गरुडपुराणम्

यथाग्निरुद्यतशिखः कक्षं दहति वानिलः । तथा चित्तस्थिते विष्णौ योगिना सर्वकिल्बिषम् ॥ १,२३०.

जसा प्रज्वलित अग्नी जंगल जाळतो, तसंच, मनात विष्णूची स्थापना झाल्यावर योगी सर्व पापं जाळून टाकतो.

यथाग्नियोगात्कनकममलं संप्रजायते । संप्लुष्टो वासुदेवेन मनुष्याणां सदा मलः ॥ १,२३०.

जसा सोनं अग्नीमध्ये टाकल्यावर शुद्ध होतं, तसंच वासुदेवाच्या कृपेने माणसांमधील दोष नेहमीच नाहीसा होतो.

गङ्गास्नानसहस्रेषु पुष्करस्नानकोटिषु । यत्पापं निलययाति स्मृते नश्यति तद्धरौ ॥ १,२३०.

गंगेत हजार वेळा स्नान केलं, पुष्करात कोटी वेळा स्नान केलं तरी जे पाप जात नाही, ते श्रीहरीचं स्मरण केल्यावर नष्ट होतं.

प्राणायामसहस्नैस्तु यत्पापं नश्यति ध्रुवम् । क्षणमात्रेण तत्पापं हरेर्ध्यानात्प्रणश्यति ॥ १,२३०.

हजार प्राणायामांनी जे पाप निश्चित नष्ट होतं, तेच पाप हरिच्या ध्यानानं एका क्षणात नाहीसं होतं.

कलिप्रभावाद्दुष्टोक्तिः पाषण्डानां तथोक्तयः । न क्रामेन्मानसं तस्य यस्य चेतसि केशवः ॥ १,२३०.

कलियुगाच्या प्रभावामुळे पाषंड्यांच्या वाईट बोलण्याचा आणि त्यांच्या शिकवणीचा परिणाम त्याच्या मनावर होत नाही, ज्याच्या हृदयात केशव वसतो.

सा तिथिस्तदहोरात्रं स योगः स च चन्द्रमाः । लग्नं तदेव विख्यातं यत्र संस्मर्यते हरिः ॥ १,२३०.

ज्या वेळी, ज्या दिवशी, ज्या रात्री किंवा ज्या मुहूर्तावर श्रीहरीचं स्मरण केलं जातं, तोच दिवस पवित्र, तीच रात्र शुभ, तोच योग आणि तोच चंद्र म्हणून प्रसिद्ध आहे.

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं सा चार्थजडमूकता । चन्मुहूर्तं क्षणो वापि वासुदेवो न चिन्त्यते ॥ १,२३०.

ज्या क्षणी किंवा एका क्षणभर जरी वासुदेवाचं चिंतन केलं जात नाही, तोच खरा तोटा, तीच मोठी चूक आणि तेच मूर्खपण समजावं.

कलौ कृत युगं तस्य कलिस्तस्य कृते युगे । हृदि नो यस्य गोविन्दो यस्य चेतसि नाच्युतः ॥ १,२३०.

ज्याच्या हृदयात गोविंद नाही आणि ज्याच्या मनात अच्युत नाही, त्याच्यासाठी कलियुग हेच सत्ययुग होतं आणि सत्ययुग हेच कलियुग होतं.

यस्याग्रतस्तथा पृष्ठे गच्छतस्तिष्ठतोऽपि वा । गोविन्दे नियतं चेतः कृतकृत्यः सदैव सः ॥ १,२३०.

ज्याचं मन नेहमी गोविंदावर स्थिर आहे, तो पुढे, मागे, चालताना किंवा उभा असताना, त्याचं सर्व कर्तव्य पूर्ण झालं असतं.

वासुदेवे मनो यस्य जपहोमार्चनादिषु । तस्यान्तरायो मैत्रेय वेवेन्द्रत्वादिकं फलम् ॥ १,२३०.

मित्र मैत्रेय, ज्या व्यक्तीचं मन वासुदेवात जप, होम, पूजा आणि इतर विधींमध्ये असतं, त्याच्या अडचणी सुद्धा इंद्रपदासारख्या फळदायी होतात.

असंत्यज्य च गार्हस्थयं स तप्त्वा च महत्तपः । छिनत्ति पौरुषीं मायां केशवार्पितमानसः ॥ १,२३०.

गृहस्थाश्रम सोडला नाही, मोठं तप केलं, तरी ज्याचं मन केशवाला अर्पण केलं आहे, तो माणूस-माया सहज तोडतो.

क्षमां कुर्वन्ति क्रुद्धेषु दयां मूर्खेषु मानवाः । मुदञ्च धर्मशीलेषु गोविन्दे हृदयस्थिते ॥ १,२३०.

ज्याच्या हृदयात गोविंद वसतो, तो रागावलेल्या लोकांना क्षमा करतो, मूर्खांवर दया करतो आणि धर्मशीलांमध्ये आनंद मानतो.

ध्यायेन्नारायणं देवं स्नानदानादिकर्मसु । प्रायश्चितेतेषु सर्वेषु दुष्कृतेषु विशेषतः ॥ १,२३०.

स्नान, दान आणि इतर सर्व कर्मांमध्ये, विशेषतः प्रायश्चित्ताच्या वेळी, नेहमी नारायणाचं ध्यान करावं.

लाभस्तेषां जयस्तेषां कुतस्तेषां पराभवः । येषामिन्दीवरश्यामो हृदयस्थो जनार्दनः ॥ १,२३०.

ज्यांच्या हृदयात निळ्या कमळासारखा श्रीजनार्दन वसतो, त्यांना लाभ, विजय नेहमीच मिळतो; त्यांचा पराभव कसा होईल?

कीटपक्षिगणानाञ्च हरौ संन्यस्तचेतसाम् । ऊर्ध्वा ह्येव गतिश्चास्ति किं पुनर्ज्ञानिनां नृणाम् ॥ १,२३०.

ज्यांच्या मनात हरि आहे, त्या कीटक आणि पक्ष्यांनाही उन्नतीचा मार्ग मिळतो; मग ज्ञानी माणसांना तर किती अधिक!

वासुदेवतरुच्छाया नातिशीतातितापदा । नरकद्वारशमनी सा किमर्थं न सेव्यते ॥ १,२३०.

वासुदेवाच्या वृक्षाची सावली ना फार थंड, ना फार गरम; ती नरकाच्या वाटेपासून वाचवते, मग ती का शोधली जात नाही?

न च दुर्वाससः शापो राज्यञ्चापि शचीपतेः । हन्तुं समर्थं हि सखे हृत्कृते मधुसूदने ॥ १,२३०.

मित्रा, ज्याचं हृदय मधुसूदनासाठी समर्पित आहे, त्याला दुर्वासांचा शाप किंवा शचीपतीचं राज्यही काहीही करू शकत नाही.

वदतस्तिष्ठतोऽन्यद्वा स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । नापयाति यदा चिन्ता सिद्धां मन्येत धारणाम् ॥ १,२३०.

बोलताना, उभं असताना किंवा मनाप्रमाणे काहीही करताना, ज्या वेळी चिंता राहत नाही, तेव्हा ती एकाग्रता पूर्ण समजावी.

ध्येयः सदा सवितृमण्डलमध्यवर्तो नारायणः सरसिजासनसन्निविष्टः । केयूरवान्मकरकुण्डलवान्किरीटी हारी हिरण्मयवपुर्धृतशङ्खचक्रः ॥ १,२३०.

नेहमी सूर्याच्या मंडलाच्या मध्यभागी, कमळावर बसलेल्या, कयूर, मकरकुंडल, किरीट, हार घातलेल्या, सोन्यासारखा तेजस्वी, शंख आणि चक्र धारण केलेल्या नारायणाचं ध्यान करावं.

न हि ध्यानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते । श्वपचान्नानि भुञ्जानो पापी नैवात्र लिप्यते ॥ १,२३०.

या जगात ध्यानासारखे पवित्र काहीच नाही. जो पापी माणूस चुकून जरी चांडाळाच्या घरीचं अन्न खातो, तरी तो त्याने मळत नाही.

सदा चित्तं समासक्तं जन्तोर्विषयगोचरे । यदि नारायणेऽप्येवं को न मुच्येत बन्धनात् ॥ १,२३०.

