ଏକ ସଦ୍ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଦୈନିକ ଜୀବନର ନୀତି ଓ ଆଚରଣ ଏହିପରି ହେବା ଉଚିତ୍। ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ସଦା ସମଞ୍ଜସ, ଭଲଭାବେ ପକା, ପୂଷ୍ଟିକର ଓ ପ୍ରଥମେ ଶିଶୁମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଆବଶ୍ୟକତାନୁସାରେ ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ ବିନା ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ। ଅତିଥି ଆସିଲେ, ସେ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଆସୁଥିଲେ, କେବେ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବେ ନାହିଁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ଅସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଧା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗାଈ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ପ୍ରିୟ, ବିବାହ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବକ୍ଷେପକ ପୁରୋହିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ସେଇ ଗୃହସ୍ଥ ଉଚିତ୍ ସମ୍ମାନ ଦେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଜନେ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କର କଥା, ହାତ ଓ ପାଦର ଚଞ୍ଚଳତା ଏବଂ ଅତି ଖାଇବାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଦିନର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ କାଟିବେ। ଭକ୍ତିଶୀଳ ଦାସମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ବସି, ନିଜ ପାଇଁ କଣ ଭଲ ହେବ ତାହା ବିଚାର କରିବେ। ବୃଦ୍ଧ, ଅସୁସ୍ଥ ଓ ଭାର ବୋହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପଥ ଦେବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଯଜ୍ଞ କରିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବାଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଧନ ଉଧାର ଦେବା, କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଗୋପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅହିଂସା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଚୋରି ନକରିବା, ପବିତ୍ରତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ—ଏହି ଗୁଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଜୀବିକା ସରଳ ଓ ଛଳ ରହିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଯାହାଙ୍କର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମଜୁତ ଅଛି, ସେ ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପୂର୍ବରୁ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅଗ୍ରହଣ ଓ ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସାହରେ କରିବା ଦରକାର। ଯଦି ଶକ୍ତି ଥାଏ, ଉଚିତ୍ ଫଳ ଦେଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ନିମ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆନାଯାଇଥିବା ବସ୍ତୁ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା କାଉଡ଼ି କିମ୍ବା ଶିଆଳ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ କରିଦେଇପାରିବ। ଏହାଠାରୁ ବେଶି ଉତ୍ତମ ହେଉଛି, ଧୀରେ ଧୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ଧାନ କୁଢ଼ି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା। ରାଜା, ଛାତ୍ର କିମ୍ବା ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବେ, କେଶ, ଦାଢ଼ି ଓ ନଖ କଟିବେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ରହିବେ। ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନିୟମିତ ଓ ଉପବୀତ ଧାରଣ କରି, କେବେ ମଧୁର ନୁହେଁ ଏମିତି କଥା କହିବେ ନାହିଁ। ନଦୀର ଛାୟା, ଛାର ଉପରେ, ଗୋଶାଳାରେ କିମ୍ବା ପଥରେ ପାଣି ଥିଲେ ତାହାରେ ମୁତ୍ର ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ନଗ୍ନା ଜନାନୀ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଯୌନ କ୍ରିୟାରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଲାଇ, ରକ୍ତ, ମଳ, ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ବିଷ କେବେ ଜଳରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଳ ହାତ ଯୋଡ଼ି ପିବିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଶୟନରତ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଗାଇବେ ନାହିଁ। ନିଷିଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ, ଶ୍ମଶାନର ଧୂଆଁ ଓ ନଦୀପାର ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଗାଈ ଦୁହାଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରଧାନ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କରାଯିବ; କିମ୍ବା ପୌଷ ମାସରେ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟକା କାଳରେ କରାଯିବ। ଛାତ୍ର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବାନ୍ଧବଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ତିନି ଦିନ ପାଠ ବନ୍ଦ ରହିବ। ସନ୍ଧ୍ୟା, ବଜ୍ରପାତ, ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଉଲ୍କାପାତ ବେଳେ ଅଧ୍ୟୟନ ନିଷିଦ୍ଧ। ପଞ୍ଚଦଶୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗୋ, ବେଙ୍ଗ, ନେଉଳ, ଘୋଡ଼ା, ସାପ, ବିଲେଇ, ବନ୍ଦର ଆଦି ପଶୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ନିଷିଦ୍ଧ। କୁକୁର, ଶିଆଳ, ଗାଧା, ପେଚା ଓ ତୀର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ, ନିଜ ଅନ୍ତରେ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୟୁତ୍-ବଜ୍ର ବର୍ଷା ସମୟରେ ପଢ଼ିବା ନିଷିଦ୍ଧ। ଦିଗ୍ଦାହ, ଧୂଳି ଝଡ଼, ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଦଶାରେ ଅଧ୍ୟୟନ ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗାଧା, ଉଣ୍ଟ, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ନୌକା, ଗଛ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା ବେଳେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ, ଗୁରୁଙ୍କ ନିୟମ, ରାଜାଙ୍କ ଛାୟା ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବେ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭିକ୍ଷୁକ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଆଚରଣ ଓ ନୀତି ଅନୁସରଣ କଲେ, ଜନେ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର ଓ ଉନ୍ନତ କରିପାରିବେ।