ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଆଚାର ସଂହିତା ଓ ସାମୁଦ୍ରିକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ଶରୀରର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ଏକ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି । ଏଠାରେ ଏକ ନାରୀ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି, ଯାହାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଂଶ ଓ ସ୍ତନ ରୂପରେ କେତେକ କେଶ ରହିଥାଏ । ତାଙ୍କର ହସ୍ତରେ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ବଡ଼ ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାର ଆକୃତି ତିଆରି କରେ । ତାଙ୍କର କେଶରେଖା ଉଠିଥିବା, ଗାଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ୍ ଥାଏ । ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଳି ଓ ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠି ମାଟିକୁ ଛୁଏ ନାହିଁ । ଏହି ନାରୀ ଚାଲିବା ମାତ୍ରେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ । ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର ଆର୍ଦ୍ରତା ଶୁଭ ଫଳ ଦିଏ, ଦନ୍ତର ଆର୍ଦ୍ରତା ଖାଦ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଦାୟିନୀ । ନାରୀଙ୍କର ପାଦ ତାଳ ଯଦି ରକ୍ତିମ ଓ ଚମକଦାର ନଖ ଥାଏ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମୃଦୁ ଥାଏ, ତେବେ ସେଉଁଠି ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ । ଯଦି ପାଦ ଘମ ନ ହୁଏ, ତଳ ମୃଦୁ ଓ ସୁସ୍ପର୍ଶ ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ପାଦ ବଢ଼ାଇ ଯାଏ । ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ ଚଉଡ଼ା, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅଶ୍ୱଥ ପତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ତାଙ୍କର ଉଦର ଓ ସ୍ତନ କେଶରହିତ ଓ ତିନିଟି ମୃଦୁ ଭଙ୍ଗି ରହିଥାଏ । ଏପରି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ନାରୀଙ୍କ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ବୋଝାଯାଏ । ଏପରି ବିବରଣୀ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସାମୁଦ୍ର ମୁନିଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଆଉ ଏକଥରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ । ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଘମ ନ କରୁଥିବା ପାଦ, ମୃଦୁ ପାଦ ତଳ ଓ ପଦମ ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି ତଳ ଥାଏ, ସେମାନେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଟେକି, କଛୁଆ ଭଳି ଉଠିଥିବା ଗୁଟି, ଲୁକାଇଥିବା ଏଡ଼ି ଓ ଏଡ଼ିର ଗଠନ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଥାଏ । ତାଙ୍କର ପାଦ ଶୁଷ୍କ, ନଖ ଫିକା, ଆଠି ଏକାଠି ନ ହୋଇ ଦୂରେ ଦୂରେ ଥାଏ । ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କ ଗୋଡ଼ ହାଡ଼ ବାଁଶ ଭଳି, ଗୋଡ଼ ଶାଙ୍କ ଅସମ ଓ ଶଂଖ ବା କିଲ୍ଲି ଭଳି ଅକୃତି ଧାରଣ କରେ । ଉରୁ ମୃଦୁ କେଶ ଢାକିଥାଏ, ସମ ଓ ହାତୀ ଭଳି ଚମକ ଦିଏ । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଉରୁ ମୂଳରେ ଏକ ଦୁଇଟି କେଶ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେଶ ନଥାଏ, ସେମାନେ ଅଶୁଭ ଗଣାଯାନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏହି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଭାଗା ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଗୁଡ଼ିକ ମାଂସହୀନ, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏବଂ ନାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଅଳ୍ପ ଥାଏ । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଉରୁ ବଡ଼, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି; ଛୋଟ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲେ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅତି ଛୋଟ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲେ ପୁଅ ହୁଏ ନାହିଁ । ଛୋଟ କିନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ ଶିରା ଥିଲେ ସେମାନେ ଶୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି । ଲିଙ୍ଗ ଯଦି ଅଣ୍ଡକୋଷ ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଏ, ଦୀର୍ଘ ଅଥବା ବାକ୍ର ଥାଏ, ସେମାନେ ଧନ ହୀନ ହୁଅନ୍ତି । ଏକ ଅଣ୍ଡକୋଷ ଥିଲେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅସମ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲେ ନାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅଳ୍ପ ଥାଏ । ଅଣ୍ଡକୋଷ ଯଦି ପାଥର ଭଳି ଉଠିଥାଏ ଓ ଦୃଢ଼ ଥାଏ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି । ପୁରୁଷଙ୍କ ମୁତ୍ର ଶବ୍ଦ କରିଲେ କିମ୍ବା ନିରବ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି । ଯଦି ମୁତ୍ର ଡାହାଣକୁ ବା ମୁଡ଼ିଯାଏ, ସେମାନେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି । ନାରୀଙ୍କ ମୁତ୍ର ଏକ ଧାରାରେ, ମୃଦୁ ଓ ଉପରକୁ ଯାଏ, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି । ଯେଉଁମାନେ ଶୁଷ୍କ, ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଅତି ଶୁଷ୍କ ମୁତ୍ର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଭାଗା । ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ବୀର୍ୟର ଗନ୍ଧ ମାଛ ଭଳି ଥାଏ, ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ବୀର୍ୟ ପତଳା ଥାଏ । ବୀର୍ୟ ଅଲ୍କାଲି ଗନ୍ଧ ଦେଲେ ଶିଶୁ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ ନାରୀ ଶୀଘ୍ର ମିଳନ କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ପିଛା ମାଂସଳ, ସେମାନେ ଶୁଖୀ; ସିଂହ ଭଳି ପିଛା ଥିଲେ ସେମାନେ ରାଜା । ନାଗ ଭଳି ଉଦର ଥିଲେ ଦରିଦ୍ର, ସମ ଉଦର ବା ଘଡ଼ା ଭଳି ଉଦର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦରିଦ୍ର । ଯେଉଁମାନେ ସମ କଟି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଗ୍ୟ ଧନରେ ଧନୀ; ଅସମ କଟି ଥିଲେ ଧନ ହୀନ ହୁଅନ୍ତି । ମାଛ ଆକୃତି ଉଦର ଥିଲେ ଧନୀ, ଉଦର ମଧ୍ୟରେ ନାଭି ଉଚ୍ଚ ଥିଲେ ଶୁଖୀ । ଯଦି ନାଭି ଉଦର ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଗଭୀର ଥାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖ ଦିଏ । ଯେଉଁମାନେ ବସିବାବେଳେ ପାର୍ଶ୍ୱ ଚଉଡ଼ା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଏକ ହୋମ କରନ୍ତି ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଦୁଇଟି ହୋମ କରିଲେ ଏହି ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି । ରାଜାମାନେ ଯଦି ଅନୁଚିତ କାମ କରନ୍ତି, ତେଁ ମାଂସଳ ପାର୍ଶ୍ୱ ଥାଏ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟୀ । ଯେଉଁମାନେ ଉଲ୍ଟା ପାର୍ଶ୍ୱ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦାସ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଧନ ଓ ଶୁଖ ହୀନ ହୁଅନ୍ତି । ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ମୂଳ୍ୟବାନ ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଜୀବନର ଉନ୍ନତି, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋକ ପାତ କରେ ।