ରମ ଅନୁସାରେ, ଉପାସକ ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଧ୍ୟାନ କରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏପରେ ସେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରାମାନେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମୁଦ୍ରା ପ୍ରଦର୍ଶନ ସମୟରେ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ରଖି, ଡାହାଣ ହାତକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ କରାଯାଏ। ବାମ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଠି ସିଧା ରଖାଯାଏ, ଏବଂ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କ୍ରମକ୍ରମେ ଆଠଟି ମୁଦ୍ରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନିଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଏ। ଏପରେ, ବାମ ହାତକୁ ଉପରକୁ ବଢ଼ାଇ ହଳୁକ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ। ପରେ, ଦୁଇଟି ମୁଠିକୁ ଏକ ସରଳ ରେଖାରେ ବିସ୍ତାର କରି, ଏକ ପରେ ଏକ ଖୋଲିଦିଆଯାଏ। ଏହିପରି ଦୁଇଟି ମୁଠିକୁ ବନ୍ଦ ରଖି, ପୁନି ପୁନି ଏହି କ୍ରମକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ବିଧିରେ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ତିମ ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ହେଉଛନ୍ତି: ପ୍ରଣବ, ତତ୍, ସତ୍, ହୁଁ, କ୍ଷଁ, ଓ ଭୂଃ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଧଳା, ଲାଲ, ହଳଦିଆ, ନୀଳ, ଗାଢ଼ା ଏବଂ ଗୁଲାପୀ ରଙ୍ଗରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ଅନେକ ବିଶେଷ ଅକ୍ଷର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଯେପରି: କଁ, ଟଁ, ପଁ, ଶଁ, ଗରୁଡ଼, ସ୍ୟ, ଜଁ, ଖଁ, ଭଁ, ସୁଦର୍ଶନ; ଘଁ, ଢଁ, ଭଁ, ଙଁ, ଶ୍ରୀ, ଗଁ, ଜଁ, ଭଁ, ଶଁ, ପୁଷ୍ଟିକା; ଛଁ, ଡଁ, ପଁ, ଯଁ, କୌସ୍ତୁଭ, ଅନନ୍ତ, ଓ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ। ଗରୁଡ଼ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଗଦା ଗାଢ଼ା ରୂପରେ, ଶଂଖ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଧଳା, କୌସ୍ତୁଭ ଲାଲ ଆଭାରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଭୂଷଣ ପଞ୍ଚରଙ୍ଗୀ ଓ ଅନନ୍ତ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏବେ, ପୂଜାର କ୍ରମ ଉପଦେଶ ହେଉଛି। ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ 'ୟଁ, ରଁ, ଭଁ, ଲଁ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ତାପରେ, ହାତ ଓ ଶରୀରର ତିନି ପ୍ରକାର ନ୍ୟାସ କରାଯାଏ; ଏହା ପରେ ହୃଦୟରେ ଯୋଗାସନର ପୂଜା: "ଓଁ, ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ନମଃ; ଧର୍ମଙ୍କୁ ନମଃ; ଜ୍ଞାନଙ୍କୁ ନମଃ; ବିରାଗ୍ୟଙ୍କୁ ନମଃ; ଆଦିକୁ ନମଃ; ଅଧର୍ମ, ଅଜ୍ଞାନ, ଅବିରାଗ୍ୟ, ଅନାୟକ୍ୟଙ୍କୁ ନମଃ; ପଦ୍ମାଙ୍କୁ, ସୂର୍ୟ ଚକ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର, ଅଗ୍ନି ଚକ୍ର, ବିମଳା, ଉତ୍କର୍ଷିଣୀ, ଜ୍ଞାନା, କ୍ରିୟା, ଯୋଗା, ପ୍ରଭ୍ବି, ସତ୍ୟା, ଈଶାନା, ସର୍ବତୋମୁଖୀ, ଓ ହରିଙ୍କ ଆସନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ନମଃ।" ଏହା ପରେ ତଳ ଅଂଶରେ: "ଅଁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମଃ; ଆଁ, ହୃଦୟକୁ; ଈଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ; ଊଁ, ଚୂଡ଼ାକୁ; ଐଁ, କବଚକୁ; ଔଁ, ତୃତୀୟ ନୟନକୁ; ଅଃ, ଫଟ୍, ଅସ୍ତ୍ରକୁ।" ପରେ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମ, ବିଷ୍ଣୁ, ନରସିଂହ, ବରାହ, ଭୂତିକୁ ନମନ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅସ୍ତ୍ର, ଆୟୁଧ, ଦିଗ୍ପାଳ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଦିଆଯାଏ। ଏହା ପରେ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରମ ହେଉଛି, ତାହା ସ୍ୱାହା ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ କରି ହୋମ କରାଯାଏ। ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ବିଜୟ ଲାଗି ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ନିଜ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନିକୁ ବେଦୀରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଶୁଭ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ବାସୁଦେବ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଯାୟୀ ୧୦୮ ହୋମ କରାଯାଏ। ତିନି ତିନି କରି ଅଙ୍ଗ ଓ ଦିଗ୍ପାଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରାଯାଏ। ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆତ୍ମାକୁ ବିଲୀନ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ସଦା କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୁଇଗୁଣ ହୋଇ କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଆସନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଚାରିଟି ହାତ ଅଛି, ଷଷ୍ଠ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ, ଏବଂ ଉପରେ ଅନନ୍ତକ। ସୁଦର୍ଶନ ଚିହ୍ନ ସହିତ ପୂଜିତ ହେଲେ, ସେ ଘରକୁ ଦେୟତାମାନେଠାରୁ ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଘରେ ଦ୍ୱାରକା ଚକ୍ରର ଏହି ପୂଜା ଶୁଭ ରକ୍ଷା ଦିଏ। ଏବେ, ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ବନ୍ଧକୁ ବିବେଚନା କରିବି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, "ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି"—ଏହିପରି ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ: "ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି।" ଏପରି ଏହି ପୂଜା ଓ ବନ୍ଧନ ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଉପାସକ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଶୁଭ, ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଦିବ୍ୟ କରନ୍ତି।