ଏହି ପବିତ୍ର ପାଠରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ପବିତ୍ର ଉପବୀତରେ ଗଣେଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ। ଏହି ଉପବୀତକୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, କାଁସା, ବୈଷ୍ଣବ ଧାତୁ କିମ୍ବା ମାଟିର ବାଟିରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଛୋଟ ଉପବୀତ ନିଆଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଆର୍ଦ୍ଧ ମାନିବା ଯାଏ; ଏଠାରେ ସୂତାର ସଂଖ୍ୟା ଏକଶୋ ଆଠ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପବୀତ ଅଙ୍ଗୁଠିର ମାପରେ, ମଧ୍ୟମ ଉପବୀତ ମଧ୍ୟମ ଆଙ୍ଗୁଠିର ମାପରେ ମାପାଯିବ। ବେଦି ଓ ବେଦିକା ଉପରେ ଏହା ରଖିବା ସାଧାରଣ ନିୟମ। ଉପବୀତ ହୃଦୟ, ନାଭି, ଜଂଘା ଓ ଗୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁ ହାତରେ ବା କୋଳରେ ବସିଥାଏ। ଉପବୀତରେ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଛତିଶ, ଚବିଶ କିମ୍ବା ବାରଟି ଗଠି ଥାଏ। ଏହି ସୂତାକୁ କେଶର, ହଳଦୀ, ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଉପବୀତକୁ ପିପଳ ଗଛର ପତ୍ରର ଏକ ପେଟିରେ ରଖି ଅଷ୍ଟଦିଗରେ ବିସ୍ତାର କରାଯାଏ। ହଳଦୀ ରଙ୍ଗ, କେଶର ଓ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସହ ଡାହାଣ ପଟେ ରଖିବା ନିୟମ। ଚନ୍ଦନ, ନୀଳ ରଙ୍ଗ, ତିଳ, ଭସ୍ମ ଓ ଅକ୍ଷତ ମିଶାଇ ଉପବୀତକୁ ଶୁଭ କରାଯାଏ। ଏହି ସୂତାକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଣିପୁଣି ପବିତ୍ର କରାଯିବା ଉଚିତ୍। ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତିର ଚକ୍ରରେ ଏହାକୁ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, କଳଶର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପବିତ୍ର ସୂତାକୁ ତିନି କିମ୍ବା ନଅ ସୂତା ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରିବା ନିୟମ। ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ବେଦି, ମଣ୍ଡପ ଓ ଘର ମଧ୍ୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ୍। ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ପରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍: "ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ପୂଜା କରିବି, ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ।" ରାତି ଜାଗି ରହି ପ୍ରଭାତରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଧୂପ ଦେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉପବୀତକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି ଏହି ସୂତା ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯିବ। ଏହି ସୂତା ଶୁଦ୍ଧ, ସୁନ୍ଦର ଓ ମହାପାପ ନାଶକ ହେବା ଦରକାର। ଏପରି ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରି, ମଧ୍ୟମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୂତା ଦେବା ଉଚିତ୍। ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ସୂତାକୁ ନିଜ କଣ୍ଠରେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍। ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜ୍ୟ ଦାନ କରି ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏକଶୋ ଆଠ ସୂତା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଉପବୀତ ଦିଆଯିବ। ପରେ ବିଶ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କୁ ପୂଜି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ହୋଇଛି, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ମାଳା, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ, ପ୍ରଭୁ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ପରି ଏହି ବନମାଳା ସଦା ହୃଦୟରେ ରହୁ। ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ବାର୍ଷିକ ଉପବୀତ ପୂଜା ଯଥାଯଥ ଭାବେ କରିବା ପରେ, ଉପବୀତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ବ୍ରହ୍ମ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ହରିରୂପ ହେଉଥାଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କଥା ଓ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ନିଜ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜ୍ଞାନକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଦେହ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ସ୍ୱୟଂ-ପ୍ରକାଶ, ନିରାକାର, ନିତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ମୂଳ, ସେଇ ଜ୍ଞେୟ। ଚତୁର୍ଥ ଅକ୍ଷର ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ; ମୁଁ ସେଇ ପରମ ପଦ। ଆତ୍ମା ହେଉଛି ସାରଥି, ଦେହ ଗଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟ ତାଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ର। ଆତ୍ମା, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ଏହି ଅନୁଭବକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି। ସେଠିକି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।