गरुडपुराणम्

धत्तूरबीजतैलेन दीपप्रज्वलनाद्धर । समाधावुपविष्टन्तु गगनस्थो न पश्यति ॥ १,१८४.

धत्तुराच्या बियांच्या तेलाचा दिवा लावल्यास, ध्यानात बसलेला माणूस आकाशात असला तरी काहीच पाहू शकत नाही.

वृषस्य मृन्मयस्यैव युक्तो भेको निगृह्यते । शङ्करावयवैर्युक्तो धूपं घ्रात्वा च गर्जति । विस्मयं कुरुते चैव वृषवन्नात्र संशयः ॥ १,१८४.

मृत्तिकेच्या बैलाला बेडूक बांधला तर तो शांत राहतो. पण जर त्याला शंखाचे काही भाग लावले आणि धूपाचा वास दिला, तर तो बेडूक बैलासारखा गडगडाट करतो आणि आश्चर्याने वागतो—यात काहीच शंका नाही.

रात्रौ च सार्षपं तैलं कीटं खद्यो तनामकम् । ताभ्यां दीपः प्रज्वलितो वाग्मिज्वालकलापवत् ॥ १,१८४.

रात्री जर मोहरीचे तेल आणि 'खद्य' नावाचा किडा वापरून दिवा पेटवला, तर त्या दिव्याची ज्वाळा अग्नीप्रमाणे तेजस्वी होते.

चूर्णं छुच्छुन्दरीधं दग्ध्वा रुद्र प्रलेपयेत् । तप्यते तक्षणाद्दग्धो यदि सम्यक्प्रलेपयेत् । चन्दनेन भवेन्मोक्षः पानाल्लेपात्सुखी भवेत् ॥ १,१८४.

चुचुंदराचा चूर्ण जाळून रुद्रासोबत लावल्यावर, जखम व्यवस्थित लावली तर ती लगेच बरी होते; चंदन लावल्याने किंवा प्यायल्याने आराम मिळतो.

कुञ्जरस्य मदाक्तस्य स्वयं नेत्रे शिववाञ्जयेत् । युद्धे विजयते सोऽपि महाशूरश्च जायते ॥ १,१८४.

हत्तीच्या मदाने डोळ्यांना स्वतः लावले, तर युद्धात विजय मिळतो आणि माणूस फार धाडसी होतो.

दन्तं डुण्डुभसर्पस्य मुखे संगृह्य वै क्षिपेत् । तिष्ठते च जलान्तस्तु निर्विकल्पं स्थले यथा ॥ १,१८४.

डुंडुभ सापाचा दात तोंडात धरून पाण्यात गेल्यास, जशी माणूस जमिनीवर असतो तशीच तो पाण्यातही निर्धास्त राहू शकतो.

कुम्भीरनेत्रदंष्ट्राश्च अस्थीनि रुधिरं तथा । वसातैलसमायुक्तमेकत्र तन्नियोजयेत् । आत्मानं म्लक्षयेत्तेन जले तिष्ठेद्दिनत्रयम् ॥ १,१८४.

मगराची डोळे, दात, हाडे आणि रक्त, तसेच चरबी व तेल एकत्र करून ते अंगाला लावल्यास, माणूस पाण्यात तीन दिवस राहू शकतो.

कुम्भीरकस्य नेत्राणि हृदयं कच्छपस्य च । मूषिकस्य वसास्थीनि शिशुमारवसा तथा । एतान्येकत्र संलेपाज्जले तिष्ठेद्यथा गृहे ॥ १,१८४.

मगराची डोळे, कासवाचे हृदय, उंदराची चरबी व हाडे आणि शिशुमाराची चरबी हे सर्व एकत्र करून अंगाला लावल्यास, माणूस पाण्यात घरासारखा राहू शकतो.

लोहचूर्णं तक्रपीतं पाण्डुरोगहरं भवेत् । तण्डुलीय कगोक्षूरमूलं पीतं पयोन्वितम् ॥ १,१८४.

