गरुडपुराणम्

तिलानां तु घृताक्तानां कृष्णानां रुद्र होमयेत् । अष्टोत्तरसहस्रन्तु राजा वश्यस्त्रिभिर्दिनैः ॥ १,१८५.

काळ्या तीळांना तुप लावून, ते रुद्राला होम करावेत; असे एक हजार आठ वेळा केल्यावर, तीन दिवसांत राजा वश होतो.

अष्टम्याञ्च चतुर्दश्यामुपोष्याभ्यर्च्य विघ्नराट् । तिलाक्षतानां जुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । अपाजितः स्याद्युद्धे च सर्वे तञ्च सिषेविरे ॥ १,१८५.

अष्टमी किंवा चतुर्दशीला उपवास करून, विघ्नराजाची पूजा करावी. नंतर तिळ आणि अक्षता यांचे एक हजार आठ आहुती द्याव्यात; मग युद्धात कोणीही त्याचा पराभव करू शकत नाही आणि सर्वजण त्याची सेवा करतात.

जप्त्वा चाष्टसहस्रन्तु ततश्चाष्टशतेन हि । शिखां बद्ध्वा राजकुले व्यवहारे जयो भवेत् ॥ १,१८५.

आठ हजार वेळा जप करून, नंतर एकशे आठ वेळा जप करावा. मग शिखा बांधून, राजदरबारात व्यवहारात नेहमी जय मिळतो.

ह्रीङ्कारं सविसर्गञ्च प्रातः काले नरस्तु यः । स्त्रीणां ललाटे विन्यस्य वशतां नयति ध्रुवम् ॥ १,१८५.

जो पुरुष सकाळी 'ह्रीं' हा अक्षर आणि विसर्ग घेऊन, स्त्रीच्या कपाळावर लावतो, तो तिला नक्कीच वश करू शकतो.

सुसमाहितचित्तेन विन्यस्य प्रमदालये । सोत्कामां कामिनीं कुर्यान्नात्र कार्या विचारणा ॥ १,१८५.

पूर्ण एकाग्रतेने, स्त्रियांच्या वसतिगृहात हे लावल्यास, इच्छाशक्ती असलेली स्त्री देखील उत्कट होते; यात शंका नाही.

जुहुयादयुतं यस्तु शुचिः प्रयतमानसः । दृष्टिमात्रे सदा तस्य वश्यमायान्ति योषितः ॥ १,१८५.

जो शुद्ध आणि एकाग्र मनाने दहा हजार आहुती देतो, त्याच्या केवळ नजरेने स्त्रिया नेहमी वश होतात.

मनः शिलापत्रकञ्च सगोरोचनकुङ्कुमम् । कृत एभिश्च तिलके वश्यमायान्ति योषितः ॥ १,१८५.

मनाचा अर्क, शिळा, गायीचे पित्त आणि केशर यांचा टिळा कपाळावर लावल्यास, स्त्रिया वश होतात.

भृङ्गराट्सहदेवा च वचा श्वेतापराजिता । तेनैव तिलकं कृत्वा त्रैलोक्यं वशतां नयेत् ॥ १,१८५.

भृंगराज, सहदेव, वचा आणि पांढरी अपराजिता यांचा टिळा लावल्यास, तीनही लोक वश होतात.

गोरोचना मीनपित्तमाभ्याञ्च कृतवर्तिकः । यः पुमांस्तिलकं कुर्याद्वामहस्तकनिष्ठया । स करोति वशे सर्वं त्रैलोक्यं नात्र संशयः ॥ १,१८५.

गायीचे पित्त आणि माशाचे पित्त यांची वर्टी करून, डाव्या हाताच्या लहान बोटाने टिळा लावल्यास, सर्व त्रैलोक्य वश होते; यात शंका नाही.

गोरोचना महादेव ! धातुशोणितभाविता । एतैर्वैतिलकं कृत्वा सा नरं यं निरीक्षते । तत्क्षणात्तं वशे कुर्या न्नात्र कार्या विचारणा ॥ १,१८५.

महादेव, गायीचे पित्त आणि धातूचे रक्त यांचा टिळा कपाळावर लावल्यावर, जी स्त्री त्या पुरुषाकडे पाहते, ती क्षणातच त्याच्या वश होते; यात काहीच विचार करण्याची गरज नाही.

नागेश्वरञ्च शैलेयं त्वक्पत्रञ्च हरीतकी । चन्दनं कुष्ठसूक्ष्मैलारक्तशालिसमन्विता ॥ १,१८५.

नागकेशर, शिलाजीत, हरडाची साल आणि पान, चंदन, कुड, सूक्ष्म गूगुळ आणि लाल तांदूळ हे वापरावेत.

एतैर्धूपो वशकरः स्मरबाणैः स्मारार्दनः । रतिकाले महादेव पार्वतीप्रिय शङ्कर ॥ १,१८५.

या सर्वांनी केलेला धूप वश करणारा असतो, कामदेवाच्या बाणांना भेदतो आणि रतीच्या वेळी, हे महादेव, पार्वतीला प्रिय असतो.

निजशुक्रं गृही त्वा तु वामहस्तेन यः पुमान् । कामिनीचरणं वामं लिंपेत्स स्यात्स्त्रियाः प्रियः ॥ १,१८५.

जो पुरुष स्वतःचे वीर्य डाव्या हाताने घेऊन, कामिनीच्या डाव्या पायाला लावतो, तो तिचा प्रिय होतो.

सैन्धवञ्च महादेव पारावतमलं मधु । एभिर्लिप्ते तु लिङ्गे वै कामिनीवशकृद्भवेत् ॥ १,१८५.

महादेव, सैंधव मीठ, कबुतराची विष्ठा आणि मध यांनी लिंगाला लावल्यास, कामिनी वश होते.

पुष्पाणि पञ्चरक्तानि गृहीत्वा यानि कानि च । तत्तुल्यञ्च प्रियङ्गुञ्च पेषयेदेकयोगतः । अनेन लिप्तलिङ्गस्य कामिनीवशतामियात् ॥ १,१८५.

पाच प्रकारची लाल फुले आणि तितकाच प्रियंगू घेऊन, एकत्र वाटून, लिंगाला लावल्यास, स्त्रिया वश होतात.

हयगन्धा च मञ्जिष्ठा मालतीकुसुमानि च । श्वेतसषर्प एतैश्च लिप्तलिङ्गः स्त्रियाः प्रियः ॥ १,१८५.

हयगंध, मंजीष्ठा, मोगऱ्याची फुले आणि पांढरी मोहरी यांनी लिंगाला लेप केल्यास, स्त्रियांना तो प्रिय होतो.

मूलन्तु काकजङ्घाया दुग्धपीतन्तु शोषनुत् । अश्वगन्धानागबलागुडमाषनिषेविणः । रूपं भवेद्यथा तद्वन्नवयौवनचारिणाम् ॥ १,१८५.

काकजंघा या वनस्पतीचे मूळ दूधात उकडून व वाळवून घेतल्यास, तसेच अश्वगंधा, नागबला, गूळ आणि काळे हरभरे यांचा वापर करणाऱ्यांना, नेहमी तारुण्यसमान सौंदर्य मिळते.

लौहचूर्णसमायुक्तं त्रिफलाचूर्णमेव वा । मधुना सेवितं रुद्र परिणामाख्यशूलनुत् ॥ १,१८५.

लोहाचंूर्ण किंवा त्रिफळाचंूर्ण मधात मिसळून घेतल्यास, हे रुद्र, पचनाच्या वेदना कमी होतात.

क्वथितोदकपानन्तु शम्बूकक्षारकं तथा । मृगशृङ्गं ह्यग्निदग्धं गव्याज्येन समन्वितम् । पीत हृत्पृष्ठशूलानां भवेन्नाशकरं शिव ॥ १,१८५.

शंभूकक्षार आणि आगित भाजलेलं मृगशृंग, गायीच्या तुपात मिसळून, उकळवलेल्या पाण्यात घालून प्यायल्यास, हे शिवा, हृदय आणि पाठदुखी नाहीशी होते.

हिङ्गु सौवर्चलं शुण्ठी वृषध्वज महौषधम्? । एभिस्तु क्वथितं वारि पीतं वै सर्वशूलनुत् ॥ १,१८५.

