गरुडपुराणम्

मृतस्यैव तु यद्दानं परोक्षे तत्समं स्मृतम् । स्वहस्तेन ततो देयं मृते कः कस्य दास्यती ॥ २,४७.

मृत व्यक्तीसाठी जे दान केले जाते, ते त्याच्या अनुपस्थितीत समजले जाते. म्हणून स्वतःच्या हाताने दान करावे, कारण मृत्यूनंतर कोण कोणाला दान देणार?

दानधर्मविहीनानां कृपणैर्जीवेतक्षितैः । अस्थिरेण शरीरेण स्थिरं कर्म समाचरेत् ॥ २,४७.

दानधर्म न करणारे, जीवावर प्रेम करणारे कंजूष लोक, या अस्थिर शरीराने स्थिर आणि चांगली कर्मे करावीत.

अवश्यमेव यास्यन्ति प्राणाः प्राघुणि (घूर्णि) का इव ॥ २,४७.

नक्कीच, प्राण एक दिवस जातीलच, जसे गुरांचा कळप पुढे निघून जातो.

इतीदमुक्तं तव पक्षिराज विडम्बनं जन्तुगणस्य सर्वम् । प्रेतस्य मोक्षाय तदौद्ध्वन्दैहिकं हिताय लोकस्य चरेच्छुभाय तु ॥ २,४७.

हे पक्षीराज, सर्व प्राण्यांचे हे उपहास तुला सांगितले. मृत व्यक्तीच्या मुक्तीसाठी आणि लोकांच्या कल्याणासाठी हे विधी करावेत.

सूत उवाच । एवं विप्राः समाद्दिष्टो विष्णुना प्रभविष्णुना । गरुड प्रेतचरितं श्रुत्वा सन्तुष्टिमागतः ॥ २,४७.

सूतः म्हणाले: हे ब्राह्मणहो, विष्णूंनी दिलेल्या उपदेशानंतर गरुडाने मृतांच्या चरित्राचे ऐकून समाधान मिळवले.

व्रततीर्थादिकं सर्वं पुनः पप्रच्छ केशवम् । ध्यात्वा मनसि सर्वेशं सर्वकारणकारणम् ॥ २,४७.

त्याने पुन्हा केशवाला सर्व व्रते, तीर्थे आणि इतर गोष्टी विचारल्या, मनात सर्व कारणांचा कारण असलेल्या प्रभूचे ध्यान करत.

ऋषयः सर्वमेवैतज्जन्तूनां प्रभवादिकम् । मरणं जन्म च तथा प्रेतत्वञ्चौर्ध्वदैहिकम् ॥ २,४७.

ऋषी म्हणाले: सर्व प्राण्यांची उत्पत्ती, मृत्यू, जन्म, प्रेतावस्था आणि मृत्यूनंतरचे विधी हे सर्व सांगितले गेले.

मया प्रोक्तं वै मुक्त्यै निदानं चैव सर्वशः । लाभस्तेषां जयस्तेषां कुतस्तेषां पराजयः । येषामिन्दीवरश्यामो हृदयस्थो जनार्दनः ॥ २,४७.

हे सर्व मुक्तीसाठी आणि त्याचे कारण मी सांगितले. ज्यांच्या हृदयात निळ्या कमळासारखा कृष्णवर्णी जनार्दन आहे, त्यांना लाभ आणि विजय मिळतो, त्यांचा पराभव कसा होईल?

धर्मो जयति नाधर्मः सत्यं जयति नानृतम् । क्षमा जयति न क्रोधो विष्णुर्जयति नासुराः ॥ २,४७.

धर्म जिंकतो, अधर्म नाही. सत्य जिंकते, असत्य नाही. क्षमा जिंकते, राग नाही. विष्णू जिंकतो, असुर नाहीत.

विष्णुर्माता पिता विष्णुर्विष्णुः स्वजनबान्धवाः । येषामेव स्थिरा बुद्धिर्न तेषां दुर्गतिर्भवेत् ॥ २,४७.

विष्णूच आई, विष्णूच वडील, विष्णूच आप्त आणि मित्र आहे. ज्यांची बुद्धी त्याच्यात स्थिर आहे, त्यांना कधीही दुर्दशा येत नाही.

मङ्गलं भगवान्विष्णुर्मङ्गलं गरुडध्वजः । मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो मङ्गलायतनं हरिः ॥ २,४७.

भगवान विष्णू मंगल आहे, गरुडध्वज मंगल आहे, कमळनयन मंगल आहे, आणि हरि हे मंगलाचे निवासस्थान आहे.

हरिर्भागीरथी विप्रा विप्रा भागीरथी हरिः । भागीरथी हरिर्विप्राः सारमेतज्जगत्त्रये ॥ २,४७.

हरि, भागीरथी आणि ब्राह्मण – ब्राह्मण, भागीरथी आणि हरि; भागीरथी, हरि आणि ब्राह्मण – हेच त्रैलोक्याचं खरं सार आहे.

इति सूतमुखोद्गीर्णां सर्वशास्त्रार्थमण्डिताम् । वैष्णविं वाक्सुधां पीत्वा ऋषयस्तुष्टिमाययुः ॥ २,४७.

सूतांनी उच्चारलेली, सर्व शास्त्रांच्या अर्थाने सुशोभित, वैष्णवी अमृतासारखी वाणी ऐकून ऋषी तृप्त झाले.

प्रशशंसुस्तथान्योन्यं सूतं सर्वार्थदर्शिनम् । प्रहर्षमतुलं प्रापुर्मुनयः शौनकादयः ॥ २,४७.

म्हणूनच, एकमेकांचं आणि सर्व अर्थ जाणणाऱ्या सूताचं कौतुक करत, शौनक वगैरे ऋषींना अतुल आनंद मिळाला.

अपवित्रः पवित्रो वा सर्वावस्थां गतोपि वा । यः स्मरेत्पुण्डरीकाक्षं स बाह्याभ्यन्तरं शुचिः ॥ २,४७.

कोणतीही अवस्था असो, तो शुद्ध असो वा अशुद्ध, जो कमळनयनाचं स्मरण करतो, तो बाहेरून आणि आतूनही शुद्ध होतो.

श्रीगरुडमहापुराणम् ४८ तार्क्ष्य उवाच । ये मर्त्यलोके निवसन्ति मानवास्ते सर्वजातौ निधनं प्रयान्ति । काले स्वकीये निजपुण्यसंख्यया वदन्ति लाक कथस्व तन्मे ॥ २,४८.

तार्क्ष्य म्हणाला – या मर्त्यलोकात राहणारे सर्व मानव, कुठल्याही जातीचे असोत, आपल्या पुण्याच्या प्रमाणानुसार ठरलेल्या वेळी मृत्यूस जातात. हे मला सांग, विस्ताराने सांग.

गच्छन्ति मार्गेण सुदुस्तरेण विधातृनिष्पादितवर्त्मनि स्थिताः । केनैव पुण्येन मुदं प्रयान्ति तिष्ठन्ति केनैव कुलं बलं वयः ॥ २,४८.

ते विधात्याने ठरवलेल्या अतिशय कठीण मार्गाने जातात; कोणत्या पुण्याने त्यांना आनंद मिळतो, आणि कोणत्या पुण्याने त्यांचं कुटुंब, बळ, वय टिकतं?

सूत उवाच । श्रुत्वाथ देवो गरुडं त्ववोचत्स्मृत्वा वपुः कर्मभयञ्च रूपम् । सृष्टा धरा येन चराचरं जगत्स येन शस्ता विहितो यमो विभुः ॥ २,४८.

सूत म्हणाले – हे ऐकून, देवाने आपल्या रूपाचा आणि कर्माच्या भीतीचा विचार करून गरुडाशी बोलायला सुरुवात केली. ज्याने ही पृथ्वी, चराचर जग निर्माण केलं, आणि ज्याने यमाला अधिपती केलं.

श्रीभगवानुवाच । धर्मार्थकामं चिरमोक्षसञ्चयमन्यं द्वितीयं यममार्गगामिनाम् । प्रविश्यचाङ्गुष्ठसमे स तत्र वै तं प्राप्य देहं स्वमन्दिरम्? ॥ २,४८.

श्रीभगवान म्हणाले – धर्म, अर्थ, काम किंवा दीर्घकाळ मुक्ती मिळवू पाहणाऱ्यांसाठी दुसरा एक मार्ग आहे, जो यमाच्या वाटेने जातो; तिथे अंगठ्याएवढ्या आकाराने प्रवेश करून, तो त्या देहात जाऊन आपल्याच ठिकाणी पोहोचतो.

गृहीतपाशो रुदते पुनः पुनर्देशे सुपुण्ये द्विज देहसंस्थितः । देवेन्द्रपूजा पितृदेवतृप्तिदं मोहान्न चेष्टं न च पुत्त्रसन्ततिः ॥ २,४८.

पाशाने बांधलेला, तो पुन्हा पुन्हा रडतो, आणि शुभ ठिकाणी, देहातच राहतो; तिथे देवांची पूजा नाही, पितरांना तृप्ती नाही, काही कृती नाही, ना मुलांची वाढ – हे सगळं मोहामुळे होतं.

न मेऽस्ति बन्धुर्यममार्गगामिनो मया न कृत्यं द्विजदेहलिप्सया । सम्प्राप्य विप्रत्वमतीव दुर्लभं नाधीतवान्वेदपुराणसंहिताः । प्राप्तं सुरत्नं करसंस्थितं गतं देहन्क्वचिन्निस्तर यत्त्वया कृतम् ॥ २,४८.

यमाच्या मार्गावर जाणाऱ्यासाठी माझा कुणी नातेवाईक नाही; मला द्विजदेहाची इच्छा नाही. अत्यंत दुर्मिळ ब्राह्मणत्व मिळाल्यावरही ज्याने वेद किंवा पुराणसंहितेचं अध्ययन केलं नाही, त्याने जणू हातातलं मौल्यवान रत्न गमावलं – आता देह कुठे गेला, जे केलं त्याचा परिणाम भोगावा लागेल.

यः क्षत्त्रियो बाहुबलेन संयुगे ललाटदेशाद्रुधिरं मुखे पपौ । तत्सोमपानं हि कृतं महामखे जीवन्मृतः सोऽपि हि याति मुक्तिक् ॥ २,४८.

जो क्षत्रिय युद्धात बळाने लढताना कपाळातून वाहणारे रक्त तोंडात घेतो, त्याने जणू महायज्ञात सोमपानच केलं; तो जिवंत असो वा मेला, मुक्ती मिळवतो.

स्थानान्यनेकानि कृतानि तानि पीतान्यनेकान्यपि गर्हितानि । शस्त्रं गृहीत्वा समरे रिपूणां यः संमुखं याति स मुक्तपापः ॥ २,४८.

अनेक ठिकाणी राहून, अनेक प्रकारे सुख उपभोगून, जरी काही निंदनीय गोष्टी केल्या असतील, तरी जो शस्त्र घेऊन रणांगणात शत्रूंच्या समोर जातो, तो पापमुक्त होतो.

क्षत्त्रान्वयो वापि विशोन्वयो वा शूद्रान्वयो वापि हि नीचवर्णः । संग्रामदेवद्विजबालघाती स्त्रीवृद्धहा दीनतपस्विहन्ता ॥ २,४८.

तो क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र किंवा नीच कुळातील असो; जो युद्धात देव, ब्राह्मण, लहान मुले, स्त्रिया, वृद्ध किंवा दुर्बल तपस्वी यांचा संहार करतो—

उपद्रुतेष्वेषु पराङ्मुखो यः स्युस्तस्य देवाः सकलाः पराङ्मुखाः । तिलोदकं नैव पिबन्ति पूर्वे हुतं न गृह्णाति हुताशनोपि तत् ॥ २,४८.

अशा वेळी, जर तो मागे फिरला, तर सर्व देव त्याच्याकडून तोंड फिरवतात; त्याचे पितर तिळोदक घेत नाहीत, आणि अग्निही त्याच्या होमाचा स्वीकार करत नाही.

द्वेषाद्भयाद्वा समरे समागते शस्त्रं गृहीत्वा परसैन्यसंमुखः । न याति पक्षीन्द्र मृश्च पश्चात्क्षात्त्रं बलं तस्य गतं तथैव । द्विजाय दत्त्वा कनकं महीमिमां भूयः स पश्चाद्भवतीह लोके ॥ २,४८.

द्वेष किंवा भीतीमुळे, युद्धात शस्त्र घेऊन शत्रूंच्या समोर गेला आणि नंतर मागे फिरला, तर त्याचं क्षात्रबळ नष्ट होतं. पण जर त्याने ब्राह्मणाला सोनं किंवा जमीन दिली, तर तो पुन्हा या जगात जन्म घेतो.

दानं प्रदत्तं ग्रहणे द्विजेन्द्रे स्नानं कृतं तेन सदा सुतीर्थे । गत्वा गयायां पितृपिण्डदानं कृतं सदा यो म्रियते तु युद्धे ॥ २,४८.

ग्रहणाच्या वेळी ब्राह्मणांना दान देणं, पवित्र तीर्थांमध्ये नेहमी स्नान करणं, आणि गया येथे पितरांना पिंडदान करणं – हे सगळं युद्धात मरण पावलेल्या व्यक्तीने नेहमीच केल्यासारखं होतं.

यः क्षात्त्रदेहन्तु विहाय शोचते रणाङ्गणे स्वामिवधे च गोग्रहे । स्त्रीबालघाते पथि सार्थहेतवे मया स्वकोशं न हतं न पातितम् ॥ २,४८.

जो क्षत्रिय देह सोडून रणांगणात स्वामीच्या मृत्यूवर, गायींच्या अपहरणावर, स्त्री किंवा बालहत्येवर, किंवा साऱ्थासाठी शोक करतो, 'माझं धन मी गमावलं नाही, ना खर्च केलं' असं म्हणतो—

वैश्यः स्वकर्माणि विशोचते तदा गृहीतपाशो न मयापि सञ्चितम् । सत्यं न चोक्तं क्रय विक्रयेण मोहाद्विमूढेन कुटुम्बहेतवे ॥ २,४८.

जो वैश्य आपल्या व्यवसायावर शोक करतो, तो पाशाने बांधला जातो आणि माझ्याकडे पुण्य साठवत नाही; खरेदी-विक्रीत सत्य बोलत नाही, आणि मोहामुळे, अज्ञानामुळे फक्त कुटुंबासाठी वागत राहतो.