या पवित्र ग्रंथात विविध वनस्पती, औषधी, खनिज, आणि मापनपद्धती यांची सुंदर आणि सुसंगत माहिती दिली आहे. श्रीकृष्णार्जक, कराळ, कालमान अशी काही वनस्पतींची नावे प्रथम सांगितली आहेत. प्राची, बला, नदीक्रांता, काकजंघा आणि वायसी यांचाही उल्लेख येथे आहे. पुढे मूषिकपर्ण, भ्रमंती, आखुपर्णिका, विषमुष्टी, द्रावण, केशमुष्टी यासारख्या वनस्पतींची माहिती दिली आहे. किंलिही, कटुकी, अंतक (आम्लवेतस), अश्वत्थ, बहुपत्रा, आणि आमलकी या वनस्पतीही ओळखाव्यात असे सांगितले आहे. अरुषक्र, पत्र, शूक, क्षिरी, राजादन, महापत्र, डाळिंब, करक हे देखील विचारात घ्यावेत. पुढे मसुरी, विदली, शष्पा यांना कालिंदी म्हणतात; कांटकाख्या, महाश्यामा, वृक्षपादी यांच्या उल्लेखासह. विद्या, कुंती, निकुंभा, त्रिभंगी, त्रिपुटी, त्रिवृत, सप्तला, यवतिका, चर्मा, आणि चर्मकसा अशी नावेही येथे सांगितली आहेत. शंखिनी, सुकुमारी, तिक्ताक्षी, अक्षिपीलुक, गवाक्षी, अमृता, श्वेता, गिरिकर्ण, गवादिनी यांचाही समावेश आहे. कंपील्लक, रक्तांग, गुंडा, रोचनिका, हेमक्षिरी, पीता, गौरी, काळदुग्धिका अशी नावेही येथे येतात. गांगेरुकी, नागबला, विशाल, इंद्रवारुणी, तार्क्ष्य, शैल, नीलवर्ण, अंजन, रसायंजन यांची माहितीही या ग्रंथात आहे. सालमलीच्या गोंदाला मोचरा म्हणतात; प्रत्यक्पुष्पी, खरी, अपामार्ग, मयूरक यांचीही माहिती दिली आहे. सिंहास्य, वृषवास, माटरुषक, जीवक, जीवशाक, कर्बुर, शटी यांची नावे सांगितली आहेत. कठफळ, सोमवृक्ष, अग्निगंधा, सुगंधिका, शतांग, शतपुष्पा, मिंसिर, मधुरिका यांचाही उल्लेख आहे. पुष्करमूल, पुष्कर, पुष्कराह्वय, यासा, धन्वयासा, दुष्पर्ष, दुरालभा या वनस्पतीही ओळखाव्यात. वाकुची, सोमराजी, सोमवली, मार्कव, केशराज, भृंगराज यांचीही नावे सांगितली आहेत. विदगजाला चक्रमार्दक म्हणतात; सुरंगीला तगर, तिच्या शिरांना कलनाशा, आणि वायसी हे तिचे दुसरे नाव आहे. महाकाळाला बेला म्हणतात; तंडुलियाला घनस्तन; इक्ष्वाकू म्हणजे कारले, तिक्तालबु असेही नाव आहे. धामार्गव, कोशातकी, यामिनी आणि कोशातकीच्या विविध प्रकारांना कृतभेदन म्हणतात. जिमूताला खुड्डाक आणि देवताडक म्हणतात; गृध्रनखी आणि हिंगुकाकादनी ही त्याचीच नावे आहेत. अश्वारी, करवीर (अश्वमारक), सिंधू, सैंधव, सिंधूत्थ या सर्वांना मणिमंथ म्हणतात. क्षार आणि यवाग्रज हे दोन्ही यवक्षार आहेत; सर्जिका आणि सर्जिकाक्षार ही दुसरी प्रकारची क्षारे आहेत. काशीश आणि पुष्पकाशीश