ସୂତ ମୁନି ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଦେଇ କହିଲେ— “କଷ୍ଟର ସମୟରେ ଆମେ ଆମର ଧନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଧନ ଦେଇ ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍; କିନ୍ତୁ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ରଖି, ଧନ ଓ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ଲୋକକୁ ପରିବାର ପାଇଁ, ପରିବାରକୁ ଗ୍ରାମ ପାଇଁ, ଗ୍ରାମକୁ ଦେଶ ପାଇଁ, ଏବଂ ଏ ଭୂମିକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ନିର୍ଜନ ଘର ଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ଘରରେ ବସିବାଠାରୁ ନରକରେ ବସିବା ଭଲ; ନରକରେ ପାପ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ଘରରେ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏକ ପାଦ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଆଉ ଏକ ପାଦ ଦେଇ ପଛରେ ରହିଥାଏ; ସେ ପୂର୍ବ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତ୍ୟାଗ କରେନାହିଁ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଦେଶ, ଦୁଃଖର ଘର, କଞ୍ଚ ରାଜା ଓ ଧୋକାବାଜ ମିତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। କଞ୍ଚ ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ଧନ କିପରି ଲାଭ? ଚତୁର ବୁଦ୍ଧିରେ ଅନେକ ଚତୁରାଇ ରହିଲେ କିପରି ଲାଭ? ନୀତି ଓ ପ୍ରତାପ ନଥିବା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କିପରି ଲାଭ? ଦୁଃଖ ସମୟରେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଥିବା ମିତ୍ର କିପରି ଲାଭ? ଅନେକ ଅଜଣା ଲୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଆସନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଧନ ଓ ପଦ ହରାଇଲେ ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମିତ୍ରକୁ ଦୁଃଖରେ, ବୀରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକକୁ ନିର୍ଜନରେ, ନୀତିମତୀ ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ଧନ ହରାଇଲେ, ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ଜଣାଯାଏ। ପକ୍ଷୀ ଫଳ ଶେଷ ହେଲେ ଗଛ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; କୁମୁଦ ଶୁଷ୍କ ହେଲେ କଉ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ବେଶ୍ୟା ଧନ ନଥିଲେ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ମନ୍ତ୍ରୀ ତଳ ପଡ଼ିଥିବା ରାଜାକୁ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ମଉ ମୁଝାଯାଇଥିବା ଫୁଲକୁ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ହରିଣ ଜଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି; ଲୋକ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ଚଲନ୍ତି—କେଉଁଠି କିଏ କାହାର? କଞ୍ଚ ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଧନରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ଲୋଭୀ ଲୋକ ସମ୍ମାନରେ; ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଚାଟୁକାରିତାରେ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସତ୍ୟରେ। ଦେବତା, ନୀତିମାନ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଲୋକ ସାରଳ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନରେ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସମ୍ମାନରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ, ଧୋକାବାଜଙ୍କୁ ବିଭାଜନରେ, ନିମ୍ନଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ଦାନରେ, ସମାନଙ୍କୁ ସମ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏକାଏକା ଲୋକର ଚରିତ୍ର ଜାଣି, ଉପକୃତିକର କଥା କହି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିବା ଉଚିତ୍। ନଦୀ, କ୍ଳୋର ଓ ସିଙ୍ଗ ଥିବା ପଶୁ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ନାରୀ ଓ ରାଜ ଘରକୁ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ନିଜ ଧନ ହାରାଇବା, ମନସିକ ଦୁଃଖ, ଘରର ପାପ, ଧୋକା, ଅପମାନ ଓ ଉପେକ୍ଷାକୁ କେବେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିମ୍ନ ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ରଖିବା, ଅତ୍ୟଧିକ ଦୂରତା, ଅନ୍ୟ ଘର ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ନାରୀ ସହ ବସିବା—ଏହି ସବୁ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। କେଉଁ ପରିବାରରେ ଦୋଷ ନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ନୁହେଁ? କେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକର ଶ୍ରୀ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ? ଧନ ଲାଭ କରି କେଉଁ ଲୋକ ଅହଂକାରୀ ହେଉନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକର ମନ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ବିକଳ ହୋଇନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇ ରହିପାରିଛି? କେଉଁ ଲୋକ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ପଡ଼ିନାହିଁ? କେଉଁ ଧନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହାରାଇନାହିଁ? କେଉଁ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଫାଦରେ ପଡ଼ି ସୁରକ୍ଷିତ ନିକଳିପାରିଛି? ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖୀ—ସେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରିବେ? ଯେଉଁ ଦେଶରେ ସମ୍ମାନ, ପ୍ରେମ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଶିକ୍ଷାର ଅବସର ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଧନ ରାଜା ଓ ଚୋରର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ହରାଇଯାଏ ନାହିଁ—ସେଉଁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଧନ ଜୀବନ ଦେଇ ଅର୍ଜନ କରାଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ ବାଣ୍ଟି ନେଉନ୍ତି; ଧନ ଲୋଭରେ କରାଯାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୋଷୀର ଦେହରେ ଦୂଷ୍ୟ ଭାବେ ରହିଯାଏ। କଞ୍ଚ ଲୋକ ଲୁଚାଇ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ଧନ ମୂଷା ଦ୍ୱାରା ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିବା ଧାନ ଭଳି—ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖର କାରଣ। ଏଠି ଦେଖ, ନିଜ ଦେଇ ଦିଅନାଥିବା ଲୋକ ନଗ୍ନ, ଦୁଃଖୀ, କଠୋର, ଖପର ଚିହ୍ନିତ ହାତରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି—ଏହା ଦେଉନାଥିବା ଲୋକର ଫଳ। ଦୁଃଖୀ ଲୋକ ‘ଦିଅ, ଦିଅ’ ବୋଲି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶିଖାନ୍ତି ଓ ମାଗନ୍ତି—ମୟ ତୁମେ କେବେ ଦେଉନାଥିବା ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଧନ ଶତ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟୟ ହେଉନାହିଁ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଅନାହିଁ, ଏହି ଧନ କଞ୍ଚ ଲୋକଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ରହି ଚୋର ଓ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଚାଲିଯାଏ। କଞ୍ଚ ଲୋକର ଧନ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିଜ ଉପରେ ଚାଲିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହା ଅଗ୍ନି, ଚୋର ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାଲିଯାଏ। ଅତି ଶ୍ରମ କରି, ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶତ୍ରୁ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଭ୍ୟାସ ନ ଥିଲେ ଶିକ୍ଷା ହରାଯାଏ; ନାରୀଙ୍କୁ ମଲିନ ଶାଡ଼ି ହେଲେ ସ୍ୱରୂପ ହରାଯାଏ; ରୋଗ ହେଉଥିବା ଜଣେ ଅବ୍ୟବହୃତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ; ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ ହାନି ହୋଇଯାଏ। ଚୋର ପାଇଁ ଶାସ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ; ଧୋକାବାଜ ମିତ୍ର ପାଇଁ ଅଳ୍ପ କଥା; ନାରୀ ପାଇଁ ବିଭାଗ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅମନ୍ତ୍ରଣ। ଦୁଷ୍ଟ, କାରିଗର, ଦାସ, ଦୁଷ୍ଟ ଡାକା ଓ ନାରୀ—ମାରିବାରେ ସେମାନେ ନମ୍ର ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଦାସକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଆତ୍ମୀୟକୁ ଦୁଃଖରେ, ମିତ୍ରକୁ ଦୁଃଖରେ, ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀକୁ ଧନ ହରାଇଲେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍। ନାରୀମାନେ ଦୁଇ ଗୁଣ ଭୋକ, ଚାରି ଗୁଣ ବୁଦ୍ଧି, ଛଅ ଗୁଣ ଶକ୍ତି, ଆଠ ଗୁଣ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖନ୍ତି।