ଏହି ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର ପୂର୍ବଭାଗର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଆଚାରଖଣ୍ଡରେ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା ଦିଆଯାଇଛି। ପ୍ରଥମେ, ମନ୍ତ୍ରର ମାଧ୍ୟମରେ ତୃଷ୍ଣାକୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ—"ଓଁ, ହାଁ, ତୃଷ୍ଣାକୁ ନମସ୍କାର।" ପରେ, ଏଇଶାନ, ଅଙ୍ଗଦା, ମରୀଚି ଓ ଶିବଙ୍କ ଉପାସ୍ତିତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଓଁ ହାଁ ମନ୍ତ୍ରରେ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଏଇଶାନଙ୍କ ପଞ୍ଚ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ବତ୍ସଧାରୀଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ। ଏହା ପରେ, ଶିବଙ୍କ ପାର୍ଷ୍ୱଦେବତା, ତେଜର ଅଧିପତି ଅଗ୍ନି, ପିଶାଚମାନଙ୍କ ନାୟକ ନିରୃତି, ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି ବାୟୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିପତି ଏଇଶାନ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ଏହି ପୂଜା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଶିବଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ, ସ୍ଥାପନା ଓ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ। ତତ୍ପରେ, ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବସ୍ଥା, ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବା ଓ ନମସ୍କାର କରାଯିବ। ଏହା ପରେ ଅଭିଷେକ, ସ୍ନାନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ ଲଗାଯିବ। ଦୀପ ଜଳାଇବା, ଭୋଗ ଦେବା ଓ ହାତରେ ଅଙ୍ଗରାଗ ଦେବା ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ନୃତ୍ୟ, ଛତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କରିବା, ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ଜପ, ପୂଜା ଓ ଅର୍ପଣ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଏହି ଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ‘ମହେଶ୍ୱର ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା’ର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବାସୁଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବର୍ଣ୍ଣିତ। "ଓଁ, ବିଶ୍ୱାବାସୁ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯିଏ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ଉତ୍ପାଦିତ କନ୍ୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛି—ତାହା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାବାସୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।" ଏହା ପରେ ଚାରିହାତି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଉଠିଥିବା କେଶ, ମାନବ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା କାଳରାତ୍ରୀ, ଋକ୍ଷକର୍ଣ୍ଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଉପବାସ ଏଠାରେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ହାତରେ ରକ୍ତ ଲଗାଇ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବନ୍ଧିବା, ମୋହିତ କରିବା ଓ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରମାନେ କାମ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ‘ମୋହନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧିମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା’ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ତାପରେ ଶିବ ପବିତ୍ର ବନ୍ଧିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହାଯାଏ, ଯାହା ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରି ଶୁଭ ଆଣେ। ଦିନେ ଦିନେ ବର୍ଷପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି ପୂଜାରେ ବାଧା ଆସେ, ତେବେ ଗଣେଶ ତାହାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ନହେଲେ ନୁହେଁ। ସୁନା, ଚାଁଦି, ତାମ୍ବା ଓ ସୁତାର ପବିତ୍ର କ୍ରମଶଃ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ତିନି ଗୁଣା କରି ପବିତ୍ର ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ଅଘୋର ମନ୍ତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ବାନ୍ଧିଲେ ଏହା ତତ୍ପୁରୁଷ ରୂପ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା, ନାଗ ଓ ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ। ପବିତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ, ପଚାଶ କିମ୍ବା ପଚିଶ ଗଠିଆଯାଏ। ଗଠିଗୁଡ଼ିକୁ ଚାରି ଆଙ୍ଗୁଠି ଅନ୍ତରରେ ରଖି ନାମ ଦେବା ଉଚିତ—ଯଥା, ଜୟ, ବିଜୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଜିତ, ସଦାଶିବ। କୁମ୍କୁମ ଓ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧରେ ପବିତ୍ରକୁ ରଙ୍ଗିବା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ପରେ, ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗସ୍ଥାପନା କରି, ତାହାକୁ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଇଶାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୂଳରେ ଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ପଶ୍ଚିମରେ ମାଟି, ଦକ୍ଷିଣରେ ଭସ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ରଖିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ଶସ୍ୟ ଦେଇ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣମନ୍ତ୍ରରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ହୋମ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇ, ପିଶାଚମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତରେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି, ଏଠାରେ ବିରାଜିତ ହୁଅ" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ପବିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତା ପାଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ମାଥାରେ ବିଶ୍ୱରୂପର ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜକୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ସଂହିତାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିତ ଓ ଧୂପିତ ପବିତ୍ରମାନେକୁ ମାତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଦେବକ ନାମକ ତତ୍ତ୍ୱର ପୂଜା କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ପରମାତ୍ମାର ରୂପ। "ଓଁ ହୀଁ, ଜ୍ଞାନତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର।" "ଓଁ ହାଁ, ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର।" ଏହିପରି, ଯାହା କିଛି କରାଯାଇଛି, ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତରେ ରହିଛି, ସେସବୁ ପୂରଣ ହେଉ, ପୂଜାବ୍ରତ ସଫଳ ହେଉ—ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, "ଓଁ ହାଁ ହୀଁ ହୁଁ ହୈଁ ହଉଁ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" ଏହିପରି, ପୁରାତନ ରୀତିରେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଶୁଦ୍ଧି ପବିତ୍ର ଦେଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ, ଉଗ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବିଦାୟ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ‘ଶିବପବିତ୍ର ବନ୍ଧିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା’ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରେ, ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶାନୁସାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ବନ୍ଧିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।