एका दिव्य उपासनेच्या विधीमध्ये साधकाने प्रथम कमळाच्या तंतूंवर 'ई' पासून 'अं' पर्यंतच्या सोळा स्वरांची प्रतिष्ठा करावी, आणि त्या स्वरांची भक्तीपूर्वक पूजा करावी. डावीकडून सुरुवात करून शक्तींची स्थापना करावी, आणि त्यानंतर तीन तत्त्वांची विभागणी करावी. मग साधकाने शिवाचा आवाहन डोक्यावर करावे, आणि त्यानंतर त्या देवतेला सर्व अंगांसह कमळाच्या मध्यभागी प्रतिष्ठित करावे, त्याच्या परिवारासमोर ठेवावे. कमळाच्या पश्चिमेकडील पाकळीवर पृथ्वीची पूजा करावी, उत्तर पाकळीवर जलाची, दक्षिण पाकळीवर अग्नीची, आणि पूर्व पाकळीवर वायूची पूजा करावी. पूर्वी सांगितलेल्या बीज आणि रूपांची स्थापना करावी; वायूच्या मूळाला नैऋत्य दिशेत ठेवावे, आणि 'र' अग्नीमध्ये प्रतिष्ठित करावे. 'वं' बीज नेहमीच ईशान्य दिशेत पूजावे, 'ओं' हृदयात प्रतिष्ठित करावे; सूक्ष्म आणि स्थूल तत्त्वांची पूजा बाहेरून करावी. शिवाच्या अंगांचे ध्यान करून त्यांची पूजा करावी; हृदयाचा भाग आग्नेय दिशेत पूजावा, आणि डोक्याचा भाग ईशानच्या प्रदेशात. नैऋत्य दिशेत शिखा ठेवावी, वायव्य दिशेत कवच ठेवावे; अस्त्र बाहेर ठेवावे, आणि डोळा उत्तर दिशेत स्थित करावा. पानाच्या टोकावर आणि मध्यभागी बीजांची पूजा करावी; आठ नागांची क्रमाने स्थापना करावी, अनंतपासून कुलिरापर्यंत. पूर्व दिशेपासून ईशा पर्यंतच्या क्रमाने, साधकाने प्रत्येकाचा वेगळा विधीने पूजन करावे. हृदयकमळात, नियमानुसार, आणि प्रारंभाला दगडावर, मंडळ ठेवून, हा विधी रोजच्या आणि विशेष उपासनेसाठी सांगितला आहे. साधकाने नेहमी स्वतःला मनोहारी, आकर्षक, संपूर्ण जगाला व्यापणारा, आणि सृष्टी-विनाशाचा कर्ता म्हणून ध्यान करावे. साधक तेजस्वी अग्निकांतीमय, ब्रह्मलोकापर्यंत विस्तारलेला, दहा भुजा, चार मुख, पिंगट डोळे, हातात शूल घेतलेला, भयंकर, बाहेर आलेले दात, अत्यंत प्रचंड, तीन डोळे, चंद्राने शोभित, अशा भैरवाचे स्मरण करावे, सिद्धीसाठी; आणि सर्व कार्यात गरुडाचे स्मरण करावे. सर्पनाशासाठी, साधकाने भयंकर, भयावह गरुडाचे ध्यान करावे; त्याचे पाय पाताळात स्थित आहेत, आणि त्याच्या पंखांनी दिशांचा व्याप केला आहे. सात स्वर्ग त्याच्या छातीवर, ब्रह्मांड त्याच्या कंठात; पूर्व ते ईशानपर्यंत त्याचे शिर ध्यानात आणावे. सदाशिवाच्या शिखेत, त्रिविध शक्तीमध्ये, परमशिव स्वतः तार्क्ष्य स्वरूपात, जगाचा स्वामी म्हणून प्रकट झाले आहेत. तीन डोळे, भयंकर रूप, विष व सर्पांचा नाश करणारा, भयंकर तोंड असलेला, गरुड मंत्रस्वरूप आहे. सर्व कार्यात साधकाने त्याला कालाग्निसारखा तेजस्वी म्हणून ध्यान करावे; या विधीने स्थापनेनंतर, मनात जे काही विचारले, ते साध्य होते; साधक गरुडासारखा बनतो. भूत, प्रेत, यक्ष, सर्प, गंधर्व, राक्षस, आणि चौथ्या प्रकारचे ताप, सर्व त्याच्या दर्शनाने नष्ट होतात. धन्वंतरी म्हणतात: अशा प्रकारे गरुडाने कश्यपाला ज्ञान दिले, जसे महेश्वराने गौरीला ज्ञान दिले; तसेच ऐका. भैरव म्हणतात: आता मी त्रिपुराचे, सदैव ओलाव्याने युक्त, भोग आणि मोक्ष देणाऱ्या देवीचे वर्णन करतो. 