ଯେତେବେଳେ ରୁଚି ଏହିପରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରୁ ଏକ ବିଶାଳ ତେଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ଅତିଶୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ତେଜ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା। ଏହି ଅସୀମ ତେଜକୁ ଦେଖି, ରୁଚି କହିଲେ: “ମୁଁ ସେମାନଂକୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ସମ୍ପନ୍ନ ଧ୍ୟାନୀ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଧାନ, ଡକ୍ଷ ଓ ମାରୀଚିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ଗ୍ରହ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ପ୍ରଜାପତି, କଶ୍ୟପ, ସୋମ ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସପ୍ତବର୍ଗ ଓ ସପ୍ତଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ନମନ। ସୋମଙ୍କ ଆଧାର ସ୍ୱରୂପ ପିତୃବର୍ଗ, ଯୋଗୀ ସ୍ୱରୂପ ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ, ଅଗ୍ନି ସ୍ୱରୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିତୃମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ତେଜସ୍ୱୀ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସ୍ୱରୂପ ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୁଁ ନମନ କରେ।" ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ରୁଚି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଅର୍ପଣ କଲେ। ସେ ଭକ୍ତିସହ ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହାଦେଖି ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ସେଇ ମହାମୁନି ରୁଚିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ରୁଚି ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏକ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଦିବ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନବତୀ ଭାର୍ୟା ଅଭିଲାଷି।” ପିତୃମାନେ କହିଲେ: “ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ଭାର୍ୟା ପାଇବ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ତୁମ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯିଏ ତୁମ ନାମରେ ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରର ଜ୍ଞାନୀ ଶାସକ ହେବେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ଲାଭ କରିବ। ତୁମେ ପ୍ରଜାପତି ହୋଇ ଚାରି ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ। ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯିଏ ଭକ୍ତିସହ ପଢ଼ି ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଧନ, ପୁତ୍ର, ପଉତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଧି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଭକ୍ତିସହ ପିତୃକର୍ମରେ ପଢ଼େ, ସେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠାରେ ଯଦି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନ ଥାଏ, କିମ୍ବା କ୍ରିୟା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅନଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ, କିମ୍ବା ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ କୃତ୍ରିମତା ସହିତ କରାଯାଏ—ତଥାପି ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯେଉଁଠି ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ଆସେ। ଶୀତକାଳରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବସନ୍ତରେ ଷୋହଳ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତୃକର୍ମରେ ଏହା ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ। ଯଦି କ୍ରିୟା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତଥାପି ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯଥାଯଥିତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଶରଦ୍ ଋତୁରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଲିଖି ରଖାଯାଏ, ସେଠି ସଦା ମଙ୍ଗଳ ଥାଏ। ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପିତୃକର୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରିବା ବେଳେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।" ଏପରି ରୁଚିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ପିତୃସ୍ତୋତ୍ରର ବର୍ଣ୍ଣନା ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ତାପରେ, ନଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ରୁଚିଙ୍କୁ ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ କଥାରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେଇ ଅତିଶୟ ରୂପବତୀ କନ୍ୟା ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ ବର ରୂପେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଯାହାକୁ ଦେଉଛି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ କନ୍ୟାକୁ ତୁମ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।