ଏହି ପବିତ୍ର ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟଙ୍କ ଶିଖ୍ୟା ଅନୁସାରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁର ପବିତ୍ରତା ବିଷୟରେ ଏବଂ ଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମ ବିଷୟରେ ଉଚିତ ଉପାୟ। ପ୍ରଥମେ, କଠ, ଶୂଙ୍ଗ କିମ୍ବା ସେହିପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ତିଆରି ଥିବା ଯଜ୍ଞପାତ୍ରକୁ ଖୋଚି ଖୋଚି ପବିତ୍ର କରାଯାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଭିକ୍ଷା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କୌଣସି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ମୁଁହ ଦେଖିଲେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ରୁଧି ଖାଦ୍ୟ ପୁନଃ ପାକ କରାଯାଏ, ତେବେ ଛାର ଛିଟି ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କରାଯାଏ; ଭୂମିକୁ ଧୋଇବା ଓ ସେହିପରି ଉପାୟରେ ପବିତ୍ର କରାଯିବ। ଲୋହା, କଞ୍ଚା, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ପାତ୍ର ସଦା ଛାର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ। ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ପବିତ୍ର ଯେଉଁ ପାଣି ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି, ସେହି ପାଣି ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ, ଅଗ୍ନି, ଧୂଳି, ଛାୟା, ଧଳା ଘୋଡ଼ା, ଭୂମି ଓ ପବନ ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ। ସ୍ନାନ, ପାନ, ଛିଙ୍ଗା, ଶୟନ, ଭୋଜନ କିମ୍ବା ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ପରେ— ଛିଙ୍ଗା, ଥୁ, ଶୟନ, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା କିମ୍ବା ଲୁହ ଝରିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ଆଦି ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଡାହାଣ କାନ ପାଖରେ ଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ ବସ୍ତୁ ପବିତ୍ରତାର ବିବରଣୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଦାନର ନିୟମ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ସେ କହନ୍ତି, “ହେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ, ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ, ସେ ଦାନ ନିମନ୍ତେ ସର୍ବୋପରି ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଏବଂ ବିଶେଷ କାଳରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏଥିରେ ଧାତୁର ଶିଙ୍ଗ ଓ ଚାନ୍ଦିର ଖୁର ଥିବା, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଗାଈ ଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦଶ ମାଣିକ୍ୟର ଶିଙ୍ଗ ଓ ସାତ ମାଣିକ୍ୟର ଖୁର ଥିବା ଗାଈ, ସୁନାର ପାତ୍ରରେ ଖାଇଥିବା ଛାଗଳି କିମ୍ବା ବଛିଆ ଦାନ କରିଲେ, ବଛିଆ ଶରୀରର ଲୋମ ସଂଖ୍ୟା ପରିମାଣ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ବଛିଆର ଦୁଇଟି ପାଉଁ ଓ ମୁଁହ ଜନନଯୋନିରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଛି, ସେଠି ଏହି ଦାନ ବିଶେଷ ଫଳଦାୟକ। ଯେପରି ଭାବେ ଗାଈ, ଦୁଧାଳୁ ଗାଈ କିମ୍ବା ଅବନ୍ଧ୍ୟା ଗାଈ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେହିପରି ଦାନ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ। କ୍ଳାନ୍ତଙ୍କୁ ମାସାଜ୍, ରୋଗୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା— ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ୟ। ଯଦି ଜନ୍ମଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଘର, ଧାନ, ଛତା, ମାଳା, ଗଛ, ଯାନ, ଘୃତ, ପାଣି— ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ବେଦ ଲେଖିବା କିମ୍ବା ବିକ୍ରୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶାସ୍ତ୍ର ଦାନର ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ଦୁଇଗୁଣି ଉନ୍ନତି ମିଳେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ତାଙ୍କୁ ଅଧୋଗତିକୁ ନେଇଯାଏ। କୁଶ ଘାସ, ଶାକ, ଦୁଧ, ଗନ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ, ତେବେ ପାଣି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଧର୍ମୀ, ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ, ତାଙ୍କ ସହଚର ଓ ଶତ୍ରୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ପ୍ରତିତୃପ୍ତି ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦାନ ଧର୍ମର ବିବରଣୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏଠାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ, ସମଦିନ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି— ଏହି ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଓ ସମୟ ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଇଛି। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ବେଦ ଅର୍ଥ ବିଦ୍ୟା, ବୟସରେ ବଡ଼, ସାମବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ତିନିଟି ମଧୁ ଓ ତିନିଟି ସୁପର୍ଣିକା, ନାଚିକେତାଙ୍କ ତିନି ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାତି, ଶିଷ୍ୟ, ଆତ୍ମୀୟ, ତଥା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ— ଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଦେବତା। ଯେଉଁମାନେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଏବଂ ଅଚରିତ୍ର, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଅଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଗକୁ ଦିନ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ସେମାନେ ସଂୟମୀ ହେବା ଦରକାର। ଦେବତା ଓ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ଦିନ, ନିଜ ଦେଶ ଓ ସମର୍ଥ୍ୟାନୁସାରେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍। ମାମାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଏକାଇ ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ, କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୱଦେବ ବିଧି ପ୍ରୟୋଗ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଥମାଂଶର ଆଚାରକାଣ୍ଡରେ ଯଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟଙ୍କ ପବିତ୍ରତା, ଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଷୟର ଉପଦେଶ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଛି।