पिप्पली या वनस्पतीचे वर्णन जाणकारांनी केले आहे, तिच्या मुळाला ‘ग्रंथिका’ असे नाव आहे. ऊषण हे मरिच म्हणून ओळखले जाते, तर शुंठी ही सर्वत्र उपयुक्त अशी महान औषधी आहे. वयोष म्हणजे तीन्ही तिखट पदार्थ—त्यांना त्र्यूषण असेही म्हणतात. लांगळी हिला ‘हलीनी’ असे म्हणतात, तर चेयसी म्हणजे गजपिप्पली. त्रायंती हीच त्रायमाणा आहे, आणि उत्साया हिला सुवहा म्हणतात. चित्रकाला शिखी, वह्नि आणि अग्नि अशीही नावे आहेत. षड्ग्रंथा हिला उग्रा आणि वचा म्हणतात. श्वेता हीच हैमवती, तर कुटज, वृक्षक, शक्र, वत्सक आणि गिरिमल्लिका ही नावेही प्रसिद्ध आहेत. कलिंग, इंद्रयव आणि अरिष्ट यांच्या बियांना ओळखावे. मुस्तकाला मेघनामा म्हणतात, कौन्तीला हरेणुका म्हणतात. एला हिला बहुला म्हणतात, तर सूक्ष्मेला म्हणजेच त्रुटी. पद्मा, भार्ङ्ग, कांजी आणि ब्राह्मणयष्टिका ही नावेही लक्षात ठेवावीत. मूर्वा ही मधुरसा म्हणून ओळखली जाते, तेजनी ही तिक्तवल्लिका आहे. महानिंब म्हणजे बृहन्निंब, आणि दीप्यक म्हणजे यवानिका. विडंग हा कृमिविरोधी आहे, रामठ म्हणजे हिंग, अजाजी म्हणजे जिरक, आणि कारवी म्हणजे उपकुंचिका. कटुका, तिक्ता आणि कटुकरोहिणी या ओळखाव्यात. तगर वाक्र आहे, वक्र वाकड्या स्वरूपाची आहे, तर चोका म्हणजे त्वचावरांगक. उदीच्याला बालक म्हणतात, ह्रीबेराचे पाण्याशी संबंधित नावे आहेत. पत्रकाला दलसंज्ञा म्हणतात, चारकाला टस्कर म्हणतात. हेमाभा हिला नागकेशर, असृक्कुंकुम, काश्मीर आणि बाह्लिक ही नावे आहेत. अयो म्हणजे लोह, ज्याला विविध धातूंची नावे आहेत. पुर, कुटनट, महिषाक्ष, आणि पलंकषा ही नावेही ओळखावीत. काश्मरी हिला कट्फला म्हणतात, श्रीपर्ण हेही प्रसिद्ध आहे. शल्लकी, गजभक्ष्या, पत्री, आणि सुरभीस्त्रवही येथे नमूद आहेत. धात्री हीच आमलकी, विभीतकाला अक्ष म्हणतात, पथ्या म्हणजे अभया, पूतना म्हणजे हरितकी. त्रिफळा हे फळसमूह आहे, ते तिन्ही फळांचे मिश्रण आहे. उदकीर्य, ज्याला लांब देठ असतो, त्याला करंज म्हणतात. यष्टी ही यष्ट्याह्वय, मधुक म्हणजे मधुयष्टीका. धातकी म्हणजे ताम्रपर्ण, समंगा ही कुंजर म्हणून ओळखली जाते. सित हे मलयज आहे, जे शीतल आहे; गोशीर्ष म्हणजे पांढरे चंदन. रक्त म्हणजे चंदन, आणि दुसरे म्हणजे रक्तचंदन. काकोली हीच वीरा, वयस्या म्हणजे अर्कपुष्पिका. श्रुंगी, कर्कटश्रुंगी आणि महाघोषा याही नमूद आहेत. तुगाक्षिरी, शुभ वांशी, हिला वंशलोचना म्हणतात. मृद्विका म्हणजे द्राक्षा, गोस्तनिका हेही नाव आहे. उशीरा आणि मृणाळ, सेव्या आणि लामज्जक, सारा, गोपवली, आणि गोपी भद्रा हीही ओळखावीत. दंती, कटंकटेरी, आणि दारुनिशा यांना ओळखावे. हरिद्रा म्हणजे रजनी, पितिका म्हणजे रात्रीनामिका. वृक्षादनी, छिन्नरुहा, नीलवल्ली, आणि रसामृत याही प्रसिद्ध आहेत. वसुकोटा, वाशिर म्हणजे कापिल्ल. पाषाणभेदक, अरिष्ट, आणि कुट्टभेदक हे ओळखावेत. घंटाका, शुष्कक, वचा आणि सूचक हीही नावे आहेत. सुरसो, बीजक आणि पितशाल यांचीही नावे घेतली आहेत. वज्रवृक्ष, महावृक्ष, स्नुही, स्नुक, सुधा आणि गुडा हीही ओळखावीत. तुलसी ही सुरसा, तिला उपस्था असेही म्हणतात. कुतेरक, अर्जुनक, पर्ण, आणि सौगंधिपर्णिक यांचीही नावे आहेत. नील, सिंधुवार, आणि सुगंधित निर्गुंडीही सुगंधी आहे. सुगंधिपर्णोती, वासंती, कुलज या नावांनीही ओळखाव्यात. कालियक हे पिवळ्या लाकडाचे नाव आहे, कटक हे त्याचे दुसरे नाव. गायत्री-खदिर आणि त्याचा प्रकार कंदर म्हणून ओळखला जातो. इंदी श्रेष्ठ आहे, कुबलय म्हणजे निळकमळ, पद्म म्हणजे कमळ, नीलोत्पल हेही तेच आहे. सौगंधिक, शतदल, अब्ज, आणि कमल या सर्व नावांनी कमळ ओळखले जाते. अजवर्ण म्हणजे ऊर्ज, वाजिकर्ण म्हणजे अश्वकर्णक. श्लेष्मांतक, शेलुर, आणि बहुवार या नावांनीही वनस्पती ओळखाव्यात. सुनंदक, ककुद्भद्र, छत्राकी आणि छत्रसंज्ञक, काबरी, कुम्भक, धृष्ट, क्षुद्विध, आणि धनकृत हीही नावे आहेत. कृष्णार्जक, कराळ, आणि कालमान या नावांनीही काही वनस्पती ओळखाव्यात. प्राची, बला, नदीक्रांता, काकजंघा, आणि वायसी या नावांनीही काही ओळखल्या जातात. मूषिकपर्ण, भ्रमंती, आणि आखुपर्णिका, विषमुष्टी, द्रावण, आणि केशमुष्टी हीही नावे आहेत. किंलिही आणि कटुकी, अंतक म्हणजे आम्लवेतस; अश्वत्थ, बहुपत्रा, आणि आमलकीही ओळखाव्यात. अरुषक्र, पत्र, शूक, क्षिरी, आणि राजादन या नावांनीही काही वनस्पती ओळखाव्यात. महापत्र, डाळिंब, आणि करक यांचीही नावे आहेत. मसुरी, विदली, शष्पा या कालिंदी म्हणून ओळखल्या जातात. कंटकाख्या, महास्यामा, आणि वृक्षपादीही येथे वर्णन केले आहेत. विद्या, कुंती, निकुंभा, त्रिभंगी, त्रिपुटी, त्रिवृत, सप्तला, यवतिक्त, चरमा, आणि चर्मकस या नावांनीही काही वनस्पती प्रसिद्ध आहेत. शंखिनी, सुकुमारी, तिक्ताक्षी, आणि अक्षिपीलुक; गवाक्षी, अमृता, श्वेता, गिरिकर्ण, आणि गवादिनीही ओळखाव्यात. कापिल्लक, रक्तांग, गुंडा, आणि रोचनिक; हेमक्षिरी ही पीता, गौरी, आणि कालदुग्धिका म्हणून ओळखली जाते. गांगेरुकी, नागबला, विशाल, आणि इंद्रवारुणी; तार्क्ष्य, शैल, नीलवर्ण, अंजन, आणि रसायंजन या नावांनीही काही वनस्पती ओळखाव्यात. शालमलीच्या गंधाला मोचर म्हणतात; प्रत्यक्पुष्पी, खरी, अपामार्ग, आणि मयूरक या नावांनीही काही वनस्पती ओळखाव्यात. या प्रकारे, या पवित्र श्लोकांमध्ये विविध औषधी वनस्पती, त्यांची नावे, रूपे आणि गुणधर्म यांचे सुसंगत, आदरयुक्त आणि ज्ञानपूर्ण वर्णन केले आहे.