ପୁରାତନ କାଳରେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ମଣିଷ ଓ ମହିଳାଙ୍କର ଶରୀରର ଚିହ୍ନ, ରୂପ ଓ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ, ସଉଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସଉଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ, ଚାଳାକି ଓ ବାଙ୍କାପନିର ଚାଲିଶିଟି ଲକ୍ଷଣ ଅଛି, ଏବଂ ତିରିଶଟି ଲକ୍ଷଣ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ଭୌହ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥାଏ। ରାଜାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଛତା ଆକୃତିର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନ ଥାଏ, ସେମାନେ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମାଟିର ଗଡ଼ା ପରି ଅଭଦ୍ର ମୁଣ୍ଡ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ ଓ ଶୁଭ ପ୍ରାପ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କର ଶରୀରର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଅଟୁଟ, କମଳା ଓ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଶିର ଅଳ୍ପ, ଅତ୍ୟଧିକ ବାଙ୍କା, ଘନ ଓ ଗାଢ଼ ଚୁଲ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ ଓ ସଉଭାଗ୍ୟ ହାରାନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲକ୍ଷଣ ନିଜସ୍ୱ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ନଥିଲେ ଫଳ ଭିନ୍ନ ହୁଏ। ରାଜାଙ୍କ ଛଅଟି ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ଚାରିଟି ଛୋଟ, ସପ୍ତମଟି ଲାଲ ରଂଗର, ଏହି ସବୁ ରାଜାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ। ପୁରୁଷଙ୍କ ଲାଗି ଲଲାଟ, ମୁହଁ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରସ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଉରୁ, ଗଳା ଓ ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ଛୋଟ ହୋଇପାରେ। ଚକ୍ଷୁର ଅନ୍ତଃକୋଣ, ପାଦ, ଜିଭ ଓ ଓଠ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅଙ୍ଗ ନୂପୁର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଥିବା ଉଚିତ। ଛାତି ମଧ୍ୟର ଅଞ୍ଚଳ, ବାହୁ, ଦାନ୍ତ, ଆଖି ଓ ନାକ ଲମ୍ବା ହୋଇଥାଏ। ମହିଳାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣରେ ଦୁଇ ପାଦ ମସୃଣ ଓ ସମାନ, ତଳପାଦ ତମ୍ବା ରଙ୍ଗର, ନଖ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ତାଙ୍କର ପାଦ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଳପାଦ ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ଓ ଶୁଭ। ଯଦି ପାଦରେ ବଜ୍ର, ପଦ୍ମ କିମ୍ବା ହଳ ଚିହ୍ନ ଥାଏ, ସେ ସେବିକା ହୁଅନ୍ତି; ନଥିଲେ ଫଳ ଭିନ୍ନ। ଜୟେଣ୍ଟ୍ ଅପ୍ରମୁଖ୍ୟ ଓ ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ି ସମାନ ଓ ଶୁଭ। ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରସ୍ତ ଓ ପିପଳା ପତ୍ର ନିମ୍ନ ଅଂଶ ଦେଖାଏ। ମାଣିକ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଓ ଶୁଭ ଫଳଦାୟକ, କଟି ଭାରୀ ଓ ଶୁଭ। ନାଭି ଡାହାଣକୁ ଘୂରିଛି, ଜଘନ୍ନ ତିନି ଭାଙ୍ଗ ରହିଛି। ଦୃଢ଼ ଓ ଲୋମଶ ଉରୁ, ଶଂଖ ଆକୃତିର ମୃଦୁ ଗଳା ପ୍ରଶଂସିତ। ଚମେଳି ଫୁଲ ପରି ଦାନ୍ତ, କୋଇଲି ଗାନ ପରି ମଧୁର ଭାଷା। ସମ ସଜା ଓ ଭଲ ନାକ ମହିଳାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଶୁଭ କରେ। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଭୌହ, ଲଲାଟ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତ ନୁହେଁ। ଦୁଇ କାନ ଭଲ ମାଂସଳ, ସମାନ, ମୃଦୁ ଓ ସୁନିଯୁକ୍ତ। ମହିଳାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ସମ ହେବା ଉଚିତ, ପାଦ ତଳ କିମ୍ବା ହାତ ତଳ ମଧ୍ୟ ଏପରି। ଯଦି ବନ୍ଦେର ଚିହ୍ନ, ଚାମର, ମାଳା, ପାହାଡ଼ ଆକୃତିର କଣ୍ଟା ଓ ବେଦୀ ଚିହ୍ନ ଥାଏ, ଏହି ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ହୁଅନ୍ତି। ମହିଳାଙ୍କ ହାତ ତଳ ଅଧିକ ଉଠା କିମ୍ବା ଅଧୋମୁଖୀ ନୁହେଁ, କାନ୍ଡଠିରୁ ଉଠି ମଧ୍ୟମା ଅଙ୍ଗୁଳିକୁ ଯାଉଥିବା ରେଖା ଶୁଭ। ଏହି ରେଖା ହାତ ତଳ ଓ ଉଠା ପାଦ ତଳରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ। ଛୋଟ ଅଙ୍ଗୁଳି ତଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ରେଖା ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ, ଅଙ୍ଗୁଠି ତଳର ରେଖା ଅଲ୍ପାୟୁ ଦେଖାଏ। ଛୋଟ କିମ୍ବା ଭଙ୍ଗା ରେଖା ଅଲ୍ପାୟୁ, ଲମ୍ବା ଓ ଅଟୁଟ ରେଖା ଦୀର୍ଘାୟୁର ସୂଚକ। ଯଦି ମହିଳାଙ୍କ ଛୋଟ କିମ୍ବା ଅନାମିକା ଅଙ୍ଗୁଳି ଭୂମିକୁ ଛୁଁଅନାହିଁ, କିମ୍ବା ଗୋଡ଼ ଅତ୍ୟଧିକ ଶିରା ଦେଖାଏ ଓ ଦୁଇ ଶଂଖ ଉପରେ ଉଠିଛି, ସେମାନେ ଦୁଃଖଭୋଗୀ। ଯଦି ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ ବାମ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କିମ୍ବା ଛୋଟ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଘନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ ରଖନ୍ତି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ହସିବାବେଳେ ଗାଲରେ ଗଡ଼ି କିମ୍ବା ଗଡ଼ା ଚିହ୍ନ ଥିଲେ, ସେ ଅବିଶ୍ୱାସୀ। ପେଟରେ ଏହି ଚିହ୍ନ ଥିଲେ, ସେ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି; ଉରୁ ଉପରେ ଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି। ଛାତିରେ ଲୋମ ନ ଥିଲେ ଅଶୁଭ, କାନ ବେଢ଼ାଏ ଅସମ। ଯେଉଁମାନେ କଳା ଚର୍ମ ଓ ଲମ୍ବା ପେଟ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଚୋରି କରି ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅସମ ଓ ଶୁଷ୍କ ଶିରା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ ହାରାନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ଶରୀର ଲକ୍ଷଣ ଓ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ମହାର୍ଷିମାନେ ମଣିଷ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ, ଆୟୁ, ଧନ ଓ ସଉଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁଥିଲେ; ଏହି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯିବ।