ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରଥମେ ନିମ୍ନପ୍ରକାର କ୍ରମରେ କରିଥାନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ସ୍ନାନ କୁଶ ଗ୍ରାସ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ କରାଯାଏ। ଏହାପରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ବାୟବ୍ୟ ସ୍ନାନ କୁ ଗୋଧୂଳି ଦ୍ୱାରା କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଭାରୁଣ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେବା, ମାନସିକ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନରେ ବିଶ୍ୱାସ। ଏହି ସ୍ନାନକୁ ‘ସ୍ଵ-ସ୍ନାନ’ ବୋଲି କହାଯାଇଥାଏ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ପ୍ରସ୍ଥାନ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅପାମାର୍ଗ, ବିଲ୍ୱ ଓ କରବୀର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀର କ୍ଷାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଶ୍ରୀର କ୍ଷାଳି, ଭୋଜନ କରି, ଶେଷ ଅଂଶକୁ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୈନିକ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହାପରେ, ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଜଳ ଚୁଷିବା ଓ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁଖ ଶୁଦ୍ଧି କରିଥାନ୍ତି। ସଠିକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଭାରସ୍କରଙ୍କୁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମନ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ। ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଯାହା ତିନି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ସଦା ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ତାହାର ଫଳ ମିଳେନାହିଁ। ସଠିକ ଭାବରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କଲେ ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଅନେକ ନରକରେ ପତନ ହୁଏ। ଏପରି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ପରମ ଦେବତା ଯୋଗୀ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ପୂର୍ବମୁଖୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ନମନ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନର ଅବତାରକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥାନ୍ତି। ଭୂଃ, ଭୁଵଃ, ସ୍ଵଃ, ଓଁ—ଏହି ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ର, ଚିରଯୁବନ। ପ୍ରଭାତ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମନ କରିବା ଉଚିତ। ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ଜାତବେଦାସ୍ଙ୍କୁ ହୋମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ବିଶେଷ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କୁ ନମନ କରି, ଭୋଜନ ଅର୍ପଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ବେଦ ପାଠ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଷୟ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଉଚିତ। କ୍ଷେମ ଓ ନିରାପତ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳିତ କରିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ମାଟି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ନଦୀ, ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ, ହ୍ରଦ ଓ ଜଳାଶୟରେ, ପଞ୍ଚ ଗାଠ ଅଉଟି ନେଇ ସ୍ନାନ କଲେ ଏହା ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ପାଦ ତଳକୁ ତିନି ଓ ଛଅ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇବା ଉଚିତ। ପରେ ଶ୍ରୀର ଉପରେ ଗୋମୟ ଲଗାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ, ତୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସଠିକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଗୁଡିକୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ସ୍ନାନ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଜଳ ନାରାୟଣଙ୍କର। ମୁଖ ଧୋଇବା ପରେ, ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଉଥରି ମୁଖ ଧୋଇବା ଉଚିତ: “ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ତୁମେ ବଷଠ୍, ତୁମେ ଜଳ, ଆଲୋକ, ସାର, ଅମୃତ।” ବା, ସାବିତ୍ରୀ ଦୁଇଥରି ଓ ଅଘମର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଜଳ ଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଭହିବା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଆସିଥାଏ। ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ତଳମୁଖୀ ହୋଇ, ଅଘମର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ର ତିନିଥରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ବା, ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ପୁନଃପୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରାମାରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଥିବା ହରି, ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଦୈନିକ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧି, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥାନ୍ତି।