ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ବନ୍ଧନରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ଋଷି ରୁଚି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମହାନୁଭାବମାନେ, ତେବେ ଆପଣମାନେ କାହିଁକି ମୋତେ କର୍ମର ପଥରେ ଲାଗିବାକୁ କହୁଛନ୍ତି?” ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ— “ନିଶ୍ଚୟ, କର୍ମ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଲାଭର କାରଣ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କର୍ମ କରିବାକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଭବାନୀ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି—‘ମୁଁ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବି।’ କେବେ କେବେ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବିଷ ପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୁଏ। ଏହିପରି, ବୋଉ ଅଧିଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ତୁମେ ଉଚିତ ଭାବେ ଉଦ୍ୟମ କର। ରୁଚି କହିଲେ— “ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବେ କିଏ ମୋତେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ବିବାହକୁ ଦେବେ?” ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ— “ପୁତ୍ର, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅବନତି, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ।" ଏପରି କଥା କହି, ତାଙ୍କ ପିତା, ଋଷିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କ୍ରୌଞ୍ଚୁକୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଏଠାରେ 'କର୍ମଜ୍ଞାନ' ନାମକ ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କ୍ରୌଞ୍ଚୁକୁଙ୍କୁ କହିଲେ— ଏକ କନ୍ୟା ଲାଗି ମନରେ ଆଶା ନେଇ, ଋଷି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ତାଙ୍କ ମନ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା— “ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କିପରି ମୋତେ ବୋଉ ମିଳିବ?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ ସେ ନିଶ୍ଚଳ ମନେ, ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରୁଚି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମେ ପ୍ରଜାପତି ହେବ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କର। ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ପରେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ଏହି ଆଶା ନେଇ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯଦି ତୁମେ ବୋଉ ଓ ପୁଅ ପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅଛ, ତେବେ ପୂର୍ବଜମାନେ କାହିଁକି ତୁମକୁ ଦେବେ ନାହିଁ?” ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାନ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ କଲେ— “ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯାଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମାନବମାନେ ଯାଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏଠି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିତ୍ୟବ୍ରତ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ଯାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ନରକ ଲୋକରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମହା ଅସୁରମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ରସାତଳରେ ଯାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ନାଗମାନେ ଯାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବଲୋକ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ରୂପେ ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ନିରାକାର ଦେବଯାନରେ ବସିଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ପୂର୍ବଜମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଣାମ।" ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଋଷି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।