ଏକ ସମୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନମାନ୍ୟ ବର୍ଗର ଲୋକମାନେ, ନିଜ ଜୀବନର ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ, ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଯଜ୍ଞାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ଦେବାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ଭୈଷ୍ୟମାନେ ଟଙ୍କା ଉଧାର ଦେବା, କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଗୋପାଳନ କୁ ନିଜ ଉପଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଜୀବନର ମୂଳ ନୀତି ହେଉଛି ଅହିଂସା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଚୋରି ନ କରିବା, ପବିତ୍ରତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ। ଜୀବିକା ଚାଲାଇବାରେ ସରଳ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତତା ହୀନ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମଜୁଛି, ସେ ନୂତନ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଉପକ୍ରମ ପୂର୍ବରୁ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହିତ ଅଗ୍ରହଣ ଓ ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ଯଜ୍ଞା ସତତାରେ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ସଠିକ ଫଳ ଦେଇପାରିବା ଉଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞା କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପାୟ ଅଛି, ତେବେ ତଳ ଯଜ୍ଞା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞା ପାଇଁ ଆଣିଥିବା ବସ୍ତୁ ନିଜର ଉପଯୋଗ ପାଇଁ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା କଲେ କାଉଁ କିମ୍ବା ଶୃଗାଳ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯିବ। ଗ୍ରାମ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଠାରୁ ଦାନ୍ତେ ଅନ୍ନ ଉଠାଇ ଖାଇବା ଉତ୍ତମ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁକ୍କ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ରାଜା, ଶିଷ୍ୟ, କିମ୍ବା ପୁରୋହିତଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଚାହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ସଦା ସଫେଦ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା, ଚୁଲ, ଦାଢି ଓ ନଖ ଛେଣ୍ଡି ରଖିବା, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏକ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଶିଖା ଓ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧି, କେବେ ଅପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ନଦୀ ଛାୟା, ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ, ଗୋଶାଳା, କିମ୍ବା ଜଳ ଥିବା ପଥରେ ପିପି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ନଙ୍ଗା ଜନାନୀ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଯୌନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଜଳରେ କେବେ ଥୁ, ରକ୍ତ, ପଖାନ୍ତି, ପିପି, ବିଷ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପାଣି ଦେଖିବା ସମୟରେ ହାତ ଜୋଡି କରି ଜଳ ପିଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶୁଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଜଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ନିଷିଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ, ଶ୍ମଶାନ ଧୂଆଁ, ନଦୀ ତଟ ଏଡ଼ାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଗାଁ ଦୁହୁଁ କାଲି ଦେଖିବା, ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଶ୍ରାବଣ ମାସ କିମ୍ବା ଶ୍ରାବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କରିବା ଉଚିତ। ବା, ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପୌଷ ମାସ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟକା କ୍ରିୟା ସମୟରେ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିପାରିବା। ଶିଷ୍ୟ, ଯଜ୍ଞାକାରୀ, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲେ ତିନି ଦିନ ପାଠ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଉଚିତ। ସନ୍ଧ୍ୟା, ବିଜୁଳି, ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ତାରାପତନ ସମୟରେ ପାଠ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି, ତଥା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣରେ ପାଠ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଗୋ, ବେଙ୍ଗ, ନେଉଳ, ଘୋଡା, ସାପ, ବିଲେଇ, ତୁଡ଼ିଆ ଦେଖିଲେ ପାଠ ନ କରିବା ଉଚିତ। କୁକୁର, ଶୃଗାଳ, ଗଧା, ଉଲୁ, ବାଣ ରୋଦନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ପାଠ ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ, ନିଜର ଅଶୁଦ୍ଧତା, ବିଜୁଳି ଓ ବିଜୁଳି ତୁଫାନ ସମୟରେ ପାଠ ନ କରିବା ଉଚିତ। ଦିଗ୍ଦାହ, ଧୁଳି ତୁଫାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଭୟରେ ପାଠ ଏଡ଼ାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଗଧା, ଉଠ, ଯାନ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ନାଉ, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ ପାଠ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ବେଦ ନିୟମ, ଗୁରୁ ଉପଦେଶ, ରାଜାଙ୍କ ଛାୟା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭିକ୍ଷୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ କେବେ ଅବମାନନା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜୀବନର ମୂଳ ସ୍ଥାନକୁ ନ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ। ସଦା ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଏବଂ ଅଧର୍ମ କରିବା ଏଡ଼ାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅନ୍ୟଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ ଅନ୍ନ ଦେଖି ନ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶୟନ ଓ ଏହା ସମାନ ଜିନିଷ ଏଡ଼ାଇବା ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ବିପଦରେ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ ଉପଯୋଗ କରିପାରିବେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ, ବୃଦ୍ଧ, ବେଶ୍ୟା, ଅପସନ୍ଦାନ୍ତ, କ୍ରୁର, ଦୁଷ୍ଟ, ପତିତ, ଚଣ୍ଡାଳ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଅନ୍ନ ଅବଶେଷ ଖାଇଥିବା, ହତ୍ୟାକାରୀ, ରାଜା ହତ୍ୟାକାରୀ, ନାରୀ ହତ୍ୟାକାରୀ, ହତ୍ୟା ଜୀବି, ଗାୟନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର—ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବାସି, ଅପବିତ୍ର, କୁକୁର ଛୁଇଁଥିବା, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଗାଁ ଘ୍ରାଣ କରିଥିବା, ପକ୍ଷୀ ଅବଶେଷ ଛାଡ଼ିଥିବା, ଚାଲିଥିବା ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଦିଶ୍ୟ ଛୁଇଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରି, ଜନମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର, ସରଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ଅଗ୍ରସର କରିଥିଲେ।