ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପୂର୍ବଖଣ୍ଡର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକରେ ଶରୀରର ଚିହ୍ନ ଓ ଲକ୍ଷଣ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି । ପ୍ରଥମେ, ହସ୍ତରେ ଥିବା ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଲୋକଙ୍କ ଆୟୁର ଅନୁମାନ ହୁଏ । ଏହି ରେଖା ଯଦି ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଭିତରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଠି ଯାଏଁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଅତି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷରେ ଶରୀରର ଚିହ୍ନ ବିବରଣା ଶେଷ ହେଉଛି । ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନାରୀଙ୍କ ଶରୀର ଲକ୍ଷଣ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି । ଯେ ନାରୀଙ୍କ କେଶ ଚୁରୁକିଆ ଓ ମୁହଁ ଗୋଲାପି, ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ସୁନାଳି ଓ ହାତ ରକ୍ତକମଳ ସଦୃଶ, ତେବେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣଧାରିଣୀ । ଯେ ଅପସରା ଦଳିଆ କେଶ ଓ ଗୋଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କ ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଏବଂ ଉଦୟ ରବି ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ । ଅଧିକ ରେଖା ଥିଲେ ଜୀବନରେ କ୍ଷୁଭ୍ରତା ଆସେ, କିନ୍ତୁ କମ୍ ରେଖା ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିର ଅଭାବ ଦର୍ଶାଏ । କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେ ନାରୀ ପରାମର୍ଶଦାତ୍ରୀ, ଧର୍ମରେ ପତିବ୍ରତା, କୌଶଳରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଯାହାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଅନ୍କୁଶ, କୁଣ୍ଡଳ କିମ୍ବା ଚକ୍ର ରୂପୀ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ସ୍ତନ ଚୁଲିଆ ଆଛି, ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ କୋଟ ଓ ଦ୍ୱାର ରୂପ ରେଖା ଅଛି, ତାଙ୍କ କେଶରେ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ତାନ ଅଛି, ତେବେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ଯାହାଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନାମିକା ଭୂମିକୁ ଛୁଁନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାଙ୍କ ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳି । ଚକ୍ଷୁର ଭିଜା ଭାବ ଶୁଭ ଫଳ ଦିଏ, ଦନ୍ତର ଭିଜା ଭାବ ଭୋଜନର ଆନନ୍ଦ ଦିଏ । ନାରୀଙ୍କ ପାଦ ତାଳୁ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ, ସ୍ମିଗ୍ଧ ଓ ନଖ ରକ୍ତିମ ଓ ଚମକଦାର ହେଲେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ । ପାଦ ଯଦି ଘମ ନ ହୁଏ, ତାଳୁ କମଳ ଭଳି କୋମଳ ଓ ମୃଦୁ, ତେବେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସିତ । ଯାହାଙ୍କ ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ ଚଉଡ଼ା, ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅଶ୍ୱଥ ପତ୍ର ସଦୃଶ, ତାଙ୍କ ପେଟ ଓ ସ୍ତନ ଚୁଲିଆ ନଥାଏ, ତିନି ଭୂଜା ଚମକଦାର ଓ ଚୁଲିଆ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ, ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏହିପରି ନାରୀଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ ବିବରଣା ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠାରେ ଶେଷ ହୁଏ । ପରେ, ଶ୍ରୀ ସମୁଦ୍ରଙ୍କ ଉକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଏ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଦ ଘମ ହୁଏନି, ତାଳୁ କମଳ ଭିତର ଭଳି କୋମଳ, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ା ଚିପ୍ଟ ଓ କଛପ ଭଳି ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ର ଏଡ଼ି ଲୁଚିଥାଏ, ଏବଂ ଏଡ଼ି ଭଲ ଗଠିତ, ଯାହା ରାଜାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ ଭାବରେ ମନେ ପଡ଼ାଯାଏ । ଯେଉଁ ଶ୍ରୀରେ ପାଦ ଶୁଷ୍କ, ନଖ ଫିକା, ଆଙ୍ଗୁଠି ବିକ୍ରମ ଓ ଏକାଏକି ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ତିଲି ଅସମ, ହାଡ଼ ବାଁସ ଭଳି ଏବଂ ଗୋଡ଼ା ଶଂଖ କିମ୍ବା କିଲ୍ଲି ଭଳି ଆକୃତିର, ସେମାନେ ଅଲ୍ପ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଉରୁ କୋମଳ କେଶ ଢାକିଥାଏ, ସମାନ ଏବଂ ହାତୀ ଭଳି ଚମକିଥାଏ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଉରୁ ଶିଆଳ ଭଳି ଚୁଲିଆ ଶୂନ୍ୟ, କେବଳ ମୂଳରେ ଏକ-ଦୁଇଟି କେଶ ଅଛି, ସେମାନେ ଅଶୁଭ । ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଗୁଡ଼ିକ ମାଂସହୀନ, ସେମାନେ ଅଲ୍ପ ଭାଗ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କମ୍ ଥାଏ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଉରୁ ବଡ଼, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଛୋଟ, ସେମାନେ ଧନୀ । ଲିଙ୍ଗ ଅତି ଛୋଟ ହେଲେ ସନ୍ତାନ ହୁଏନି; ଛୋଟ କିନ୍ତୁ ଶିରା ଦୃଢ଼ ହେଲେ ସେ ସୁଖୀ । ଯଦି ଲିଙ୍ଗ ଅଣ୍ଡକୋଷ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ, ଅତି ଦୀର୍ଘ କିମ୍ବା ବାଙ୍କା ହୁଏ, ସେମାନେ ଧନ ଶୂନ୍ୟ । ଏକ ଅଣ୍ଡକୋଷ ଥିଲେ ଦୁର୍ବଳତା, ଲିଙ୍ଗ ଅସମ ହେଲେ ନାରୀଙ୍କ ସୁଖ କମ୍ । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଅଣ୍ଡକୋଷ ପାଥର ଭଳି କଠିନ ଓ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅଧିପତି । ପୁରୁଷଙ୍କ ପିଶାବ ଧ୍ୱନି କିମ୍ବା ନିରବ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର । ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପିଶାବ ଡାହାଣକୁ ବହିଥାଏ କିମ୍ବା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ରାଜା । ଯେଉଁ ନାରୀଙ୍କ ପିଶାବ ଏକ ଧାରାରେ, ସ୍ମିଗ୍ଧ ଓ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଥାଏ, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି । ଶୁଷ୍କ, ଶ୍ୱସ୍ଥିତ କିମ୍ବା ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନି ଥିଲେ ଅଭାଗ୍ୟ ହୁଏ । ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କ ବୀର୍ୟ ମାଛ ଗନ୍ଧ ଦିଏ, ସେତେବେଳେ ପୁଅ ହୁଏ; ଯଦି ବୀର୍ୟ ପତଳା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଝିଅ ହୁଏ । ଏଭଳି ଗଭୀର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଚିହ୍ନ ବିବରଣା ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ।