ପୂର୍ବଦିଗରେ ଯେପରି ଶେଷ୍ଠ ସାମନ୍ ଏବଂ ଭାରୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ, ସେପରି ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ। ପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ହଜାରଟି ହୋମ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ସ୍ଥାନରେ ହୋମ କରି, ଏହି ଦେବତାମାନେ ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ଏହା ଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କରିବା ଯାଏପାରେ। ଏପରି ହୋମ କରି ଶେଷ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। 'ଅଗ୍ନି, ଆସ'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦୁଇ ଶର୍ଣ୍ଣୀରେ, 'ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ କୁଶଳ ଦିଅନ୍ତୁ'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ିରେ, 'ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ'—ହୃଦୟରେ, 'ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଉ'—କଣ୍ଠରେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। 'ମୁଣ୍ଡ ହେଉ'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୁଣ୍ଡରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ପରେ ହୋମ କରିବେ। 'ବେଦ', 'ଶୁଭ ଦିନ' ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମନ୍ଦିରକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବେ। ଦିଗପାଳମାନେ, ମଣି, ଧାତୁ ଓ ଔଷଧି ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଗର୍ଭକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣ ତିଳ ଖୋଲ ଆଣିବା ଦରକାର। ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସବିତୃଙ୍କ ଷଡ଼ବିଧ ମନ୍ତ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଏହି ଷଡ଼ବିଧ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ ପରେ, ସିଦ୍ଧି ଓ ନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଂସ୍କାର କରିବେ। ପରେ ଦୀପ, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପାତ୍ର, ଜୋଡ଼ା ବସ୍ତ୍ର, ଛତା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁଠି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯିବ। ଏପରେ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଧ୍ୟାନ ସହିତ ଚତୁର୍ଥ ହୋମ ଦେବେ। ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବାହାରକୁ ଯାଇ ଦିଗପାଳମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଦେବେ। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ଏକ ପିତାଳ ଗାଈ ଏବଂ ଚାମର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ। ଏହା ସହିତ ଚାମୁରୀ, ଗ୍ରାମବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ, ଭଲଭାବେ ଶୋଭିତ ମଣ୍ଡପ ଦିଆଯିବ; ଏଭଳି କରି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସ୍ଥାପନକାରୀଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହରିଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜା, ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଦାନ ଦେବା ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦାନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ମାଗଣା, ସେବା, ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ନିଜେ ଅଧ୍ୟୟନ—ଏହି କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଦୁଇପ୍ରକାର ଓ ଚାରିପ୍ରକାର ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ। ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ରଖିବା, ଅତିଥି ସେବା, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଏବଂ ଦେବତା ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଗୃହସ୍ଥ ଦୁଇପ୍ରକାର—ଏକ ନିରଲିପ୍ତ, ଅନ୍ୟଟି କ୍ରିୟାଶୀଳ। ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଋଣ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନ୍ମ, ଧନ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୂଳ ଫଳ ଭୋଗ କରି, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ହୋମ କରନ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ଉତ୍କର୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ସେ ପ୍ରବଳ ମୁନି। ମାଗଣା, ଅଧ୍ୟୟନ, ମୌନ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଧ୍ୟାନ—ଏହି ଉପାୟ ଅଛି। କେହି ଜ୍ଞାନ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, କେହି ବେଦ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯୋଗୀ ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରକାର—ଭୌତିକ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଏପରି। ପ୍ରଥମ ଧ୍ୟାନ ପୂର୍ବ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଧ୍ୟାନ କଠିନ। ମୁକ୍ତି ଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଆସକ୍ତି ଧନରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।