एकदा धर्मशास्त्राचे ज्ञान सांगताना, मुनिंनी जीवनातील विविध कर्तव्यांची गोड आणि सुसंगत मांडणी केली. त्यांनी सांगितले की, सकाळच्या वेळेतच देवतांची पूजा करावी, कारण विष्णू यांच्यापेक्षा श्रेष्ठ असा दुसरा कोणी देव नाही; म्हणून नेहमी त्यांचीच भक्ती करावी. पुढे ते म्हणाले, ज्ञानी व्यक्तीने ब्रह्मा, विष्णू आणि शिव यांना वेगळे देव समजू नयेत, कारण या तिघांमध्ये भेद नाही. या जगात आठ मंगल वस्तू आहेत: ब्राह्मण, गाय, अग्नि, सुवर्ण, तूप, सूर्य, पाणी आणि राजा. सुवर्ण, तूप, सूर्य, पाणी आणि राजा—या पाच गोष्टींची नेहमी पूजा व प्रदक्षिणा करावी. वेदाध्ययन पाच प्रकारे होते: वेदाचे अध्ययन, त्याचा विचार, पुनःपुनः अभ्यास, पठण, आणि शिष्यांना शिकविणे. जो वेद, यज्ञशास्त्र आणि धर्मशास्त्रांचे अर्थ लिहून विकतो, तो वेदज्ञ मानला जातो. तसेच जो इति-हास आणि पुराणे लिहून इतरांना देतो, त्याला ज्ञानदानाच्या दुप्पट पुण्य मिळते. जीवनात कुटुंबियांची आणि शरणागतांची देखील काळजी घेतली पाहिजे—आई, वडील, गुरु, भाऊ, संतती, गरीब आणि शरण आलेले—हे सर्व आपल्यावर अवलंबून असतात. पाहुणा आणि अग्निही अशा अवलंबितांमध्ये गणले जातात. अशा अवलंबितांची सेवा केल्याने स्वर्गप्राप्ती होते. म्हणून, प्रत्येकाने आपल्या कुटुंबाचा आणि शरणागतांचा पोषण करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, कारण एकाच्या कष्टावर अनेकांचे जीवन चालते. फक्त स्वतःसाठी जगणारे, इतरांच्या उपजीविकेची चिंता न करणारे, जरी जिवंत असले तरी मृतवतच समजावे; कारण कुत्रेसुद्धा आपली भूक भागवते. संपत्तीच्या वाढीमुळे सर्व कर्मे घडतात, जसे पर्वतांतून नद्या वाहतात. पृथ्वीवर सर्व रत्ने, धान्य, जनावरे आणि स्त्रिया आहेत, म्हणून तिला 'संपत्ती' असे म्हणतात, कारण ती उपयुक्त कार्यासाठी योग्य आहे. ब्रह्मणाने, इतर प्राण्यांना न दुखावता, किंवा अत्यल्प हानी करून, आपले जीवन जगावे—हे संकटाचा काळ नसताना. संपत्ती तीन प्रकारची असते: शुद्ध, मिश्र आणि काळोखी; आणि ती सात प्रकारे विभागली जाते. उत्तराधिकाराने मिळालेली, प्रेमाने दिलेली, किंवा पत्नीच्या सोबत मिळालेली—ही संपत्ती सर्व जातींना समान आहे. ब्राह्मणाची विशेष संपत्ती यज्ञकर्मातून, अध्यापनातून आणि शुद्ध दानातून मिळते. क्षत्रियाची संपत्ती युद्धातील विजय, कर आणि शुद्ध मार्गाने मिळते. वैश्यांची संपत्ती शेती, पशुपालन आणि व्यापारातून येते; शूद्रांना ही संपत्ती इतरांच्या कृपेने मिळते. ब्रह्मणाने संकटकाळात स्वतः शेती, व्यापार किंवा व्याजाने पैसे देणे—हे करावे, त्यात पाप नाही. उपजीविकेचे अनेक मार्ग आहेत, पण त्यात व्याजाने पैसे देणे श्रेष्ठ मानले आहे; कारण शेतीमध्ये दुष्काळ, राजभीती, उंदरांचा