लोखंडाचे चूर्ण ताकासोबत घेतल्यास पांडुरोग बरा होतो; तांदुळी आणि गोक्षुराची मुळे दूधासोबत घेतल्यासही फायदा होतो.

कमलादिहरंपितं मुखरोगहरं तथा । जातीमूलं तक्रपीतं कोलमूलं त्वजीर्णनुत् ॥ १,१८४.

कमळ वगैरे वनस्पतींच्या रसासोबत घेतल्यास तोंडाचे रोग बरे होतात; जातीमधाची मुळे ताकासोबत, आणि कोलाची मुळे अपचनावर उपयोगी पडतात.

सतक्रं कुशमलं वा मर्कटी मूलमेव वा । काञ्जिकेन च वाकुच्या मूलं वै दन्तरोगनुत् ॥ १,१८४.

सतक, कुशमळ किंवा मर्कटीची मुळे, तसेच वाकुचीची मुळे कांजीसोबत घेतल्यास दातांचे रोग बरे होतात.

तथेन्द्रवारुणीमूलं वारिपीतं विषादिहृत् । सुरभिकामूलपा नाद्वा तन्नाशो भवेच्छिव ॥ १,१८४.

इंद्रवारीणीची मुळे पाण्यासोबत घेतल्यास विषारी पदार्थ दूर होतात; किंवा सुरभिकेची मुळे प्यायल्याने असे सर्व विकार नष्ट होतात, हे शुभ आहे.

शिरोरोगहरं लेपाद्गुञ्जाचूर्णं सकाञ्जिकम् । बला चातिबला यष्टी शर्करा मधुसंयुता ॥ १,१८४.

गुंजेचे चूर्ण कांजीसोबत डोक्याला लावल्यास डोकेदुखी बरी होते; बला, अतिबला, यष्टिमधू साखर आणि मधासोबत घेतल्यासही फायदा होतो.

वन्ध्यागर्भकरी पीता नात्र कार्या विचारणा । श्वेतापराजितामूलं पिप्पलीशुण्ठिकायुतम् ॥ १,१८४.

हे प्यायल्याने वंध्येला गर्भधारणा होते—यात शंका नाही; पांढऱ्या अपराजितेची मुळे, पिंपळी आणि सुंठ यांचा उपयोग करावा.

परिपिष्टं शिरोलेपाच्छिरः शूलविनाशनम् । निर्गुण्डिकाशिखां पीत्वा गण्डमालां विनाशयेत् ॥ १,१८४.

हे दळून डोक्याला लावल्यास डोकेदुखी नाहीशी होते; निर्गुंडीच्या टोकाचा रस प्यायल्यास गंडमाळा नष्ट होते.

केतकीपत्रजं क्षारं गुडेन सह भक्षयेत् । तक्रेण शरपुङ्खां वा पीत्वा प्लीहां विनाशयेत् ॥ १,१८४.

केतकीच्या पानांचा क्षार गुळासोबत खाल्ल्यास, किंवा शरपुंखा ताकासोबत प्यायल्यास प्लीहाचे विकार नाहीसे होतात.

मातुलङ्गस्य निर्यासं गुडाज्येन समन्वितम् । वातपित्तजशूलानि हन्ति वै पानयोगतः । शुण्ठी सौवर्चलं हिङ्गु पीतं हृदयरोगनुत् ॥ १,१८४.

मातुलुंगाचा रस गूळ आणि तुपासोबत घेतल्यास वात-पित्तामुळे होणारे वेदना दूर होतात; सुंठ, सैंधव आणि हिंग प्यायल्याने हृदयाचे रोग बरे होतात.

श्रीगरुडमहापुराणम्

श्रीगरुडमहापुराण

हरिरुवाच । आं गणपतये इति अयं गणपतेर्न्मन्त्रो धनविद्याप्रदायकः ॥ १,१८५.

हरि म्हणाला: 'आं गणपतये'—हा गणपतीचा मंत्र धनविद्या देणारा आहे.

इममष्टसहस्रञ्च जप्त्वा बद्ध्वा शिखां ततः । व्यवहारे जयः स्याच्च शतं जापान्नृणां प्रियः ॥ १,१८५.