सर्वसामान्य जीवाचं मन नेहमी विषयांच्या मागेच असतं; तेच जर नारायणाच्या आठवणीला लागलं, तर कोणाचंही बंधन सुटणार नाही का?

सूत उवाच । विष्णुभक्तिर्यस्य चित्ते कं वा जीवो नमेत्सदा । स तारयति चात्मानं तदैव दुरितार्णवात् ॥ १,२३०.

सूतमुनी म्हणाले: ज्याच्या मनात विष्णूभक्ती आहे, आणि ज्याचं मन नेहमी त्याला वाकतं, तो स्वतःला पापाच्या समुद्रातून लगेच तारतो.

तञ्ज्ञानं यत्र गोविन्दः सा कथा यत्र काशवः । तत्कर्म यत्तदर्थाय किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ १,२३०.

जिथे गोविंदाचं ज्ञान आहे, जिथे काशवाची कथा आहे, आणि जिथे सर्व कर्म त्याच्यासाठी केलं जातं, तिथे इतर अनेक शब्दांची काय गरज?

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ ॥ १,२३०.

तीच जिभा खरोखर मोठी आहे जी हरीचं स्तवन करते; तेच मन श्रेष्ठ आहे जे त्याला अर्पण केलं आहे; आणि तेच दोन हात खरेच वाखाणण्याजोगे आहेत जे त्याची पूजा करतात.

प्रणाममीशस्य शिरः फलं विदुस्तदर्चनं पाणिफलं दिवौकसः । मनः फलं तद्गुणकर्मचिन्तनं वचस्तु गोविन्दगुणस्तुतिः फलम् ॥ १,२३०.

डोक्याचं फळ म्हणजे प्रभूला वाकणं; हाताचं फळ म्हणजे त्याची पूजा करणं, असं देवतांनी सांगितलं आहे; मनाचं फळ म्हणजे त्याच्या गुणांची आणि कृत्यांची आठवण ठेवणं; आणि वाणीचं फळ म्हणजे गोविंदाच्या गुणांचं स्तवन करणं.

मेरुमन्दरमात्रोऽपि राशिः पापस्य कर्मणः । केशवस्मरणादेव तस्य सर्वं विनश्यति ॥ १,२३०.

पापांचा ढीग जर मेरू किंवा मंदार पर्वताएवढा मोठा असला, तरी केशवाच्या आठवणीने तो सगळा नष्ट होतो.

यत्किञ्चित्कुरुते कर्म पुरुषः साध्वसाधु वा । सर्वं नारायणे न्यस्य कुर्वन्नपि न लिम्पति ॥ १,२३०.

माणूस जे काही करतो, ते चांगलं असो वा वाईट, जर तो सर्व काही नारायणाला अर्पण करतो, तर तो करत असतानाही त्याला काहीही लागणार नाही.

तृणादिचतुरास्यान्तं भूतग्रामं चतुर्विधम् । चराचरं जगत्सर्वं प्रसुप्तं मायया तव ॥ १,२३०.

तृणापासून ते चतुर्मुख ब्रह्मदेवापर्यंत, चार प्रकारच्या सर्व जीव, सगळं चराचर जग, हे सगळं तुझ्या मायेत गुंतून झोपलेलं आहे.

यस्मिन्न्यस्तमतिर्न याति नरकं स्वर्गोऽपि यच्चिन्तने विघ्नो यत्र नवा विशेत्कथमपि ब्राह्मोऽपिलोकोऽल्पकः । मुक्तिञ्चेतसि संस्थितो जडधियां पुंसां ददात्यव्ययः किञ्चित्रं यदयं प्रयाति विलयं तत्राच्युते कीर्तिते ॥ १,२३०.

ज्याचं मन त्या एकामध्ये स्थिर झालं, तो नरकात जात नाही; त्याचं चिंतन केल्यावर स्वर्गही मिळत नाही आणि ब्रह्मलोकही अगदी लहान वाटतो. मुक्ती मनात ठेवल्यावर, अच्युत ती अगदी मंद बुद्धीच्या लोकांनाही देतो. अच्युताचं कीर्तन केल्यावर सर्व काही नाहीसं होतं, यात काय आश्चर्य?