उपद्रव असे अनेक विघ्न येतात, पण व्याजात असे विघ्न येत नाहीत. दिवस-रात्र, ऊन-पाऊस-कडाक्याची थंडी—कुठल्याही काळात व्याजाची वाढ थांबत नाही. वेगवेगळ्या देशांत जाऊन विविध वस्तू विकून जो नफा मिळतो, तो फक्त व्याजाच्या व्यवहाराने योग्यरीत्या मिळवता येतो. मिळालेल्या नफ्याने पितर, देव आणि ब्राह्मण यांची पूजा करावी; ते संतुष्ट झाले की, सर्व दोष नाहीसे होतात—याबद्दल शंका नाही. व्यापाऱ्याने व्याज म्हणून कापड, धान्य, सुवर्ण इत्यादी द्यावे; शेतकऱ्याने अन्न, पाणी, वाहन, पलंग, आसन द्यावे. राजाला वीस, आणि शंभर जनावरे, सुवर्ण इत्यादी दिल्यावर, शहाण्या माणसाने आपली संपत्ती एक चतुर्थांश प्रमाणे वाढवावी. अर्ध्या संपत्तीने स्वतःचे उपजीवन व कर्तव्ये पार पाडावीत, आणि चतुर्थांशाने पुढील काळासाठी भांडवल वाढवावे. विद्या, कला, समृद्धी, सेवा, पशुपालन, व्यापार, शेती, भिक्षा आणि व्याज—हे दहा उपजीविकेचे मार्ग आहेत. ब्राह्मण दानाने, क्षत्रिय युद्धविजयाने, वैश्य कायदेशीर मार्गाने, शूद्र सेवा करून संपत्ती मिळवतात. ब्राह्मणांसाठी नदीचे पाणी, भाज्या, कंदमुळे, पाने, समिधा, कुशा, अग्नि आणि वेदपठणाचा आवाज—हेच श्रेष्ठ संपत्ती आहे. विनंती न करता मिळालेले दान स्वीकारण्यात दोष नाही; देव त्यास अमृत मानतात, म्हणून ते नाकारू नये. जो गुरुच्या संपत्तीची इच्छा करतो किंवा पाहुण्यांचा सन्मान करतो, त्याने सर्व बाजूंनी दान स्वीकारावे, पण स्वतःच्या सुखासाठी त्यात आनंद मानू नये. ब्राह्मणाने सद्गुणी व दयाळू व्यक्तीकडून दान घ्यावे; अन्यथा, गुणवान व अल्पदोषी व्यक्तीकडून घ्यावे; कारण सद्गुण नसला तर तो अधःपाताला जातो. अशा प्रकारे, व्याजाने किंवा इतर मार्गाने उपजीविका करून, ब्राह्मणाने नंतर प्रायश्चित्त करून स्वतःला शुद्ध करावे. दिवसाच्या चौथ्या भागात, स्नानासाठी माती गोळा करावी; तिळ, फुले, कुशा वगैरे नैसर्गिक वस्तू स्नानासाठी वापराव्यात. नित्य, नैमित्तिक, काम्य, अशौच, धुलाई, आचमन, अवगाहन—ही आठ स्नानांची प्रकारे सांगितली आहेत. स्नान न केलेल्या व्यक्तीला जप, होम इत्यादी योग्य नाहीत; म्हणून सकाळचे स्नान नित्य कर्म मानले आहे. चांडाळ, प्रेत, विष्ठा किंवा रजस्वला स्त्रीला स्पर्श केल्यावर स्नान करावे; हे नैमित्तिक स्नान म्हणतात. पुष्यस्नान वगैरे, ज्योतिषांनी सांगितलेली स्नाने, इच्छेनेच करावीत; इच्छा नसताना करू नयेत. जो जप, शुद्धी, देवपूजा किंवा पाहुण्यांचा सन्मान करू इच्छितो, त्याने स्नान करावे; हे कर्माचे अंग मानले आहे. अशा प्रकारे, धर्माचा मार्ग सांगताना मुनिंनी जीवनातील कर्तव्ये, संपत्तीचे प्रकार, उपजीविकेचे मार्ग, दान, स्नान व शुद्धतेचे नियम यांचे सुंदर विवेचन केले.