या पवित्र ग्रंथात विविध वनस्पती, वृक्ष, औषधी आणि त्यांची नावे, पर्यायी नावे व गुणधर्म यांचा सुंदर उल्लेख केला आहे. या ऋषीमुनींनी सांगितलेल्या ज्ञानात, स्तिरा, विदारिगंधा, शालपण्य, शुमती, लांगली, कलसी, क्रोष्टुपुच्छा आणि गुहा या वनस्पतींचा समावेश केला आहे. त्याचप्रमाणे पुनर्नवा, पर्षाभू, कठिल्या, कारुणा, एरण्ड, उरुवूक, आमर्द आणि वर्धमानक या औषधीही ओळखाव्यात असे सांगितले आहे. झषा हिला नागबला असे ओळखले जाते; श्वदंष्ट्रा हिला गोक्षुर म्हणतात. शतावरी, वरा, भीरु, पीवरी, इंदीवरी आणि वरी या देखील प्रसिद्ध आहेत. व्याघ्री ही बृहती आहे, कृष्णा, हंसपादी, मधुस्त्रवा, धामनी, कंटकारी, क्षुद्रा, सिंही आणि निदिग्धिका याही नावांनी ओळखल्या जातात. वृश्चिका, त्र्यमृता, काली, विषघ्नी, सर्पदंष्ट्रिका, मर्कटी, आत्मगुप्ता, आर्षेयी आणि कपिकच्छुका या वनस्पतींचा उल्लेख आहे. मुद्गपर्ण म्हणजे क्षुद्रसहा, माषपर्ण म्हणजे महासहा; त्यजा आणि परा या महा नावांनी ओळखल्या जातात. दंडयोनी आणि अंकसंज्ञा, न्यग्रोध म्हणजे वट, अश्वत्थ म्हणजे कपिला असे सांगितले आहे. प्लक्षाला गाढवाच्या भांड्याचे (गर्दभाण्ड) नाव आहे; पर्कटीला कपीतन म्हणतात; पार्थ म्हणजे ककुभ आणि धन्वी, हे अर्जुन या नावांनीही ओळखले जातात. नंदीवृक्षाला प्ररोही आणि पुष्टिकारी म्हणतात; वंजुल, वेतस, भल्लात आणि अरुष्कर यांचा देखील उल्लेख आहे. लोढ्र, सारवक, धृष्ट आणि तिरीट या वनस्पती सांगितल्या आहेत; बृहद्फला म्हणजे महाजांबू, बालफला ही दुसरी आहे. तिसरी जलजांबू आहे, जिला नादेयी असेही म्हणतात; कणा, कृष्णोपकुंची, शौंडी आणि मागधिका या देखील ओळखाव्यात. पिप्पली ही तज्ञांनी अशीच सांगितली आहे; तिच्या मूळाला ग्रंथिका म्हणतात; ऊषण म्हणजे मरीच, शुंठी ही सर्वश्रेष्ठ औषधी आहे. व्योष म्हणजे त्रिकटु, ज्याला त्र्यूषण असेही म्हणतात; लांगलीला हलिनी म्हणतात, चेयसी म्हणजे गजपिप्पली. त्रायंती ही त्रायमाणा आहे, उत्साया हिला सुवहा म्हणतात; चित्रकाला शिखी, वह्नि आणि अग्नी अशीही नावे आहेत. षड्ग्रंथा ही उग्र आणि वचा म्हणून ओळखली जाते; श्वेता म्हणजे हैमवती; कुठज, वृक्षक, शक्र, वत्सक आणि गिरिमल्लिका यांचीही नावे घेतली आहेत. कलिंग, इंद्रयव आणि अरिष्ट यांच्या बियांना ओळखावे; मुस्तका हे मेघनामा नावाने प्रसिद्ध आहे; कौंटीला हरेणुका म्हणतात. एला ही बहुला आहे, सूक्ष्मेला म्हणजे त्रुटी; पद्मा, भार्ङ्ग, कांची आणि ब्राह्मण्यष्टिका या देखील ओळखाव्यात. मूर्वा ही मधुरसा आहे; तेजनीला तिक्तवल्लिका म्हणतात; महानिंब म्हणजे बृहन्निंब; दीप्यकाला यवानिका म्हणतात. विडंग हा कृमिनाशक आहे; रामठ म्हणजे हिंग; अजाजीला जीरक म्हणतात; कारवी म्हणजे उपकुंचिका. कठुका, तिक्त आणि कठुकोहिणी या देखील ओळखाव्यात; तगर हा वाक्र