एका प्राचीन काळात, मानवी देहावर उमटणाऱ्या विविध चिन्हांवरून त्याच्या नशिबाचा, स्वभावाचा आणि जीवनातील घटनांचा अंदाज बांधला जात असे. असे म्हटले जाते की, ज्या पुरुषांच्या हाताच्या तळव्यांमध्ये खोलगटपणा असतो, त्यांना पूर्वजांची संपत्ती गमवावी लागते. राजांच्या हातांना जर जखमा असतील, आणि ते मोठ्याने गोंधळ घालत असतील, तर त्यांच्याही संपत्तीचा नाश होतो. ज्यांच्या दात पुढे आलेले आणि विस्कटलेले असतात, त्यांचा स्वभावही अस्थिर आणि विस्कळीत असतो. जे पुरुष परस्त्रीमध्ये आसक्त असतात आणि त्यांचे दात पिवळसर, खरखरीत असतात, त्यांना दारिद्र्य भोगावे लागते. ज्या पुरुषांना नखे नाहीत, किंवा ती वाकडी-तिकडी, रंग बदललेली आहेत, त्यांना परक्यांचा मानावा लागतो. स्त्रीत्वाची ओळख अंगठ्याच्या मुळाशी असलेल्या रेषांवरून, तसेच बोटांच्या सांध्यांच्या लांबीवरून होते. ज्यांच्या बोटांची जाडी जास्त आहे आणि ज्यांच्याकडे संपत्ती आहे, त्यांच्या तळहातावर तीन रेषा असतात. ज्या पुरुषांच्या तळहातावर दोन माशांचे चिन्ह असते, ते लाजेखुनीपणाने दान देतात. राजांच्या तळहातावर शंख, छत्र, पालखी, हत्ती किंवा कमळ यासारखी चिन्हे असतात. ज्यांच्याकडे गायींची संपत्ती आहे, त्यांच्या तळहातावर दोरीसारखे चिन्ह असते; आणि जे पुरुषराजे आहेत, त्यांच्या तळहातावर स्वस्तिकाचे चिन्ह असते. यज्ञ करणाऱ्यांच्या तळहातावर मुसळीचे चिन्ह, तर यजमानाच्या तळहातावर वेदीचे चिन्ह असते. अंगठ्याच्या मुळाशी असलेल्या रेषा पुत्रसंतती सूचित करतात; सूक्ष्म रेषा कन्यांना दर्शवतात. या रेषांमुळे दीर्घायुष्य मिळते; पण रेषा तुटलेली असल्यास, झाडामुळे मृत्यूचे भय असते. ज्यांच्या ओठांमध्ये मांसलपणा आहे, त्यांच्याकडे संपत्ती असते; राजांचे ओठ लालसर असतात. ज्यांच्या दातांमध्ये असमानता आहे, ते दरिद्री असतात; पण जे दात गुळगुळीत, जाड आणि सुंदर आहेत, ते शुभ मानले जातात. ज्यांचे तालू गुळगुळीत आणि लांब असते, त्याला ओळखावे; पण जर तालू पांढरे असेल, तर संपत्तीचा नाश होतो. राजांसाठी शुद्ध व गुळगुळीत तालू शुभ ठरतो; याच्या विरुद्ध स्थितीने दुःख येते. श्रीमंत व्यक्तींचे तालू गोल आणि वाकडे असते; निर्धनांचे लांब असते. ज्यांना संतती नाही, त्यांचे तालू आत गेलेले आणि वाकडे असते; दुर्दैवीचे तालू लहान असते. ज्यांची दाढी लाल आणि टोक एकत्रित, जुळलेली असते, ते चोर असतात. ज्यांच्या कानांना मांस नाही, किंवा ते सपाट आहेत, त्यांना फारसे सुख मिळत नाही; दुर्दैवींचे कान लहान असतात. मोठ्या कानांचे लोक श्रीमंत आणि राजे असतात. ज्यांचे गाल आत गेलेले असतात, ते कामुक असतात; भरदार गाल असणारे बुद्धिमान असतात. ज्यांची नाकाची टोच किंवा कूप कापलेली असते, ते अयोग्य स्त्रियांशी संबंध ठेवतात. ज्यांचे नाक दाबलेले असते, मृत्यूमुळे त्यांना दुसऱ्यांवर अवलंबून राहावे लागते. क्रूर व्यक्तींच्या शरीराचा उजवा भाग वाकडा असतो; बलवानांच्या बाबतीत एकदाच शिंक येते. ज्यांच्या डोळ्यांच्या टोकांना वाकडेपणा आहे आणि कमळाच्या पाकळीसारखे दिसतात, त्यांना सुख प्राप्त होते. क्रूर व्यक्तींचे डोळे मोरासारखे असतात; हिरवे डोळे असणारे अपवित्र असतात. ज्यांचे डोळे खोल गेलेले असतात, ते स्वामी असतात; मोठे डोळे असणारे मंत्री असतात. काळ्या डोळ्यांची बाहुली असणाऱ्यांचे डोळे काढले जातील, असे म्हटले आहे. ओले आणि मोठे डोळे सुखदायक असतात; लहान व वर उंचावलेले डोळे अल्पायुष्य सूचित करतात. ज्यांच्या भुवया जाड, लांब, एकत्रित आणि चंद्रकोरीसारख्या वर उंचावलेल्या असतात, ते भाग्यवान असतात. जे पुरुष सहज उपलब्ध स्त्रियांशी आसक्त असतात, त्यांना पुत्रप्राप्ती होत नाही. अर्धचंद्रासारख्या भुवया असणारे पुरुष कधी गरीब, कधी श्रीमंत असतात. ज्यांच्या नसांमध्ये उंचावलेपणा आणि स्वस्तिकासारखी चिन्हे असतात, ते धनाचे अधिपती असतात. झाकलेले कपाळ असणारे दु:खी असतात; उंचावलेले कपाळ असणारे राजे असतात. डोळ्यांतून भरपूर अश्रू, करुण आणि कडक रडणे, हे सुखाचे लक्षण मानले जाते. वारंवार आणि मोठ्याने हसणे अशुभ समजले जाते आणि वेगवेगळ्या प्रकारच्या वेडपणाचे लक्षण असते. राजेपद चार चिन्हांनी प्राप्त होते; त्यांचे आयुष्य पंच्याण्णव वर्षांचे असते. ज्याच्या केसांचा टोकापर्यंत विस्तार असतो, त्याचे आयुष्य ऐंशी वर्षांचे असते. अशा प्रकारे, या प्राचीन चिन्हांवरून जीवनातील विविध पैलू, नशीब आणि स्वभाव यांचा वेध घेतला जातो.