हे डोळ्यांसाठी औषध आहेत; धातुकाशीश आणि काशी हीही नावे आहेत. सौराष्ट्र म्हणजे मातीपासून बनवलेले क्षार; काक्षीला पंकपर्पटी म्हणतात; समाक्षिक हे खनिज आहे, ताप्य हे ताप्युत्थापासून मिळते. शिला आणि मन:शिला, नेपाळी, कुलटी, आला किंवा मनस्तालक म्हणजे हरिताल, ही नावेही येथे सांगितली आहेत. गंधकाला गंधपाषाण, रस म्हणजे पारद; ताम्रमौदुंबर, शुल्ब, म्लेच्छमुख यांचाही उल्लेख आहे. अद्रिसार म्हणजे तीक्ष्ण लोखंड, लोहनांच; माक्षिक, मधु, क्षौद्र हे सर्व फुलांचा सार आहेत. ज्येष्ठ पाण्याबरोबर कांचिका आणि सुवीरक म्हणतात; सीता, सितोपला, मत्स्यंडी हे साखरेचे प्रकार आहेत. त्वग, एला, पत्रक या समप्रमाणात मिसळून त्रिसुगंधी किंवा त्रिजातक तयार होते; नागकेशर घातल्यास ते चतुर्जातक होते. पिप्पळी, पिप्पळीमूल, चव्या, चित्रक, नागर हे पंचकोल, आणि कोलक हे दुसरे नाव आहे. प्रियंगु म्हणजे कंगुका; कोरदुष म्हणजे कोद्रव; त्रिपुटा म्हणजे पुटा, आणि कलाप म्हणजे लंगक. सतीन, वर्तुल, वेणु, पिचुक, पितल, चाक्ष, बिडालपदक यांची नावेही नमूद आहेत. कर्ष, सुवर्ण, कवलग्रह हे माप आहेत; अर्धपल म्हणजे शुक्ती, आठ माषक हेही माप आहे. एक पळ म्हणजे बिल्व, मुष्टि म्हणजे दोन पळ, प्रसृति हेही दोन पळ; अंजली आणि कुडव हे चार पळ आहेत. आठ पळ म्हणजे अष्टमान, हे प्रमाणित माप आहे. चार कुडव म्हणजे एक प्रस्थ, चार प्रस्थ म्हणजे एक आढक. काश पात्र, द्रोण म्हणजे चार आढक, तुला म्हणजे शंभर पळ, भाग म्हणजे वीस पळ. या प्रकारे प्रस्थ पदार्थांचे माप सांगितले आहे; द्रव पदार्थांसाठी हे दुप्पट आहे. भद्रदारु हे दिव्य लाकूड, दारु म्हणजे देवदारु, कुंठ म्हणजे औषधी वनस्पती, मांसी म्हणजे नलदमुळ. शंख म्हणजे शंख, शुक्ती म्हणजे शिंपल्याची कवच, नख म्हणजे नख; शंखाला पुन्हा शंखच म्हणतात. व्याघ्र म्हणजे वाघ, व्याघ्रनख म्हणजे वाघाचे नख. पुर म्हणजे पलंकष, महिषाक्ष म्हणजे गुग्गुळू. रस म्हणजे पारद, गंधरस म्हणजे गंधमाती, सर्ज म्हणजे सर्जाचे गोंद. प्रियंगु, फलिनी, श्यामा, गौरी या औषधी वनस्पती आहेत. करंज, नक्तमाल, पूतिक, चिरबिल्व यांचा उल्लेख आहे. शिग्रु म्हणजे शोभांजन, ज्ञानमान हेही नाव आहे. जया, जयंती, शरणी, निर्गुंडी, सिंधुवार, मोरटा, पीलुपर्ण, तुंडी यांना तुंडिकेरिका असेही म्हणतात. या प्रकारे, या ग्रंथात विविध वनस्पती, औषधी, खनिज, आणि त्यांच्या मापनपद्धती यांची सुसंगत आणि आदरयुक्त माहिती संकलित करण्यात आली आहे.