ପ୍ରଭୁ ହରି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—“ଏବେ ମୁଁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନୁଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି। ସେମାନେ ହେଲେ—ବରିଷ୍ଠ, ଗରିଷ୍ଠ, ବାଚ, ସଙ୍ଗତି, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ରାମ ଓ ସପ୍ତ ଋଷି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ କରି କୁଳିଶ ଦେବତାମାନେ ବିଶଟି ଥିଲେ। ସେଇ ମହାପୁରୁଷ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତିନିଟି ପଦ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ପୁନି ଡକ୍ଷ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ନବମ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ହେଲେ ପୃଥୁଶ୍ରବା, ବୃହଦୂଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଋଚୀକ, ବୃହତୋ, ଗୁଣ, ମେଧାତିଥି, ଦ୍ୟୁତି, ସବଳ, ଓ ବସୁ। ସେଉଁଠାରେ ପରୋ, ମରୀଚିର ଗର୍ଭ, ଓ ସୁଧର୍ମାଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେବତା ଦଳ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳରେ ବାରୋଟି ଥିଲେ। ଏବେ ଧର୍ମପୁତ୍ର, ଦଶମ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଶତାନୀକ, ନିରମିତ୍ର, ବୃଷସେନ, ଜୟଦ୍ରଥ, ଅୟୋମୂର୍ତ୍ତି, ହବିଷ୍ମାନ, ସୁକୃତି ଓ ଅବ୍ୟୟ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳ ପ୍ରାଣ ନାମରେ ଶତଧା ହେବ। ବଳି ନାମକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିବେ। ଏବେ ରୁଦ୍ରପୁତ୍ର, ଏଗାରୋ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ କ୍ଷେତ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଢେଷୁ, ଆର୍ଦ୍ରକ। ଏଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନିତେଜସ୍ ଓ ସପ୍ତ ଋଷି ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳରେ ତିରିଶ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନାମ ବୃଷ। ଏବେ ଡକ୍ଷପୁତ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରବାନ୍, ମିତ୍ରଦେବ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦୁ, ବୀର୍ୟବାନ୍। ସେଇଁଥିରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରିତ ଓ ରୋହିତ ନାମକ ଦୁଇ ମହାତପସ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମର ଆଧାର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ଶତ୍ରୁ ତାରକ ଅଛନ୍ତି। ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ତ୍ରୟୋଦଶ ମନୁ ରୌଚ୍ୟମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣ। ସେମାନେ ହେଲେ ସୁନେତ୍ର, କ୍ଷେତ୍ରବୃତ୍ତି, ସୁନୟ, ଧର୍ମପ, ଦୃଢ। ନିର୍ମୋହ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀ—ଏହି ସପ୍ତ ଋଷି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତେଇତିସ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଏଉଁ ସମୟରେ ମାଧବ ମୟୂର ରୂପ ଧାରଣ କରି ତାକୁ ବଧ କରିବେ। ଏବେ ଭୌତିୟ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଉରୁର, ଗଭୀର, ଧୃଷ୍ଟ, ତରସ୍ବୀ, ଗ୍ରହ, ତେଜସ୍ବୀ, ଦୁର୍ଲଭ। ଅଗ୍ନୀଧ୍ର, ଅଗ୍ନିବାହୁ, ମାଗଧ, ଓ ଶୁଚି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ କ୍ରିୟାଶୀଳ, ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ଶୁଚିଇନ୍ଦ୍ର, ମହାଦୈତ୍ୟ ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ସେ ହରି ନିଜେ। ଏହି ସମୟରେ ପୁରାଣ ଓ ଅଠାର ଶାସ୍ତ୍ର ରଚିତ ହେଲା—ପୁରାଣ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ଆୟୁର୍ବେଦ, ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର। ଏହିପରି ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ପୂର୍ବଖଣ୍ଡର ଆଚାରଖଣ୍ଡର ସତାଶୀ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ମନୁବଂଶ ବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହାପରେ ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଓ ହରଙ୍କୁ ମନ୍ବନ୍ତର ବିଷୟରେ କହିଲେ। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ସେ, ଭୟହୀନ ଓ ଅପାର ମାୟାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ନ ଅଗ୍ନି, ନ ନିଜ ଘର, ଦିନକୁ ଏକବେଳେ ଭୋଜନ, ନ କୌଣସି ଆଶ୍ରମ ଥିଲା। ପିତୃମାନେ କହିଲେ—“ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ତୁମଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିବାରୁ ଆମେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧିତ ଅଛୁ। ଗୃହସ୍ଥ ହେଉଛି ସେଉଁଠି ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଉପରେ ଉଚିତ୍ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ। ସେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବତାମାନେ, ଓ ‘ସ୍ୱଧା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିତୃମାନେ ଉପସନ୍ନ କରିଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ଓ ନିଜ ଋଣରେ ବାନ୍ଧିତ।