स्त्रियांमध्ये बाह्य रक्तस्राव किंवा जखमांमधून रक्त बाहेर पडल्यास, पित्तदोषाची लक्षणे दिसून येतात. शस्त्र किंवा इतर कारणांनी झालेल्या जखमेमुळेही रक्तदोष निर्माण होतो आणि त्यामुळे पित्तदोषही वाढतो. जखमेतील रक्त जेव्हा वातद्वारे अस्वस्थ होते, तेव्हा ते पित्त आणि रक्ताचे लक्षणे दर्शवते आणि त्यामुळे गुंतागुंतीच्या फोडांचे निर्माण होते. ही गुंतागुंत ज्या ठिकाणी होते, त्यानुसार वेगवेगळ्या प्रकारे प्रकट होते. उदाहरणार्थ, नाभी किंवा मूत्राशयाजवळ सूज आल्यास, लघवी करण्यास अडचण होते. क्लोम या अवयवात सूज झाली, तर श्वास घेण्यास व सोडण्यास अडचण, प्लीहादोष, अत्यंत तहान, घशात अडथळा, संपूर्ण शरीरात व हृदयात वेदना जाणवतात. याशिवाय, बेशुद्धी, डोळ्यांसमोर अंधार, खोकला, हृदयात धडधड, पोटाच्या दोन्ही बाजूंना वेदना आणि दोषांचे संचारही दिसून येतात. मांडीचे सांधे, कूस, कंबरेचे भाग, पाठ, पोटाच्या बाजू, गुदद्वार येथे वेदना जाणवतात आणि वायूचा अडथळा होतो. या अवस्थांमध्ये कच्ची, पिकलेली किंवा पूयुक्त सूज ओळखावी. काही वेळा ही सूज नाभीपासून वरच्या दिशेने, तर काही वेळा गुदद्वारातून खालीच्या दिशेने वाहते. गुदद्वार, स्तन किंवा नाभी येथे निर्माण होणारे फोड दोषांच्या ओलसरपणामुळे होतात. दोषांचा संयोग त्यांच्या त्यांच्या स्थानावर बदल घडवतो. नाभी किंवा मूत्राशयाजवळ फोड पिकल्यावर, तो आत किंवा बाहेर फुटू शकतो. फोडातील दोष कमी झाल्यास, आणि गुंतागुंत वाढल्यास, पू आतमध्येच राहतो. अशा ठिकाणी वाईट वृत्तीच्या स्त्रियांमध्ये आणि पापी व्यक्तींमध्ये फोड होतो; गर्भाशयात गर्भ मृत झाल्यासही कठीण सूज निर्माण होते. स्तनात वेदना असो वा नसो, ती बाह्य फोडाची खूण आहे; स्त्रियांमध्ये रक्त अत्यंत सूक्ष्म असल्याने, कुमारिकांमध्ये हे फोड होत नाही. जेव्हा वात प्रकोपतो किंवा त्याची गती अडथळली जाते, तेव्हा लिंगाच्या मुळाशी सूज येते; ही सूज अंडकोष आणि कूसापर्यंत पोहोचते आणि अंडकोषाच्या थैलीमध्ये फार मोठी सूज निर्माण करते. ही सूज शिरांमध्ये दाब निर्माण करून त्यांना मोठे करते; दोष तेथे मेदामध्ये साठतो आणि सात प्रकारची सूज निर्माण होते. वातामुळे, मूत्रमार्गाच्या टोकाला बाहेर किंवा आत सूज येते; ती सूज वायूने भरलेली, कोरडी, खरखरीत, स्पर्शास जळजळ करणारी असते. पित्तामुळे ही सूज पिकल्यावर अंजीरासारखी दिसते, त्यात जळजळ, उष्णता आणि पू निर्माण होतो. कफामुळे ती सूज कठीण, जड, स्निग्ध, खाज येणारी, फारशी वेदना न देणारी आणि कडक असते. रक्तामुळे सूज काळी, फोडांनी झाकलेली आणि वाढणारी असते; कफ आणि मेदामुळे ती सूज मऊ, आणि पिकलेल्या ताडफळासारखी दिसते. जो वारंवार मूत्र रोखतो, त्याच्यात मूत्राचा प्रवाह अस्थिर होतो, लोभ नाहीसा होतो, स्थैर्य कमी होते आणि मृदु प्रवाह अस्वस्थ होतो. त्यामुळे खालच्या भागात लघवी करण्यास त्रास होतो, अंडकोष व अंडाशयाला सूज येते, वात वाढतो आणि थंड पाण्यात बसल्याने हा त्रास वाढतो. शौच आणि मूत्र रोखल्याने, किंवा अंगाची हालचाल अनियमित असल्याने, शरीरातील प्राणशक्ती अस्थिर