ही आठ हजार वेळा जपून, मग शिखा बांधल्यावर, व्यवहारात नेहमी जय मिळतो. आणि शंभर वेळा जप केल्यास सर्व लोकांना तो प्रिय होतो.

तिलानां तु घृताक्तानां कृष्णानां रुद्र होमयेत् । अष्टोत्तरसहस्रन्तु राजा वश्यस्त्रिभिर्दिनैः ॥ १,१८५.

काळ्या तीळांना तुप लावून, ते रुद्राला होम करावेत; असे एक हजार आठ वेळा केल्यावर, तीन दिवसांत राजा वश होतो.

अष्टम्याञ्च चतुर्दश्यामुपोष्याभ्यर्च्य विघ्नराट् । तिलाक्षतानां जुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । अपाजितः स्याद्युद्धे च सर्वे तञ्च सिषेविरे ॥ १,१८५.

अष्टमी किंवा चतुर्दशीला उपवास करून, विघ्नराजाची पूजा करावी. नंतर तिळ आणि अक्षता यांचे एक हजार आठ आहुती द्याव्यात; मग युद्धात कोणीही त्याचा पराभव करू शकत नाही आणि सर्वजण त्याची सेवा करतात.

जप्त्वा चाष्टसहस्रन्तु ततश्चाष्टशतेन हि । शिखां बद्ध्वा राजकुले व्यवहारे जयो भवेत् ॥ १,१८५.

आठ हजार वेळा जप करून, नंतर एकशे आठ वेळा जप करावा. मग शिखा बांधून, राजदरबारात व्यवहारात नेहमी जय मिळतो.

ह्रीङ्कारं सविसर्गञ्च प्रातः काले नरस्तु यः । स्त्रीणां ललाटे विन्यस्य वशतां नयति ध्रुवम् ॥ १,१८५.

जो पुरुष सकाळी 'ह्रीं' हा अक्षर आणि विसर्ग घेऊन, स्त्रीच्या कपाळावर लावतो, तो तिला नक्कीच वश करू शकतो.

सुसमाहितचित्तेन विन्यस्य प्रमदालये । सोत्कामां कामिनीं कुर्यान्नात्र कार्या विचारणा ॥ १,१८५.

पूर्ण एकाग्रतेने, स्त्रियांच्या वसतिगृहात हे लावल्यास, इच्छाशक्ती असलेली स्त्री देखील उत्कट होते; यात शंका नाही.

जुहुयादयुतं यस्तु शुचिः प्रयतमानसः । दृष्टिमात्रे सदा तस्य वश्यमायान्ति योषितः ॥ १,१८५.

जो शुद्ध आणि एकाग्र मनाने दहा हजार आहुती देतो, त्याच्या केवळ नजरेने स्त्रिया नेहमी वश होतात.

मनः शिलापत्रकञ्च सगोरोचनकुङ्कुमम् । कृत एभिश्च तिलके वश्यमायान्ति योषितः ॥ १,१८५.

मनाचा अर्क, शिळा, गायीचे पित्त आणि केशर यांचा टिळा कपाळावर लावल्यास, स्त्रिया वश होतात.

भृङ्गराट्सहदेवा च वचा श्वेतापराजिता । तेनैव तिलकं कृत्वा त्रैलोक्यं वशतां नयेत् ॥ १,१८५.

भृंगराज, सहदेव, वचा आणि पांढरी अपराजिता यांचा टिळा लावल्यास, तीनही लोक वश होतात.

गोरोचना मीनपित्तमाभ्याञ्च कृतवर्तिकः । यः पुमांस्तिलकं कुर्याद्वामहस्तकनिष्ठया । स करोति वशे सर्वं त्रैलोक्यं नात्र संशयः ॥ १,१८५.

गायीचे पित्त आणि माशाचे पित्त यांची वर्टी करून, डाव्या हाताच्या लहान बोटाने टिळा लावल्यास, सर्व त्रैलोक्य वश होते; यात शंका नाही.