ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ ଏବଂ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରିଲେ, ଏହା ଛୋଳିଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃକର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି କେହି ପିତୃକର୍ମ କ୍ଷୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କରିଥାଏ, ତଥାପି ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ରକୁ ଯଦି ନିୟମିତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ପଢ଼ାଯାଏ, ତେବେ ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୃପ୍ତି ମିଳେ। ଶରତ ଋତୁରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ, ପିତୃକର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ସେହି ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଯେଉଁଘରେ ଲିଖି ରଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସଦା ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବାବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ଆଚାର କାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ‘ରୁଚିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ପିତୃସ୍ତୁତି’ ନାମକ ଉନନବେଁଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ନଦୀ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ରୁଚିଙ୍କୁ ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ। ଏହି ଅତି ରୂପବତୀ କନ୍ୟାକୁ ମୋର କୃପା ଦ୍ୱାରା ବର ଭାବେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ରଙ୍ଗର ମାନିନୀ ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଦେଉଛି—ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତେବେ ରୁଚି ସେଇ ମାନିନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ସେଇ ନଦୀ କୂଳରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ମାନିନୀଠାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ବିଶାଳ ପ୍ରଭା ଓ ପ୍ରତାପରେ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ଆଚାର କାଣ୍ଡର ‘ପ୍ରମ୍ଲୋଚାର ଆଗମନ’ ନାମକ ନବେଁଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ କହାଯାଏ—ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଆଦି ଋଷିମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ଦେହ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅହଂକାରରୁ ଶୂନ୍ୟ। ସେ ଜଳ ଓ ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ବନ୍ଧନରେ ରହିଥିବା ନିୟମକ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ। ସେ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ତିନି ଗୁଣରୁ ଅଲଗା ଏବଂ ସଦାବିରକ୍ତ। ସେ ଅଭିଲାଷା ଶୂନ୍ୟ, ପବିତ୍ର, ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ। ସେ ବୃଦ୍ଧି ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ, ଅଚଳ ଓ ମୋହ ଶୂନ୍ୟ। ସେ ସ୍ୱୟଂ ସତ୍ୟ, ଆଚରଣ ଶୂନ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ, ପରମେଶ୍ୱର। ସେ ଜାଗ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାର ନିୟନ୍ତା, ଶାନ୍ତ ରୂପ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ସେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ, ତେଜରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ବିନାଶକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା। ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, କେବଳ ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଶବ୍ଦ ଶୂନ୍ୟ, ରସ ଶୂନ୍ୟ, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧ ଶୂନ୍ୟ। ଏପରି ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅଶ୍ୱଧ୍ୟାନ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲି। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ଆଚାରକାଣ୍ଡର ‘ହରି ଧ୍ୟାନ’ ନାମକ ଏକାନବେଁଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଆଉଥରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ବିବରଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲା—ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ। ଏହି ଧ୍ୟାନ ମୋହର ଜାଲକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ। ଆକାରହୀନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ବିବରଣ ପରେ, ଏବେ ମୁଁ ସକାର ରୂପ ବିବେଚନା କରିବି। ମୁକ୍ତିକାମୀ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ, ସେ ବେଳେ ସେ ଗବୀ କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ଦୁଧ ପରି ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଏବଂ ତାଙ୍କ ରୂପ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତୀବ୍ର। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକୁଟ୍, ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଚମକ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଓ ସୁନାର ଅଲଙ୍କାର ଚମକୁଛି। ଏହିପରି ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ଆଚାରକାଣ୍ଡର ଏକୋନବେଁଶି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଓ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।