'ओं ह्रीं, ये देवी, ऐं ह्रीं ह्रीं' या मंत्रांनी रेषेची स्थापना करावी. 'ओं ह्रीं, क्लेदिनी, भं', मदन-क्षोभिनीला नमस्कार; 'ऐं, यं यं, क्रीं', गुणरेषेने, 'ह्रीं', आणि मदन मध्ये; 'ऐं ह्रीं ह्रीं', निरंजन, वागती, मदनरेषेत, आणि खानेत्र-अवलिती; वेगवतीला, महात्म्याच्या आसनासाठी पूजा करावी. 'ओं ह्रीं, क्रैं, नैं, क्रैं', मदनाच्या मत्ततेसाठी, 'क्रीं', नमस्कार; 'ऐं ह्रीं', त्रिपुरेला नमस्कार; 'ओं ह्रीं क्रीं', पश्चिममुखासाठी; 'ओं ऐं ह्रीं ह्रीं', उत्तरासाठी; 'ऐं ह्रीं', दक्षिण आणि वरच्या मुखासाठी; 'ओं ह्रीं', पाशासाठी; 'क्रीं', अंकुशासाठी; 'ऐं', कपालासाठी, नमस्कार; पहिला भय, 'ऐं ह्रीं', डोक्याचा, शिखाचा, कवचाचा; 'ऐं ह्रीं क्रीं', अस्त्रासाठी, 'फट'. पूर्व दिशेत कामरूप, असितांग, भैरव, ब्रह्माणीला नमस्कार; दक्षिणेत कंद, रुरु भैरव, माहेश्वरीला आवाहन. पश्चिमेत चंडाला नमस्कार; उत्तर दिशेत चोलका, क्रोध, वैष्णवीला नमस्कार. आग्नेयेत अघोरा, उन्मत्त भैरव, वाराही; वायव्येत सारा, कपाळिन भैरव, महेंद्रिणी. वायव्य कोपऱ्यात जलंधर, भयंकर भैरव, चामुंडा; ईशान्य कोपऱ्यात वटुक, संहार, आणि चंडिका. नंतर, रती, प्रीती, काम, आणि पाच बाणांची पूजा करावी; ध्यान, पूजा, जप, आणि अर्पणाने देवी सिद्ध होते. नित्य आणि त्रिपुरा, ज्वालामुखीच्या क्रमाने रोग नष्ट करतात; ज्वालामुखीच्या क्रमाचे वर्णन मी करतो, ती शुभ आहे आणि मध्यभागी पूजावी. नित्यरुणा, कामाने व्यापलेली, ती स्वतः मोठ्या मोहस्वरूप आहे; महेंद्रणी, कलानाकर्षिणी, आणि भारती. ब्रह्माणी, माहेशी, कौमारी, वैष्णवी; वाराही, महेंद्रिणी, चामुंडा, आणि अपराजिता. विजय, अजिता, मोहिनी, त्वरीता; स्तंभिनी, जृम्भिनी, आणि कालीका कमळाबाहेर; ज्वालामुखीच्या क्रमाने पूजा केल्याने विष वगैरे नष्ट होते. भैरव म्हणतात: आता मी शुभ-अशुभ शुद्धीसाठी शिखर-मणीचे वर्णन करतो; सूर्य, देवी, गण, आणि सोमाचे स्मरण करून, साधकाने त्याची रेखा काढावी. तीन रेषा, गायीच्या मूत्रासारख्या, किंवा प्रवाही नदीतून, किंवा दिशांच्या स्थळी तयार झालेल्या; ध्वज वगैरे क्रमाने मोजावे. ध्वज, धूर, सिंह, कुत्रा, बैल, गाढव, हत्ती, आणि गिधाड—हे आठ, नावाने ओळखावे, आणि मंत्रांनी प्रतिष्ठित करावे. ध्वजस्थळी ध्वज दिसल्यास राज्य, संपत्ती वगैरे विचार येतात; ध्वजस्थळी धूर दिसल्यास धातू व लाभाचा विचार येतो. सिंह दिसल्यास संपत्ती वगैरे लाभ; कुत्रा दिसल्यास सेवक, सुख वगैरे विचार; बैल दिसल्यास पद, लाभ; गाढव दिसल्यास दुःख, त्रास वगैरे; हत्ती दिसल्यास पद, विजय; गिधाड दिसल्यास दुःख, संपत्तीचा नाश. ध्वजस्थळी धूर दिसल्यास प्रथम दुःख, नंतर संपत्ती; धूरस्थळी धूर दिसल्यास वाद, दुःख. धूरस्थळी सिंह दिसल्यास मन, संपत्ती वगैरे; कुत्रा दिसल्यास विजय, लाभ; धूरस्थळी बैल दिसल्यास स्त्रिया, घोडे, संपत्ती; गाढव दिसल्यास रोग, संपत्तीचा नाश. या प्रकारे, साधक विधीपूर्वक पूजा, ध्यान, आणि प्रतिष्ठा करतो, आणि त्याच्या मनातील इच्छित फल प्राप्त होते.