होते आणि कमी होते. अशावेळी वात दोष रक्ताला खाली ढकलतो आणि सांध्यात गाठीसारखी सूज निर्माण करतो. दुर्लक्ष केल्यास, ही गाठ वाढते, पोट फुगते, वेदना वाढतात आणि विविध विकार होतात. खूप त्रास झाल्यास, पोटात आवाज होतो आणि सूज वरच्या दिशेने जाऊन पुन्हा डोक्यात सूज निर्माण करते. रक्तवाढ ही दुरारोग्य आहे, तिचे स्वरूप वातवाढीसारखे असते—कोरडी, काळी किंवा लालसर शिरे, जणू कापूस खिडकीवर झाकल्यासारख्या दिसतात. वात, आठ प्रकारांनी, वेगवेगळ्या दोषांशी संयोगाने साठतो; आणि स्त्रियांमध्ये मासिक धर्माच्या विकारामुळे आठवा प्रकार निर्माण होतो. ज्वर, बेशुद्धी, अतिसार, उलटी आणि इतर कारणांनी, जो व्यक्ती कृश पण बळकट असतो, त्याला थंडी आणि भूक लागते. जो व्यक्ती अन्न-पाणी घेतो, उपवास करतो, पोहत असतो, त्याला दुर्बलता येते आणि दोष अधिक प्रक्षुब्ध होतो. तेल लावणे, स्वेदकर्म, किंवा त्याऐवजी शोषण करणारी चिकित्सा, शुद्धीकरण न होणे किंवा स्नायूंमध्ये आकडी येणे—या सर्व गोष्टींमुळे मलविसर्जनात वातदोष वाढतो, मल वेगळा किंवा रक्तामिश्रित होतो आणि तो वाताच्या मार्गाने संपूर्ण शरीरात फिरतो. वात वरच्या आणि खालच्या मार्गांना अडथळा आणतो, त्यामुळे वेदना होतात; गाठ निर्माण होते, ती स्पर्शास उष्ण आणि सूजेप्रमाणे दिसते. शरीरातील क्षीणता, कफ व मलाचा अडथळा किंवा स्रोतसांचा अडथळा यामुळे वात पोटात आश्रय घेतो आणि कोरडेपणामुळे कठीण होतो. स्वतःच्या स्थानात असताना तो दोष बिघडतो, इतरांच्या स्थानात असताना ही बिघडतो; अशावेळी कफ मलात मिसळतो. या अवस्थेला 'गुल्म' असे म्हणतात, जो मूत्राशय, नाभी, हृदय किंवा पोटाच्या बाजूला असतो; वातामुळे डोकेदुखी, ताप, प्लीहा व आंतड्यात आवाज होतो. सुईने टोचल्यासारखी वेदना, मलविसर्जन थांबणे, लघवीस त्रास, हातपाय, चेहरा आणि पायांची सूज, तसेच जठराग्नी कमी होतो. वातामुळे त्वचा कोरडी, काळी, अस्थिर होते आणि विविध प्रकारची वेदना निर्माण होते. गाठ जणू मुंग्यांनी झाकली आहे असे वाटते आणि ती हलते; पित्तामुळे जळजळ, आंबटपणा, बेशुद्धी, अतिसार, घाम, तहान आणि ताप येतो. संपूर्ण शरीरावर पिवळसर रंग, सूज आणि गाठी दिसतात; कफ कधी कमी, कधी वाढतो आणि जणू स्वतःच्या स्थानाला जाळतो. कफामुळे जडपणा, स्वादहरण, बुडण्याची जाणीव, डोकेदुखी, ताप, नाक गळणे, आळस, मळमळ आणि त्वचेवर पांडू किंवा काळसरपणा येतो. गाठ खोल, कठीण, जड असते, जणू गर्भाशयातील गर्भ किंवा बालकासारखी; जी गाठी आपल्या स्थानावर राहतात व आत हलतात, त्या प्राणघातक मानल्या जातात. सामान्यतः दोन दोषांच्या संयोगाने किंवा मिश्र कारणांनी निर्माण होणाऱ्या गाठी तीव्र, तीव्र वेदना व जळजळ देणाऱ्या, लवकर पिकणाऱ्या, घट्ट व उंच असतात. रक्तगाठ दुरारोग्य आहे आणि ती केवळ स्त्रियांमध्ये होते, विशेषतः ज्या स्त्रियांना मासिक पाळीत वेदना किंवा गर्भाशयाचे विकार असतात. जर एखादी स्त्री रागावलेली असताना मासिक पाळीच्या वेळी संभोग करते, तर तिच्या शरीरातील वात मासिक स्त्रावाला अडथळा आणतो, जो नियमितपणे प्रत्येक महिन्यात गर्भाशयात स्थिर असतो.