ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦ୍ୱିଜଜନମାନେ ଅପରାଧ କଲେ, ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ମହାପାପ କଲେ, ସେମାନେ କେମିତି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବେ ତାହା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସେମାନେ ଚିରଫଳ ଓଢି, ବନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। କେତେବେଳେ ଏହି ପାପ ମହିଳାଙ୍କ ଉପରେ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ତାପ୍ତ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଇ ଦେବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା ପୁଣି, ପଞ୍ଚ କିମ୍ବା ଚାରି ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରି ପୁନର୍ବାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିପାରିବେ। ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ଏହି ସବୁ ଉପାୟ ଛଡ଼ା, ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଯଥାଯଥ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ତଦୁପରି, ଗୟା ପରି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରେ, ଯମ, ଧର୍ମରାଜ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ତକ—ଏହି ଚାରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ସାତ ମୁଠି ତିଳ ମିଶ୍ରିତ ପାଣି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ଉପବାସ, ଓ ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ମଧ୍ୟ ପାପ ଶୋଧନର ଉପାୟ। ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଷଷ୍ଠୀ ଉପବାସ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେବପୂଜା କଲେ, ଏକାଦଶୀ ଉପବାସରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାଫଳ ମିଳେ। ତପସ୍ୟା, ପାଠ, ତୀର୍ଥସେବା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜା—ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି କେତେବେଳେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଅକୃତଘ୍ନତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ମହାପାପ ଯେପରି ହେଉ, ଏହି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏକ ଅତି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା—ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୀତା ଯେପରି ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଫଳ୍ଗୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ। ଏପରି ଭାବେ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପୂର୍ବ ଖଣ୍ଡର 'ଆଚାର' ଅଂଶରେ 'ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିବେଚନା' ନାମକ ବାଉନ୍ଚାଲିଶି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ହରିଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ଧନର ବିବରଣୀ ଶୁଣି, କହିଲେ—ମୁକୁନ୍ଦ, କୁନ୍ଧ, ନୀଳ ଓ ଶଂଖ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଧନର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ମାଳା ଚିହ୍ନିତ, ସେ ସତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ୱଭାବର ହୁଅନ୍ତି। ରୌପ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଯଥାଯଥ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ଦେବତା ଓ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପଦ୍ମ ଓ ମହାପଦ୍ମ ଧନ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ମିତ୍ରତା ରଖି, ରାଜାଙ୍କ ସହ ଚଲିବା ଉଚିତ। ମକର ଓ କଛ୍ଛପ ଧନ ତମସିକ ଭାବରେ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଧନ ଭୂମିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ, ସେ ଧନକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଭୋଗ କରିବା ପରେ, ଗାୟକ, ବେଶ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଓ ବହୁ ସ୍ତ୍ରୀ ରଖନ୍ତି। ନୀଳ ଚିହ୍ନ ଓ ସତ୍ତ୍ୱିକ ତେଜ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ଧନ ଅଛି। ତ୍ରିପୁ, କ୍ରୋଧ, ଧନ, ଆମ୍ରବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ସେବକମାନେ ମାଟିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧନ୍ତି ନାହିଁ। ମିଶ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମିଶ୍ର ସ୍ୱଭାବରୁ ଫଳ ମିଳେ; ହରି ଏହି ପୃଥିବୀର ଧନ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କହୁଛି। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପୂର୍ବ ଖଣ୍ଡର 'ନବଧନ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ତେପନ୍ଚାଲିଶି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରେ କଥା ଆସେ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ଅଗ୍ନୀଧ୍ର, ଅଗ୍ନିବାହୁ, ଵପୁଷ୍ମାନ, ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଓ ଦଶମ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ। ସେମାନେ ଜାତିସ୍ମର ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ, ନୈରାଜ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପଞ୍ଚଶ ଖର୍ବ ଯୋଜନ ମାପରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲେ। ଜମ୍ବୁ ଓ ପ୍ଲକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱୀପର ନାମ, ଶାଲ୍ମଳା ଅନ୍ୟଟି, ହେ ହର। ଏହି ଦ୍ୱୀପମାନେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବେରାଯାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଟି ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଦ୍ୱାରା। ଏପରି ଭାବେ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ଏହି ପବିତ୍ର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଆଦର ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।