ସୁନ୍ଦର ଏକ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ଉନ୍ମତ୍ତ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ହେଉଛି ସୁବৰ্ণ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଏବଂ ଶୁଭ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ରହିଛି, ତାଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ରୁଷି, ଦାନବ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, କାରଣ ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମନୋହର। ବିଷ୍ଣୁ ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ଶୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ। ତିନି ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ପୂଜନୀୟ, ଶୁଭ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ନଖ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଛି। ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ଏବଂ ଶୁଭ ଚନ୍ଦନରେ ତିନି ଅଳଙ୍କୃତ। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ଚାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଏହି ଭାବରେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବର ଧାରକ, ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ପଦ ମିଳିଥାଏ। ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନର ପାଠ ପଢ଼ିଥିବା ଯେକୌଣସି ଲୋକ ଉତ୍ତମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଗରୁଡ ମହାପୁରାଣର ଆଚାର କଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ବିଶିଷ୍ଟ ଅଧ୍ୟାୟ। ପରେ, ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା – ହେ ହରି, ପୂର୍ବରୁ ଯାଜ୍ଞଭଲ୍କ୍ୟ କେମିତି ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ? ହରି କହିଲେ, ଋଷିମାନେ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବର୍ଗର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଯାଜ୍ଞଭଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଙ୍ଗ, ମୀମାଂସା, ତର୍କ ଏବଂ ପୁରାଣ ମିଶିଛି। ଚୌଦ ଟି ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଧର୍ମର ଉତ୍ସ। ସେଗୁଡିକ ହେଉଛି – ବସିଷ୍ଠ, ଦକ୍ଷ, ସଂବର୍ତ, ଶାତାତପ, ପରାଶର; ଗୌତମ, ଶଂଖଲିଖିତ, ହରିତ, ଅତ୍ରି, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜେ। ସମୟ ଏବଂ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ, ଏକାଗ୍ରତା ପୂର୍ବକ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଉପଯୁକ୍ତ ବିଧିରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞ, ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଅହିଂସା, ଦାନ ଏବଂ ନିଜ ଶ୍ରୁତିର ଅଧ୍ୟୟନ – ଏହି ଚାରିଟି ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ପରାଶର ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର – ଏହି ଚାରି ଶ୍ରେଣୀ, ଏହାରେ ପ୍ରଥମ ତିନି ଦ୍ୱିଜ। ଗଭର୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ମଣିଷ ପାଇଁ ଗଭର୍ଭଧାନ ସଂସ୍କାର କରାଯାଏ। ଜନ୍ମ ପରେ ଏଗାର ଦିନ ଏବଂ ଚାରି ମାସରେ ଶିଶୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏପରି ଭାବରେ ବୀଜ ଏବଂ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଯାଜ୍ଞଭଲ୍କ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖିତ ବର୍ଗର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁଙ୍କର ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷ ଗଭର୍ଭ ଠାରୁ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ଠାରୁ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇ ଶିକ୍ଷକ ବ୍ୟାହୃତି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନରେ, ଦୁଇ ସନ୍ଧି ସମୟରେ, ପବିତ୍ର ତାଗା ଡାହାଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ରଖି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ। ଶୌଚ କରି ଉଠିବା ପରେ, ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଜଳ ନିଅ, ଏବଂ ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ, ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଏକଠା କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବସିବା ଉଚିତ। ହାତର କାନ୍ଦା, ଅଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ଅଂଗୁଠିର ଟିପ୍ସ ଛୁଇଁ, ଏକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ତିନିଥର ଜଳ ପିବିବା, ଦୁଇଥର ମୁହଁ ପୁଅ୍ଛିବା ଏବଂ ଶରୀରର ତ୍ୱଚା ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁବା ଉଚିତ। ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ, ତାଳୁ ଏବଂ ନାଭି କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଛୁଇଁବାକୁ ଉଚିତ, ଏହା ଶ୍ରେଣୀ ଅନୁଯାୟୀ। ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରି, ଜଳ ଦେବତା, ଶୁଦ୍ଧି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବ୍ୟାହୃତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ନିଜେ ଉପରେ ଜଳ ଛିଟିଁ, ଦେବତାକୁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ ତିନି ଋକ୍ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ପ୍ରଭାତ ସନ୍ଧ୍ୟା କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ। ପରେ, ବଡ଼ମାନେ ଆଗରେ ନମ୍ରତା ସହ କହିବା – “ମୁଁ ଅମୁକ୍ ନାମର ଅଛି”। ଏହିପରି ଧର୍ମର ଶିକ୍ଷା, ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଗରୁଡ ମହାପୁରାଣର ଆଚାର କଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡରେ।