ଓ ଶୁଭ ଜନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠି ଏକ ଶତ୍ରୁ ଅଛି ତାରକ ନାମରେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ରୟୋଦଶ ମନୁ ରୌଚ୍ୟମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କର ନାମ କହିବି—ସୁନେତ୍ର, କ୍ଷେତ୍ରବୃତ୍ତି, ସୁନୟ, ଧର୍ମପା, ଦୃଢ଼, ନିର୍ମୋହ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶ। ଏହି ସାତି ଋଷି ଏହାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠି ତିରିଶି ତିନି ଭାଗ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ଦେବମାନଙ୍କର ଦଳ। ମାଧବ ଏହି ତାରକକୁ ମୟୂର ରୂପ ଧରି ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏହିପରି, ଭୌତିୟ ମନୁଙ୍କର ପୁଅମାନେ—ଉରୁର, ଗଭୀର, ଧୃଷ୍ଟ, ତରସ୍ୱୀ, ଗ୍ରହ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଦୁର୍ଲଭ। ଅଗ୍ନୀଧ୍ର, ଅଗ୍ନିବାହୁ, ମାଗଧ ଓ ଶୁଚି, ଚାକ୍ଷୁଷ, କ୍ରିୟାନୁଷ୍ଠାନରେ ନିବେଶିତ, ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ଦ୍ଧୋଷ ମନୁମାନେ। ଶୁଚିନ୍ଦ୍ର, ଏକ ମହା ଦୈତ୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ହରି ନିଜେ। ଏହି ସମୟରେ ପୁରାଣ ରଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅଠର ଶାସ୍ତ୍ର ଶାଖା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ପୁରାଣ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ଆୟୁର୍ବେଦ ଓ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର। ଏପରି, ଶ୍ରୀ ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ପୂର୍ବଖଣ୍ଡର ଆଚାରଖଣ୍ଡରେ ଏହି ଅଠାଉଁଠି ଅଧ୍ୟାୟ 'ମନୁମାନଙ୍କର ବଂଶ କଥା' ନାମରେ ବିବରଣ ଆଛି। ଏହିପରି, ହରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହରାଙ୍କୁ ମନ୍ବନ୍ତରମାନେ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ସେ ଭୟହୀନ ଓ ଅପାର ମାୟାରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ବିନା, ଏକ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ, ନିଜ ନିବାସ ବିନା, ଏବଂ ଆଶ୍ରମ ବିନା। ପିତୃମାନେ କହିଲେ—ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଆମେ ଅବିରତ ବାନ୍ଧା ଅଛୁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିରତି ନାହିଁ। ଗୃହସ୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ସେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ଉପରେ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇଥିବେ। 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବମାନେଙ୍କୁ, 'ସ୍ୱଧା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ନିଜ ଋଣରେ ବାନ୍ଧା ଅଛି। ପୁତ୍ର ଉତ୍ପାଦନ ଓ ଦେବପିତୃମାନେ ଉପରେ ଯଥାଯଥ ତୃପ୍ତି ଦେବା ନିବାଡ଼ି ନାହିଁ। ଯଦି ପୁତ୍ର ଦୁଃଖ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ତୁମ ହେବ। ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କିମ୍ବା ପାପ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜନାନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନିଷିଦ୍ଧ। ଯଥାଯଥ ବିଚାର ବିନା କ୍ରିୟା କରିଲେ ନିଜ ପାଇଁ ଅନିଶ୍ଚିତି ଆଣିଥାଏ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁଠି ନିର୍ଧନ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ। ଅନେକ ଜନ୍ମର କ୍ରିୟାର ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେଥିରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି। ପିତୃମାନେ କହିଲେ—ଏହି ତୁମ ଚାଳି ନୁହେଁ, ଏହି ମାର୍ଗ ନୁହେଁ। ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ, ତପ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଭ କୁ ଦୂର କରିଥାଏ। ଯଥାଯଥ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ରିୟା କଲେ ବାନ୍ଧନ ହୁଏ ନାହିଁ। ପୂର୍ବ କ୍ରିୟାଗୁଡିକ ଉପଭୋଗରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏଭଳି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଥାନ୍ତି ଓ ବାନ୍ଧନରୁ ରକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି। ରୁଚି କହିଲେ—ତେବେ ଆପଣମାନେ କିପରି ମୋତେ କ୍ରିୟାର ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି? ପିତୃମାନେ କହିଲେ—କ୍ରିୟା ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭର କାରଣ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କ୍ରିୟା ଅବହେଳା କରିବାର ଅପରାଧ ଭଲ ଲୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଭବାନୀ ଏହିକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି—'ମୁଁ ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବି।' ଅଜ୍ଞାନ କେବେ କେବେ ବିଷ ଭଳି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକୃତି ହୁଏ। ତେଣୁ, ମୋ ପୁତ୍ର, ସଠିକ ଭାବେ ପତ୍ନୀ ଅଦାନ ଉପକ୍ରମ କର। ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି—କିଏ ମୋତେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଦେବେ? ଆମେ ପାଇଁ ଅବନତି ଅଛି, ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅବନତି ଅଛି। ଏପରି କହି, ଋଷି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ତାଙ୍କର ପିତା କଥା ଶେଷ କଲେ।