ଏକ ସମୟର କଥା, ବୃହତ୍ ବଳିଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏକ ମୁସଳର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ବଳିଦାନ ସମ୍ପାଦନାର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ବେଦିର ଚିହ୍ନ। ଅଙ୍ଗୁଠା ତଳେ ରେଖା ଥିଲେ ସେଥିରେ ପୁଅ ହେବାର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରେଖା ଥିଲେ ଝିଅ ହେବାର ଚିହ୍ନ। ଏହି ରେଖା ଯଦି ଅଭିନ୍ନ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥାଏ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଗଛରୁ ପତନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ଥାଏ। ଯିଏ ମାଂସଳ ଓଠ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କର ଓଠ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଅନିୟମିତ, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର; ଦାନ୍ତ ଯଦି ମୃଦୁ, ମୋଟା ଓ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଶୁଭ ଚିହ୍ନ। ଜିହ୍ବାର ତଳ ଯଦି ମୃଦୁ ଓ ଲମ୍ବା ଥାଏ, ଏହା ଜଣାଯିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଏହା ସ୍ୱେତ ରଙ୍ଗର, ଧନ ହାରାଇବାର ଚିହ୍ନ। ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉଛି ଶୁଧ୍ଧ ଓ ମୃଦୁ ଜିହ୍ବାର ତଳ; ବିପରୀତ ଚିହ୍ନ ଦୁଃଖ ଆଣେ। ଧନୀମାନେ ଗୋଳ ଓ ବାଙ୍କା ଜିହ୍ବା ତଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଧନହୀନ, ସେମାନଙ୍କର ଲମ୍ବା ଥାଏ। ଅନ୍ତସ୍ଥାନ ନଥିବା ଏବଂ ବାଙ୍କା ତଳ ଥିଲେ ସନ୍ତାନ ନ ଥାଏ; ଅପରାଧିମାନେ ଛୋଟ ତଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗଠିତ ଓ ଅଅଲଗା ଟିପ୍ ଏବଂ ଲାଲ ଦାଢି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚୋର। ଯେଉଁମାନଙ୍କର କାନରେ ମାଂସ ନାହିଁ, ଚିପ୍ଟା ଅଟିକା, ସେମାନେ କମ୍ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଅପରାଧିମାନେ ଛୋଟ କାନ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ କାନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୀ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି। ବିଲାସୀମାନେ ଚାପି ପଡ଼ିଥିବା ଗାଲ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଲ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ନାକର ଟିପ୍ କଟା କିମ୍ବା ଗଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ସେ ଅନୁଚିତ ନାରୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଥାଏ। ନାକ ଯଦି ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଯାଏ, ସେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥାଏ। ଏକ କ୍ରୁର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଦହାଣି ପାର୍ଶ୍ୱ ବାଙ୍କା ଥାଏ; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଖରେ ଏକମାତ୍ର ଛିଙ୍ଗୁର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଳ୍ପ ଝୁଲିଥାଏ ଏବଂ ପଦ୍ମଦଳ ସଦୃଶ, ସେମାନେ ସଉଖ୍ୟର ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତି। କ୍ରୁରମାନେ ମୟୂର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ହରିତ, ସେମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧ। ଯେଉଁମାନେ ଗଭୀର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାଲିକ; ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଚକ୍ଷୁର କଳା ଭାଗ ଅଧିକ, ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଭିଜା ଓ ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପଭୋଗ ପାଆନ୍ତି; ଛୋଟ ଓ ଉଠା ଚକ୍ଷୁ ଅଲ୍ପ ଆୟୁ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦଢ଼, ଲମ୍ବା ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ଭୂରୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଠିଥିବା ଭୂରୁ, ସେମାନେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ, ସେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ଥିଲେ ପୁଅ ନ ମିଳେ। ଯେଉଁପୁରୁଷଙ୍କ ଭୂରୁ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ ଓ ଧନୀ ଦୁହେଁ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଉଠା ନାଡ଼ି ଏବଂ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନର ମାଲିକ। ଢାକା ଲଲାଟ ଥିଲେ ଦୁଃଖ ଆସେ; ଉଠା ଲଲାଟ ଥିଲେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି। ବହୁତ ଅଶ୍ରୁ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ କଠୋର କାନ୍ଦା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ବାରମ୍ବାର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ହସି ଅଶୁଭ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଦ ଦେଇଥାଏ। ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚାରିଟି ଚିହ୍ନ ଦରକାର, ଏବଂ ଆୟୁ ହୁଏ ପଚାନବେ ବର୍ଷ। ଯେଉଁପୁରୁଷଙ୍କ ଚୁଲ ଅନ୍ତପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁ ଅଶୀ ବର୍ଷ। ଚାଳିଶିଟି ଚିହ୍ନ ବାଙ୍କା, ତିରିଶିଟି ଏକତ୍ରିତ ଭୂରୁର ଚିହ୍ନ। ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛତା ଭଳି ଆକୃତିର ହୁଏ; ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନ, ସେମାନେ ଧନୀ। ମାଟି ଭଳି ଆକୃତି ଏବଂ ଅପ୍ରୀତିକର ଚେହେରା ଥିଲେ ସେମାନେ ଧନ ଓ ଶୁଭ ଅନୁଭୂତି ହରାନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କର ଅଅଭିନ୍ନ, ମୃଦୁ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ସଂଖ୍ୟାର ନଥିବା ଟିପ୍ ଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଚୁଲ ଅପେକ୍ଷା କମ୍, ବହୁତ ଗୋଟିଏ ଗୁଞ୍ଜିଆ, ମୋଟା ଓ କଳା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ ହୀନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚିହ୍ନ ନିଜ ନିଜ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଉଛି, ନହେଲେ ଫଳ ବିପରୀତ। ଛଅଟି ଉଠା, ଚାରିଟି ଛୋଟ, ସପ୍ତମଟି ଲାଲ—ଏହି ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ରାଜାଙ୍କର। ପୁରୁଷଙ୍କ ଲଲାଟ, ମୁହଁ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଜଂଘା, ଗଳା ଓ ଲିଙ୍ଗ ଉଠା କିମ୍ବା ଛୋଟ ହୁଏ। ଚକ୍ଷୁର ଅନ୍ତର୍ବୃତ୍ତ, ପାଦ, ଜିହ୍ବା ଓ ଓଠ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ଆକୃତିର ଥାଏ। ଏପରି ଶରୀର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟର ଭାଗ୍ୟ, ଆୟୁ, ଧନ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ—ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଗୁପ୍ତତା ପୂର୍ବଜମାନେ ଆମକୁ ଶିଖାଇଯାଇଛନ୍ତି।