ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଆମେ ଶ୍ରୀ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ଆଚାରକାଣ୍ଡରୁ ଶୁଣୁଛୁ, ଯେଉଁଠି ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିୟମର ବିବରଣା ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟାକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କରେ, ସେ ସନ୍ତାନର ଉତ୍ତମତା, ଭାଗ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୁଭତା ଲାଭ କରେ। ସେ ନିରାମୟତା, କୀର୍ତି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅଶ୍ବ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉପରେ ଜମା ଦେଉଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଜେଉଁ ତାତା ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରୁ ସଦା ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିବରଣା ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଗଣପତି ଉପାସନା ନିୟମ ବିବରଣା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି କଥା ଆସିଛି—ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଵିନାୟକର ପ୍ରଭାବରେ ପୀଡିତ, ସେ ନିରାଶ ହେବା, କାର୍ଯ୍ୟର ବିଫଳତା ଓ ସଭାର ବିଘ୍ନ ଦେଖିଥାଏ। ସେ ଶୁଭ ଦିନରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ନାନ ପାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଓ ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଏ। ଏଠି, କ୍ଷୀର, ହଳଦୀ, ଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଗୁଲୁ ପାଣିରେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ଶୁଭାସନ ଉପରେ, ଅଯୁକ୍ତ ଜନ୍ତୁର ଲାଲ ଚର୍ମରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ମାନ୍ୟତା ଅନୁସାରେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରୁଛି; ପବିତ୍ର ଜନେ ତୁମକୁ ଶୁଧ କରନ୍ତୁ।” ଭଗ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ ଓ ସପ୍ତ ଋଷି ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ଜଳ ସଦା ତୁମର ମାଥା, କାନ ଓ ଆଖିରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ। କୁଶ ଘାସକୁ ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଧରି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଲାଉ ଓ ରାଜକୁମାର, ଶେଷରେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ। ପକା ଓ ଅପକା ଚାଉଳ, ଶାଳି, ମୂଳ ଶାକ, ତଳି ଓ ମିଠା ପିଠା, ଉଣ୍ଡେରକ ମାଳା ଏହିପରି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇ, ଭୂମି ଉପରେ ରଖିବା ପରେ, ମୁଣ୍ଡ—ଦୂର୍ବା ଘାସ, ଆସୁର ଫୁଲ ଓ ଶେଷରେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ସହିତ। “ମୋତେ ରୂପ ଦିଅ, କୀର୍ତି ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ, ହେ ଦେବୀ!” ପରେ, ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ବିବରଣା ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ, ଶାନ୍ତି ଅଭିଲାଷି କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ପ୍ରଭାବରେ ଦୁଃଖିତ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ମଙ୍ଗଳ, ବୁଧ ଓ ଗୁରୁ ଗ୍ରହ ପାଇଁ ଉପାସନା କରିଥାଏ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାମ୍ବା, କାଞ୍ଚା, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ, ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଓ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି ଉସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ରକ୍ତ, ଶ୍ୱେତ, ରକ୍ତ, ହଳଦୀ, ହଳଦୀ, ଶ୍ୱେତ, କଳା ଏହି ରଙ୍ଗରେ ଗ୍ରହ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, କପଡ଼ା ଉପରେ ଚିତ୍ରାଯିବା ଉଚିତ; ସୁନା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଗନ୍ଧ, ଭୁଜବନ୍ଦ, ଧୂପ ଓ ଗୁଗୁଲୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶର ଶିଖର ଉତ୍ପାଦିତ ହୁଏ। “ହେ ବୃହସ୍ପତି, ସମସ୍ତ ଉପହାର ଦିଅ, କାରଣ ସମସ୍ତ କିଛି ଖାଦ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।” ଅର୍କ, ପଳାଶ, ଖଦିର, ଅପାମାର୍ଗ, ପିପ୍ପଳ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ମଧୁ, ଘିଅ ଓ ଦହି ସହିତ ଉପହାର ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ଦହି ଭାତ, ହୋମ ପିଠା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଉପହାର ଅଟୁଟ। ଗାଈ, ଶଂଖ, ଗଡ଼ି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଶ୍ବ ଏବଂ ଗ୍ରହ ମାନେ ସଦା ଆଦର ପାଇବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହିପରି ରାଜ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଏଠୁ ମିଳେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଆଶ୍ରମ ର ବିବରଣା ଦେଇଛନ୍ତି। “ମୁଁ ଏବେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଆଶ୍ରମର ବିବରଣା କରିବି, ମହାର୍ଷିମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ।” ଅରଣ୍ୟବାସୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଅଗ୍ନିକୁ ରଖିଥାଏ, ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଧୈର୍ୟ ରଖିଥାଏ। ସେ ତାଙ୍କର ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମାନେକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, ଜଟା, ଦାଡ଼ି ଓ ଶରୀର ଚୁଲ ଧାରିଥାଏ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ଆଚାରକାଣ୍ଡରେ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଗଣପତି ଉପାସନା, ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଆଶ୍ରମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିବରଣା ଆମେ ଶୁଣିଲୁ।