आहे, वक्र म्हणजे वक्र, कोका म्हणजे त्वचावरांगक. उदीच्या म्हणजे बालक, ह्रीबेराला जलनावे दिली आहेत; पत्रकाला दलसंज्ञा म्हणतात, चारकाला तस्कर म्हणतात. हेमाभा म्हणजे नागकेशर, नाग नावांनी ओळखली जाते; असृक्कुंकुम, काश्मीर आणि बाळ्हिक अशीही नावे आहेत. अयो म्हणजे लोह, धातूंची तांत्रिक नावे आहेत; पुर, कुटनट, महिषाक्ष आणि पलंकषा देखील ओळखाव्यात. काश्मरीला कट्फला म्हणतात, श्रीपर्ण असेही नाव आहे; शल्लकी, गजभक्ष्या, पत्री आणि सुरभीस्त्रव यांचा उल्लेख आहे. धात्री ही आमलकी आहे, विभीतकाला अक्ष म्हणतात; पथ्या म्हणजे अभया, पूतना म्हणजे हरितकी. त्रिफळा हे फळ आहे, ती त्रिकफळ म्हणून ओळखली जाते; उदकीर्य, लांब देठाची, करंज म्हणतात. यष्टीला यष्ट्याह्वय म्हणतात, मदुक म्हणजे मधुयष्टीका; धातकी ही ताम्रपर्ण आहे, समंगा ही कुंजर आहे. सित म्हणजे मलयज, जिचा स्पर्श शीतल आहे; गोशीर्ष म्हणजे श्वेत चंदन; रक्त म्हणजे चंदन, दुसरे म्हणजे लाल चंदन. काकोली ही वीरा आहे, वयस्या म्हणजे अर्कपुष्पिका; श्रुंगी, कर्कटश्रुंगी आणि महाघोषा यांचा देखील उल्लेख आहे. तुगाक्षिरी, शुभ वांशी, वंशलोचना म्हणून ओळखली जाते; मृद्विका म्हणजे द्राक्षा, गोस्तनिका अशीही ओळखली जाते. उशीरा आणि मृणाल, सेव्या आणि लामज्जक; सारा, गोपवली आणि गोपीभद्रा यांचा उल्लेख आहे. दंती आणि कटंकटेरी, तसेच दारुनिशा; हरिद्रा म्हणजे रजनी, पीतिका म्हणजे रात्रीनामिका. वृक्षादनी, छिन्नरुहा, नीलवल्ली आणि रसामृत; वसुकोटा, वाशिरा म्हणजे कापिल्ला. पाषाणभेदक, अरिष्ट, तसेच कुट्टभेदक; घंटाका आणि शुष्कक, वचा आणि सूचक यांचा उल्लेख आहे. सुरसो आणि बीजक, तसेच पीतशाला; वज्रवृक्ष, महावृक्ष, स्नुही, स्नुक, सुधा आणि गुडा. तुलसी ही सुरसा आहे, तिला उपस्थाही म्हणतात; कुटेरक, अर्जुनक, पर्ण आणि सौगंधिपर्णिक यांचा उल्लेख आहे. नील आणि सिंधुवारा, निर्गुंडी ही सुगंधी आहे; सुगंधिपर्णोती, वासंती आणि कुलज यांची नावे घेतली आहेत. कालियक म्हणजे पिवळ्या लाकडाचा वृक्ष, कटक हे त्याचे दुसरे नाव आहे; गायत्री-खदिर ओळखावा, त्याचा प्रकार कंदर म्हणतात. इंदी ही उत्कृष्ट आहे, कुवलय म्हणजे निळ कमळ, पद्म म्हणजे कमळ, नीलोत्पल म्हणून स्मरणात आहे; सौगंधिक, शतदल, अब्ज आणि कमळ ही सुद्धा कमळाचीच नावे आहेत. अजवर्ण म्हणजे ऊर्जा, वाजिकर्ण म्हणजे अश्वकर्णक; श्लेष्मांतक, शेलुर आणि बहुवार यांचा देखील उल्लेख आहे. सुनंदक, ककुद्भद्र, छत्राकी आणि छत्रसंज्ञक; कबरी, कुम्भक, धृष्ट, क्षुद्विध आणि धनकृत अशीही नावे सांगितली आहेत. या प्रकारे, या श्लोकांतून ऋषींनी विविध वनस्पती, वृक्ष, त्यांच्या गुणधर्म व पर्यायी नावे सांगितली आहेत. या सर्वांची ओळख, त्यांचा सन्मान आणि योग्य वापर यासाठी या ज्ञानाचा उपयोग करावा, असे या ग्रंथातून सुचवले आहे.