ଗରୁଡ ପୁରାଣର ପୂର୍ବ ଖଣ୍ଡର ଆଚରଣ ବିଭାଗରେ ଦେହର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ଏକ ବିଶେଷ ବର୍ଣ୍ନନା ଆସିଛି। ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମୁତ୍ର ଶବ୍ଦହୀନ ହୋଇଥାଏ, ସେମାନେ ରାଜା ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମୁତ୍ରରେ ଶବ୍ଦ ଥାଏ, ସେମାନେ ରାଜା ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ପେଟ ସାପର ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଥାନ୍ତି; ଲମ୍ବାୟୁ ବ୍ୟକ୍ତିର ହାତର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଥାଏ। ଯିଏ ସୁଖୀ ଏବଂ ପୁତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ, ସେ ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ। ଏକ ରେଖା ଯଦି କାନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଜୀବନର ଚିହ୍ନ। ଦୁଇଟି ରେଖା ଦେଖାଯିବାରୁ ସେପ୍ଟି ବର୍ଷ ଜୀବନ, ତିନିଟି ରେଖା ଦେଖାଯିବାରୁ ସଠି ବର୍ଷ ଜୀବନ। ଅଧିକ ରେଖା ନଥିଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିସ ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକଙ୍କର କପାଳରେ ତ୍ରିଶୂଳ କିମ୍ବା ବାଣ ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ଏକ ବିଶେଷ ଚିହ୍ନ ହେଉଛି। ଜୀବନର ରେଖା ଉଙ୍ଗଳିର ମଧ୍ୟରେ, ଅନାମି ଓ ମଧ୍ୟମା ଉଙ୍ଗଳିର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରଥମ ରେଖା, ଜ୍ଞାନର ରେଖା, ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଜୀବନର ରେଖା ଅଂଠି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଏଠିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ହାତର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନର ଅବଧି ଜଣାଯାଏ। ଅଂଠି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଯଦି ଏହା ମଧ୍ୟମା ଉଙ୍ଗଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଜୀବନର ଚିହ୍ନ। ଏହି ଭାଗରେ ଦେହର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ନନା ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ମହିଳାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ବର୍ଣ୍ନନା ଆସିଛି। ଯିଏ ଚୁଲ ଘୁଞ୍ଚା ଏବଂ ମୁହଁ ଗୋଲାକାର, ଯିଏ ହାତ ଲାଲ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ଯିଏ ତାର ଚୁଲ ଲହରୀ ଏବଂ ଚକୁ ଗୋଲାକାର, ଯିଏ ମୁହଁ ପୁର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ, ସେମାନେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି। ଅଧିକ ରେଖା ବିପଦ ଆଣେ, କମ ରେଖା ଧନ ଅଭାବ ଦେଖାଏ। କାର୍ଯ୍ୟରେ ମହିଳା ପରାମର୍ଶଦାତ୍ରୀ, ନୀତିରେ ପତିବ୍ରତା, କ୍ରିୟାରେ ଦକ୍ଷ। ଯିଏ ହାତରେ ଅନ୍କୁଶ, କୁଣ୍ଡଳ କିମ୍ବା ଚକ୍ର ରୂପରେ ଚିହ୍ନ ରଖିଥାଏ, ଯିଏ ଦେହର ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ସ୍ତନରେ ଚୁଲ ରହିଛି, ଯିଏ ହାତର ରେଖା ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଚୁଲ ଲାଲ ଏବଂ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଅନାମି ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ମାଟିକୁ ଛୁଉନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପଦଯାତ୍ରାରେ ପୃଥିବୀ ମ୍ରଦୁ ହୋଇଯାଏ। ଚକୁର ଆର୍ଦ୍ରତା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଉଛି, ଦାନ୍ତର ଆର୍ଦ୍ରତା ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗର ଅନୁଭୂତି ଦେଉଛି। ମହିଳାଙ୍କର ପାଦ ଲାଲିମା, ନଖ ଚମକ, ପାଦ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ମ୍ରଦୁ ହୋଇଥିଲେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ। ପାଦ ଘମ ନ ହେଲେ, ତଳ ମ୍ରଦୁ ଏବଂ ନମ୍ର ହେଲେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତଂଗ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଚୌଡ଼ା, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଶାଖା ପତ୍ର ପରି, ପେଟ ଓ ସ୍ତନ ଚୁଲ ହୀନ, ତିନିଟି ଭାଗ ଚୁଲ ହୀନ ହୋଇଥିଲେ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଭାଗରେ ମହିଳାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ବର୍ଣ୍ନନା ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାଙ୍କର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଛି। ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଘମ ନହୁଏ, ପାଦ ତଳ ମ୍ରଦୁ ଏବଂ ପଦ ଗୋଟି ମତେ ଅଞ୍ଜଳିର ଭିତର ଲୋଟସ ପରି। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଅଞ୍ଜୁରୀ କଛୁଆ ପରି ଉଚ୍ଚ, ଗୋଡ଼ ପିଠି ଲୁଚିଥାଏ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଗଠିତ ହୋଇଥାଏ। ତାଙ୍କର ପାଦ ଶୁଷ୍କ, ନଖ ଫିକା, ଆଙ୍ଗୁଳି ବିକାସିତ ଏବଂ ଏକାଠା ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ପିଣ୍ଡି ଅସମ, ହାଡ଼ ବାଁଶ ପରି, ଗୋଡ଼ ଶଙ୍ଖ କିମ୍ବା ବଉ ରୂପରେ। ତାଙ୍କର ଉରୁ ମ୍ରଦୁ ଚୁଲରେ ଢ଼କା, ସମ, ହାତୀ ପରି ଚମକୁଥିବା। ଯିଏ ଜୟା ପରି ଚୁଲ ହୀନ ଉରୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ମୂଳରେ ଏକ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଚୁଲ ଥାଏ, ସେମାନେ ଅଶୁଭ ଏବଂ ଅବମାନିତ। ଯିଏ ମାଂସ ହୀନ ଗୁଡ଼ି ଧାରଣ କରିଥାଏ, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ଭାଗ୍ୟବାନ, ଏବଂ ମହିଳାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଅଳ୍ପ ହୁଏ। ଯିଏ ଉରୁ ବଡ଼ ହୋଇଥାଏ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯିଏ ଲିଙ୍ଗ ଛୋଟ, ସେମାନେ ଧନୀ। ଏହିଭଳି ଆଚରଣ ବିଭାଗରେ ଦେହ ଓ ଲକ୍ଷଣ ବିଷୟରେ ଗରୁଡ ପୁରାଣର ଏହି ବିଶେଷ ବର୍ଣ୍ନନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଗମ୍ଭୀରତା ସହ କଥା ହୋଇଛି।