ଏକ ସଂଯମିତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ କେମିତି ନିତିମତ ଓ ଶୁଭ ଆଚରଣ ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହି ବିଷୟରେ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସଦା ସ୍ଫଟିକ ଧୋତି ପିନ୍ଧିବା, ଚୁଲି, ଦାଢ଼ି, ନଖ କଟିବା ଓ ଶୁଚି ରହିବା ଉଚିତ। ତାହା ସହିତ, ଯେଉଁଠି ସଂଯମ ଓ ବିଧି ଅନୁସରଣ କରେ, ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା ଏବଂ କେବେ ମଧୁର ନୁହେଁ ଏମିତି ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଆଚାର ଅନୁସାରେ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନଦୀର ଛାୟାରେ, ରାଖରେ, ଗୋଶାଳାରେ କିମ୍ବା ଜଳପଥରେ ପ୍ରସ୍ରାବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ନଗ୍ନ ନାରୀ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦମ୍ପତି ସଂଗମରତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଦେଖିବା ମନା। ଜଳରେ କେବେ ମୁଖର ଲାଲ, ରକ୍ତ, ମଳ, ପିଶାବ କିମ୍ବା ବିଷ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜଳ ପିବିବାବେଳେ ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି ପିବିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶୟନରତ କାହାକୁ ଜଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନୁଚିତ ବସ୍ତୁ, ଶବଧୂମ୍ର ନିକଟ, ନଦୀପାର ଏହା ସବୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଗାଈ ଦୁଧ଼ ଦେଉଥିବାବେଳେ ଦେଖିବା ନୁହେଁ, ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା ସ୍ରାବଣ ମାସରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, କିମ୍ବା ପୌଷ ମାସରେ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟକା କାଳରେ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶିଷ୍ୟ, ରିତିକ, ଆଚାର୍ୟ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ତିନି ଦିନ ପାଠ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଉଚିତ। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ, ବିଜୁଳି, ଭୂକମ୍ପ, ଉଲ୍କାପାତ ସମୟରେ ପାଠ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ପାଠ ନିଷିଦ୍ଧ। ଗୋ, ବାଘ, ବେଣୁ, ଘୋଡ଼ା, ସାପ, ବିଲେଇ, ବନ୍ଦର ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁଠି ରହିଛନ୍ତି, ସେଠି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କୁକୁର, କଲା, ଗଧା, ପେଚା, ବାଣର କ୍ରନ୍ଦନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଠ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଚି ସ୍ଥାନରେ, ନିଜରେ, ବିଜୁଳି ଓ ଗର୍ଜନ ସମୟରେ ପାଠ ନିଷିଦ୍ଧ। ଦିଗ୍ଦାହ, ଧୂଳି ଝଡ଼, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଉଚିତ। ଗଧା, ଉଠ, ଯାନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ନୌକା, ଗଛ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବାବେଳେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବେଦ ନିୟମ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ, ରାଜାଙ୍କ ଛାୟା ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭିକ୍ଷୁକ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ଅପମାନ କରିବା ଅନୁଚିତ। ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଅନୁଯାୟୀ ଆଚରଣ କରିବା ଏବଂ ଜୀବନ ର ମୂଳ ସ୍ଥାନକୁ ଛୁଅ ନୁହେଁ। ସଦା ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଓ ଅଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ଜଳରେ ନିଜର ପଞ୍ଚ ଗୋଟିଏ ମୁଠି ଖାଦ୍ୟ ଆଉ ନ ହଟାଇ କେବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟର ଶଯ୍ୟା ଓ ତଦ୍ବତ୍ ବସ୍ତୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ, କେବଳ ଆପଦ୍ବେଳେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କୃତ, ବୃଦ୍ଧ, ବେଶ୍ୟା, ପାଖଣ୍ଡୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନୁଚିତ ଦଳର ଲୋକଙ୍କୁ ଏବଂ କ୍ରୂର, ଦୁଷ୍ଟ, ପତିତ, ଚଣ୍ଡାଳ, ମିଥ୍ୟାଚାରୀ, ଅନ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ହତ୍ୟାକାରୀ, ରାଜା ହତ୍ୟାକାରୀ, ନାରୀ ହତ୍ୟାକାରୀ, ମାରଣ କରି ଜୀବିକା ଚଳାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏବଂ ଚାରଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣକାରଙ୍କ ଠାରୁ କେବେ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାସି, ଅପବିତ୍ର, କୁକୁର ଛୁଁଇଥିବା, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅପବିତ୍ର। ଗାଈ ଘ୍ରାଣ କରିଥିବା, ପକ୍ଷୀ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା କିମ୍ବା ଚାକିରେ ଛୁଁଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଖାଦ୍ୟ, କ୍ଷୁରକାର, ନିଜକୁ ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ତେଲ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗହୁଁ, ଯବ, ଗୋଦୁଧ ଓ ତାହାର ଉତ୍ପାଦ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ମାଂସାହାରୀ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଦାତ୍ୟୂହ ଓ ଟିଆ ପକ୍ଷୀର ମାଂସ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ନଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, କ୍ରିସର, ରସ, ସମ୍ୟାବ, ପାୟସ, ଅପୂପ, ଶଶ୍କୁଳୀ ଏହା ସବୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଇଚ୍ଛାକ୍ରମେ ଚାଷ ପକ୍ଷୀ, ମାଛ, ଲାଲ ପାଦ ଥିବା ପଶୁ ଖାଏ କିମ୍ବା ପିଆଜ, ରସୁଣ ଖାଏ, ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ନିବାରଣ କରିପାରିବେ। ଏମିତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରାୟ ଦିନ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ବାସ କରେ, କିନ୍ତୁ ମାଂସ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ସେ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଭଳି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧିର ବିବରଣ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ ପଦାର୍ଥର ଶୁଦ୍ଧି ବିଷୟରେ କହିବି, ମହାନ ଜନମାନ୍ୟ ମନ୍ୟବରମାନେ, ଏହାକୁ ଶୁଣ। ପାତ୍ର ଓ ଆସନ କେବଳ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିତ ହୁଏ।