ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ରକଥାରେ, ଏକ ସତୀ ନାରୀଙ୍କ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରାଯାଇଛି—ସେ ସଦା ଧର୍ମମୟୀ, ସ୍ୱାମୀନିଷ୍ଠା, ମୃଦୁଭାଷିଣୀ ଏବଂ ଯଥାସମୟରେ ସାମ୍ମିପ୍ୟକୁ ଆଶା କରେ। ଏମିତି ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ଜନନୀ ଶୋଭିତ, ସେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ; ଏମିତି ଜନନୀ ଥିବା ପୁରୁଷ ମାନବମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ହୁଏ। ତଥାପି, ଯେଉଁ ଜନନୀ କୁବିକଳ, ଅଶୁଚି, ଝଗଡ଼ାଲୁ ଓ ସଦା ବିବାଦପ୍ରିୟ, ସେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ବୃଦ୍ଧତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରୂପ। ଯେଉଁ ଜନନୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚାହେଁ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ, ସେ ବି ବୃଦ୍ଧତ୍ୱର ଅନ୍ୟ ରୂପ। ଯେଉଁ ଜନନୀ ଧର୍ମ ଜାଣେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ ଓ ଅଳ୍ପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ ଦୟାର ଅସଲ ରୂପ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଜନନୀ, ଭ୍ରମକ ମିତ୍ର, ଉତ୍ତରଦାନ କରୁଥିବା ଦାସ ଓ ଘରେ ସାପ—ଏମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗ କର; ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗ କର; ଦିନ ଓ ରାତି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ସଦା ଅନିତ୍ୟତାକୁ ସ୍ମରଣ କର। ଯେଉଁ ନାରୀ ସାପ ସମାନ କ୍ରୁର, କଳା, ଅଶାନ୍ତ, ରକ୍ତମୁଦ୍ରା ଚକ୍ଷୁ, ବାଘ ସମାନ ରୂପ, କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, କାଉଁଠି ସମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜିଭା, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଏ, ମନ ଅଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍ଠୁର—ଏପରି ନାରୀଙ୍କୁ କେବେ ଚାଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରଭାବ ଶିଶୁରେ, ଗୁଣ ଅକୃତଜ୍ଞରେ, ସୁର୍ଣ୍ଣରେ ଶତଗୁଣ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଏ; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କେବେ କେବେ ବେଶ୍ୟାପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ହୁଏ, କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ। ଘରେ ସାପ ଦେଖିଲେ, ଅସୁସ୍ଥତା ଚିକିତ୍ସାରେ ନ ହେଲେ, ଶରୀର ଶିଶୁ ବା ବୃଦ୍ଧତ୍ୱରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ—ଏହି ସମୟରେ କିଏ ଦୃଢ଼ ରହିପାରିବ? ଏବେ ସୂତ ମହାର୍ଷି କହିଛନ୍ତି, ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଧନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ; ଧନ ଦେଇ ସ୍ୱାମୀ ବା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଣକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ ଧନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପରିବାର ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ ହେବା ଉଚିତ; ପରିବାର ଗ୍ରାମ ପାଇଁ; ଗ୍ରାମ ଦେଶ ପାଇଁ; ଦେଶ ଆତ୍ମା ପାଇଁ। ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଘରେ ରହିବା ଠାରୁ ନରକ ଉତ୍ତମ; ନରକରେ ପାପ ଶେଷ ହୁଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଘରେ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏକ ପାଦ ଆଗକୁ ଦେଇ, ଅନ୍ୟ ପାଦ ପଛେ ରଖି, ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥା ତ୍ୟାଗ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ନୂତନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରେ। ଦୁଷ୍ଟ ଭୂମି, ଦୁଃଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଘର, କଞ୍ଜୁସ ରାଜା, ଭ୍ରମକ ମିତ୍ର—ଏମାନେ ତ୍ୟାଜ୍ୟ। କଞ୍ଜୁସଙ୍କ ହାତରେ ଧନ, ଚତୁର ଚିତ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ, ଗୁଣ ବିନା ରୂପ, ବିପଦେ ଦେଖି ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚା ମିତ୍ର—ଏହାର କଣ ଉପକାର? ବହୁ ଅଜଣା ଲୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ଧନ ଓ ପଦ ହରାଇଲେ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବି ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି। ବିପଦେ ମିତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀର, ଏକାକି ଶୁଦ୍ଧ, ଧନ ହରାଇଲେ ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ଦୁଃଖକାଳରେ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି—ଏହି ସମୟରେ ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି। ଫଳ ଶେଷ ହେଲେ ପକ୍ଷୀ ଗଛ ତ୍ୟାଗେ, ହ୍ରଦ ଶୁଖିଲେ କୋଉ ଚାଲିଯାଏ, ବେଶ୍ୟା ଧନହୀନକୁ ତ୍ୟାଗେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଗିରି ପଡ଼ିଥିବା ରାଜାକୁ ତ୍ୟାଗେ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ମୁଝିଯାଇଥିବା ଫୁଲକୁ ତ୍ୟାଗେ, ହରିଣ ଜଳନ୍ତ ଅରଣ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗେ—ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଦେଖେ, ସତରେ କିଏ କାହାର? କଞ୍ଜୁସ ଧନ ଦେଲେ ଖୁସି, ଲୋଭୀ ଆଦର ପାଇଁ, ମୂର୍ଖ ଚାଟୁକାରିତାରେ, ପଣ୍ଡିତ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଦେବ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଓ ଦ୍ୱିଜ—ସତ୍ୟତାରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଅନ୍ୟେ ଖାଦ୍ୟ ପାନେ, ପଣ୍ଡିତ ମାନ୍ୟସମ୍ମାନରେ। ଉତ୍ତମଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କର, ଭ୍ରମକଙ୍କୁ ବିଭାଗ କର, ନିଚ୍ଚୁକୁ ଅଳ୍ପ ଦାନ କର, ସମକକ୍ଷଙ୍କୁ ସମ୍ୱଳ କର। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଗୁଣ ବୁଝି, ଉପକାରୀ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ଅଧୀନ କରେ। ନଦୀ, ନଖ ଥିବା, ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ନାରୀ ଓ ରାଜସଦନ—ଏମାନେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧନହାନି, ମନସ୍ତାପ, ଘର ଦୁଷ୍କର୍ମ, ଚାଳାକି, ଅପମାନ, ଅପମାନ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ। ନିମ୍ନ ବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ଅତି ଅଲଗାବାସ, ଅନ୍ୟ ଘର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ନାରୀ ସଙ୍ଗ—ଏହି ସବୁ ଶିଷ୍ଟାଚାର କୁ ନଷ୍ଟ କରେ। କାହା ଘରେ ଦୋଷ ନାହିଁ? କିଏ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏନାହିଁ? କିଏ ଅପରାଧ ଦେଖିନାହିଁ? କିଏ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅଟୁଟ? ଧନ ପାଇଁ କିଏ ଗର୍ବିତ ହୁଏନାହିଁ? କିଏ ବିପଦ ଦେଖିନାହିଁ? କିଏ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ମନ ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ? କିଏ ରାଜାଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରିୟ? କିଏ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ନାହିଁ? କିଏ ଧନର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନ ହରାଏ? କିଏ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଫାଦରୁ ସୁସ୍ଥ ଚାଲିଯାଏ? ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ ବା ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ବି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ, ବିପଦରେ ଦୁଃଖ ପାଏ—ସେ କେମିତି ବ୍ୟବହାର କରିବେ? ଯେଉଁ ଦେଶରେ ସମ୍ମାନ, ସ୍ନେହ, ଆତ୍ମୀୟ ବା ଶିକ୍ଷା ଅବସର ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ। ରାଜା ଓ ଚୋର ଭୟ ନଥିବା, ମୃତ୍ୟୁରେ ନ ହରାଯିବା ଧନ—ଏମିତି ଧନ ଅର୍ଜନ କର। ଜୀବନ ଶେଷ କରି ଅର୍ଜିତ ଧନ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ମାନେ ବାଣ୍ଟିନେ; ଲୋଭରେ କିଏ କରାଯାଇଥିବା ପାପ କେବଳ ଦୁଃଖର ଦାୟି। କଞ୍ଜୁସଙ୍କ ଲୁଚାଇ ରଖା ଧନ, ପୁଣିପୁଣି ଛୁଇଁଲେ ମାଉସର ଜମା ଦାନା ସମାନ—ଦୁଃଖର କାରଣ ମାତ୍ର। ଅଦାନୀ ଲୋକ ନଙ୍ଗା, ଦୁଃଖିତ, କଠୋର, ଖପର ଚିହ୍ନିତ ହସ୍ତରେ—ସେ ଏଠି ଦେଖାଯାଏ। ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶିଖାଇ ଭିକ୍ଷା ମାଗି, "ଦିଅ, ଦିଅ" କୁହନ୍ତି—କେବେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଆସୁନାହିଁ। ଯେଉଁ ଧନ ଶତଶଃ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟୟ ହୁଏନାହିଁ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଧନ କଞ୍ଜୁସ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ବା ଚୋରଙ୍କ ଘରେ ଶେଷ ହୁଏ। କଞ୍ଜୁସଙ୍କ ଧନ ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ବା ନିଜକୁ ଯାଏନାହିଁ; ଅଗ୍ନି, ଚୋର ବା ରାଜାକୁ ଯାଏ। ଅତି ପରିଶ୍ରମ, ଅଧର୍ମ ବା ଶତ୍ରୁ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।