हिंग, सौमुद्र लवण, सुंठ—हे सर्व, वृषध्वजा, मोठी औषधे आहेत. या सर्वांचे उकडलेले पाणी प्यायल्यास सर्व प्रकारच्या वेदना दूर होतात.

अपामार्गस्य वै मूलं सामुद्रलवणान्वितम् । आस्वादि तमजीर्णस्य शूलस्य स्याद्विमर्दनम् ॥ १,१८५.

अपामार्गाचे मूळ आणि सैंधव लवण एकत्र चावून खाल्ल्यास, अपचन आणि पोटदुखी कमी होते.

वटरोहाङ्कुरो रुद्र तण्डुलोदकघर्षितः । पीतः सतक्रोऽतीसारं क्षयं नयति शङ्कर ॥ १,१८५.

वटरोह्याचा कोंब तांदळाच्या पाण्यात घासून प्यायल्यास, हे रुद्र, अतिसार दूर होतो, हे शंकरा.

अङ्कोटमूलं कर्षार्धं पिष्टं तण्डुलवारिणा । सर्वातीसारग्रहणीं पीतं हरति भूतप ॥ १,१८५.

अंकोटाच्या मुळाचा अर्धा तोळा तांदळाच्या पाण्यात वाटून प्यायल्यास, हे भूतपती, सर्व प्रकारचा अतिसार आणि ग्रहणी विकार नाहीसा होतो.

मरीचशुण्ठिकुटजत्वक्चूर्णञ्च गुडान्वितम् । क्रमात्तद्द्विगुणं पीतं ग्रहणीव्याधिनाशनम् ॥ १,१८५.

मिरी, सुंठ, कुडजाची साल आणि गूळ एकत्र करून, हळूहळू वाढत्या प्रमाणात घेतल्यास ग्रहणीचा आजार नष्ट होतो.

श्वेतापराजितामूलं हरिद्रासिक्थतण्डुलाः । अपामार्गत्रिकटुकमेषाञ्च वटिका शिव । विषूचिकामहाव्याधिं हरत्येव न संशयः ॥ १,१८५.

श्वेत अपराजितेचे मूळ, हळद, सोललेला तांदूळ, अपामार्ग आणि त्रिकटू—या सर्वांची गोळी बनवून घेतल्यास, हे शिवा, विषूचिका आणि मोठे आजार नक्कीच नाहीसे होतात.

त्रिफलागुरु भूतेश शिलाजतु हरीतकी । एकैकमेषां चूर्णन्तु मधुना च विमिश्रितम् । पीतं सर्वञ्च मेहन्तु क्षयं नयति शङ्कर ॥ १,१८५.

त्रिफळा, अगर, शिलाजीत आणि हरितकी—या सर्वांचे चूर्ण मधात मिसळून घेतल्यास, हे शंकरा, सर्व प्रकारचा मधुमेह नाहीसा होतो.

अर्कक्षीरप्रस्थमेकं तिलतैलं तथैव च । मनः शिलामरीचानां सिन्दूरस्य पलं पलम् ॥ १,१८५.

एक प्रस्थ अर्काचे दूध, तितकेच तीळतेल, आणि मन:शिला, मिरी, सिंदूर यांचे समान वजन घ्यावे.

चूर्णं कृत्वा ताम्रपात्रे त्वातपैः शोषयेत्ततः । पीतं स्नुहीगतं दुग्धं सैन्धवं शूलनुद्भवेत् ॥ १,१८५.

हे सर्व द्रव्यांचे चूर्ण करून तांब्याच्या भांड्यात उन्हात वाळवावे. नंतर स्नुहीच्या दुधात आणि सैंधव लवणात मिसळून प्यायल्यास, वेदना कमी होते.

त्रिकटुत्रिफलानक्तं तिलतैलं तथैव च । मनः शिला निम्बपत्रं जातीपुष्पमजापयः ॥ १,१८५.

त्रिकटू, त्रिफळा, नक्त, तीळतेल, मन:शिला, निमाची पाने, जाईचे फूल आणि शेळीचे दूध—