ଓଁ, ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଶ୍ୱାବସୁ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯିଏ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସେ ଏକ କନ୍ୟାର ସୃଷ୍ଟି କରି ତାଙ୍କୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ବୋଲି ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଛି। ପରେ, ଚାରିଟି ହସ୍ତ ଥିବା, ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା କେଶ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, କାଳରାତ୍ରି ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ମାନବ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ଯାହାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ଆସିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଉଛି—"ହୁଁ ଫଟ୍, ଆଘାତ କର, ଦହନ କର, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତକୁ ରନ୍ଧ।" ଏଠାରେ କୌଣସି ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଉପବାସର ନିୟମ ନାହିଁ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ରକ୍ତରେ ହାତ ଲିପ୍ତ କରି, ତାହାକୁ ଧରି ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଛି—"ଓଁ, ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବନ୍ଧ, ମୋହିତ କର, ନାଶ କର, ସେପରି ମୋତେ ସମସ୍ତ ଆପଦ ଓ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧିର ବିବେଚନା ସହିତ, ଶ୍ରୀ ଗରୁଡ଼ ମହାପୁରାଣର ପ୍ୂର୍ବଭାଗର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଆଚାର ପ୍ରକରଣର ଏକଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାକୁ "ମୋହନ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଶକ୍ତିର ବିବେଚନା" ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ପବିତ୍ର ଉପବୀତ ବା ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର ଧାରଣ ବିଧି ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି, ଯାହା ଅଶୁଭକୁ ନାଶ କରି ଶିବଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି ବର୍ଷ ପୂରା ଋତୁ ଉପବାସ ବା ପୂଜା କୌଣସି ବିଧିରେ ବାଧା ଆସେ, ତେବେ ଗଣେଶ ତାହାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ନହେଲେ ନାହିଁ। ଉପବୀତ ପାଇଁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ତାମ୍ବା ଓ କପାସ ସୂତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ସୂତ୍ରକୁ ତିନି ଭାଗ କରି, ଏହିପରି ଉପବୀତ ତିଆରି କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଆଘୋର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରି, ବନ୍ଧିଲେ ଏହା ତତ୍ପୁରୁଷ ରୂପ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା, ସର୍ପ ଓ ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ସୂତ୍ର ୧୦୮, ୫୦ କିମ୍ବା ୨୫ ଟି ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଗଠି ବ୍ୟବଧାନ ଚାରି ଆଙ୍ଗୁଠି ଚଉଡ଼ା ହେବା ଦରକାର, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଗଠିର ନାମ ଅନୁକ୍ରମରେ ଦିଆଯିବ—ଜୟ, ବିଜୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଜିତ, ସଦାଶିବ। ଉପବୀତକୁ କୁଙ୍କୁମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗାଯିବା ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଲଗାଯିବା ଉଚିତ। ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ତାହାକୁ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଇଶାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୂଳରେ ଗନ୍ଧ ଲଗାଯିଥିବା ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ପଶ୍ଚିମରେ ମାଟି, ଦକ୍ଷିଣରେ ଭସ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ସୋରିସ ଦାଣା ଓ ରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯିବ। ହୋମ କରି ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଭୂତମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିବେଦନ ଦିଆଯିବ। ପ୍ରଭାତରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପବିତ୍ର ସୂତ୍ରଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଭ୍ରୂମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଧ୍ୟାନ କରି ନିଜକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସଂହିତା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଓ ଧୂପିତ ଉପବୀତ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ, ଦେବକ ନାମକ ତତ୍ତ୍ୱକୁ, ଯାହା ପ୍ରକୃତିର ଆତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ, "ଓଁ ହୀଁ (କିମ୍ବା ହୀଃ), ଜ୍ଞାନ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର" ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। "ଓଁ ହାଁ (କିମ୍ବା ହୌଃ), ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ନିଜ ପୂଜାରେ କିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ, ସଂକଟ, ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଦାନ ଯାହା ହୋଇଛି, ତାହା ସଫଳ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ। "ଓଁ ହାଁ ହୀଁ ହୁଁ ହୈଁ ହୌଁ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର" ବୋଲି ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉପବୀତ ବିଧି ସଫଳ ହୁଏ। ଏହିପରି ପ୍ରାଚୀନ ରୀତିରେ ଚାରିଟି ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର ଦେଇ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ, କ୍ରୂର ଶକ୍ତିକୁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବିଦାୟ ଦେଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶିବ ପବିତ୍ର ବିଧାନର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏହାପରେ, ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶାନୁସାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ଧାରଣ ବିଧି ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏକ ଧ୍ୱଜ ଓ ଗଳାର ଅଳଂକାର ଦେଇଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବାସୁକିଙ୍କ ଭାଇ ସର୍ପ କହିଲେ—"ହରି ଯେଉଁ ଗଳାର ଅଳଂକାର ଦେଲେ, ଏହା ମୋର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।" ଯେ ସମସ୍ତେ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ପବିତ୍ର ଧାରଣ କରି ନଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଧାରଣ ବିଧି କ୍ରମିକ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଶୁକ୍ଳ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଯେଉଁ ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଧାରଣ କରାଯିବା ଦରକାର। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା କିମ୍ବା ଗୁରୁ ଆଗମନ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଧି କରିବା ଉଚିତ। ସିଲ୍କ, ବସ୍ତ୍ରସୂତ୍ର, କପାସ କିମ୍ବା ଲିନେନ ବ୍ୟବହାର କରି ପବିତ୍ର ତିଆରି କରିହେବା। ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଲିନେନ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଶଣ କାଠିର ବସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାନୀ ପାଇଁ, ଛିନ୍ନ ଏବଂ ତିନି ଭାଗରେ ବାନ୍ଧିଥିବା ସୂତ୍ର ଉପଯୋଗ କରିବେ। ଏହିପରି ନିୟମ ଓ ବିଧିରେ, ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ଆଚାର ଓ ପୂଜାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶକ୍ତିର ବିବେଚନା କରେ, ଯାହା ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତାକୁ ଆଣିଦିଏ।