ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ମନେ ମନେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଯେଉଁ ବିଶ୍ୱରୂପ ଆଛି, ସେଠିକୁ କପାଳ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜକୁ ନିଜେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହୃତ ପବିତ୍ର ଜନେଉ କେବଳ ସଂହିତା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଂସ୍କୃତ ଏବଂ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ହେବା ଦରକାର। ତାପରେ, ଦେବକ ନାମକ ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ "ଓଁ ହୀଁ, ଜ୍ଞାନତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପୁନି, "ଓଁ ହାଁ, ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି କଥା କହିବା ଦରକାର—"ହେ ଭଗବାନ, ମୋର କୃତ୍ୟ ଯେଉଁ ତୁମେ କାଳସ୍ୱରୂପ ଦେଖିଛ, ଯାହା କରାଯାଇଛି, କଷ୍ଟରେ କରାଯାଇଛି, ବିସର୍ଜିତ, ଅର୍ପିତ କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ରହିଛି—ସେସବୁ ପୂରଣ ହେଉ।" ଏହାପରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯିଏ ପ୍ରାଚୀନ ପଦ୍ଧତିରେ ଚାରିଟି ପବିତ୍ର ଜନେଉ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅତିଥିମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଦୂର୍ବଳତାକୁ ବିଦାୟ ଦେଉ। ଏଭଳି ଶିବ ପବିତ୍ର ବିଧି ବିବର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏଠି ଶେଷ ହୁଏ। ଏବେ, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶିତ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଷୟରେ କହିବି। ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଏକ ପତାକା ଓ ଏକ କଣ୍ଠାଭୂଷଣ ଦେଇଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବାସୁକିଙ୍କ ଭାଇ ନାଗ ଏହି ଭୂଷଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ—"ହରି ଦେଇଥିବା ଏହି କଣ୍ଠାଭୂଷଣ ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ।" ଯେଉଁ ମାନବ ମନ୍ଦିରେ ବର୍ଷାକାଳରେ ପବିତ୍ର ନଥାଏ, ସେମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପୂଜାରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଅନିବାର୍ୟ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଶୁକ୍ଳ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ, ହେ ହର, ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ବୃଦ୍ଧି ସମୟରେ ଏବଂ ଗୁରୁ ଆଗମନରେ ଏହା ଦେବା ଦରକାର। ଏହି ପବିତ୍ର ପାଇଁ ରେଶମ, ବସ୍ତ୍ରର ତାନ୍ତ, କପାସ କିମ୍ବା ଲିନେନ୍ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଲିନେନ୍, ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସନ ଛାଲର ବସ୍ତ୍ର; ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଭାଗରେ ଛେଦିତ ଓ ତିନି ଗୁଣା କରାଯାଇଥିବା ପବିତ୍ର ଦରକାର। ଏହି ପବିତ୍ର ତାନ୍ତରେ ଗଣେଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତା ବିରାଜମାନ। ଏହି ପବିତ୍ର ସୁନା, ଚାଁଦି, ତାମ୍ବା, ବୈଷ୍ଣବ କିମ୍ବା ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଛୋଟ ପବିତ୍ର ତାହାର ଅଧା ହେବା ଦରକାର; ଏହି ପବିତ୍ର ତାନ୍ତର ସଂଖ୍ୟା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ହେଉଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ମାପାଯିବ, ମଧ୍ୟମ ପବିତ୍ର ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା। ବେଦି ଓ ମଞ୍ଚରେ ଏହି ନିୟମ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ହୃଦୟ, ନାଭି, ଉରୁ ଓ ଜଂଘା ଉପରେ ଝୁଲି ଘୁଞ୍ଚି ଗୁଡ଼ିକୁ ଆଡ଼କୁ ଆଣି ଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁଆଏ। ଏଠି ୩୬, ୨୪ କିମ୍ବା ୧୨ ଗଠଠି ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହାକୁ କୁଙ୍କୁମ, ହଳଦୀ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ଲେପନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ପବିତ୍ର ପିପଳ ପତ୍ର ମୁଡିରେ ରଖି, ଆଠ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାର କରାଯିବ। ପିତାଳ ରଙ୍ଗ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଡାହାଣପାଖରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହିତ ଏହି ପୂଜା କରାଯିବ। ନୀଳ ଚନ୍ଦନ, ତିଳ, ଭସ୍ମ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ମିଶାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପବିତ୍ର ଜନେଉକୁ ବାସୁଦେବ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ସଂସ୍କୃତ କରାଯିବ। ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତିମା ପାଖରେ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, କଳଶ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏହି ପବିତ୍ର ତିନି କିମ୍ବା ନଅ ତାନ୍ତରେ ସଂସ୍କୃତ କରିବା ଦରକାର। ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ବେଦି, ମଣ୍ଡପ ଓ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଦାନ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର—"ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ପୂଜା କରିବି, ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ।" ରାତି ଜାଗି ରହି ପ୍ରଭାତେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଧୂପ ଦେଇ, ପବିତ୍ର ଜନେଉକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପବିତ୍ର କରିବେ। ଏଭଳି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ନିୟମ ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠିଏ ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୂଜାର ବିଧି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।