गरुड पुराणाच्या पूर्व खंडातील आचारविषयक भागात, ज्योतिषशास्त्राच्या विज्ञानात, शरीरावरील चिन्हांचे वर्णन करणारा अध्याय संपतो, जिथे सांगितले आहे की, मनुष्याच्या हस्तरेषांवरून त्याचे आयुष्य किती आहे हे कळते. जर हस्तरेषा करंगळीवरून सुरू होऊन मध्यमेपर्यंत पोहोचत असेल, तर त्याचा विशेष अर्थ असतो. यानंतर पुढील अध्यायात, स्त्रियांच्या शरीरावरील शुभ चिन्हांचे वर्णन केले आहे. ज्यांचे केस कुरळे आहेत, चेहरा गोल आहे, ज्यांचा रंग सुवर्णासारखा आहे आणि हात कमळासारखे लाल आहेत, अशा कन्येला उत्तम मानले जाते. ज्या कन्येचे केस लाटांसारखे आणि डोळे गोल आहेत, तिचा चेहरा पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा आणि तेज सूर्याच्या उदयासारखा आहे, तीही शुभ मानली जाते. हस्तरेषा जास्त असतील तर त्रास संभवतो; आणि रेषा कमी असतील तर धनाचा अभाव सूचित होतो. कर्मात स्त्री सल्लागार असते, धर्मात पतिव्रता असते, आणि कृतीत कुशल असते. ज्या स्त्रीच्या हस्तावर अंकुश, कुंडल किंवा चक्र यांचे चिन्ह आहे, किंवा जिच्या बाजूंवर आणि स्तनावर केस आहेत, तिच्या हस्तरेषा किल्ल्याच्या तटबंदी आणि दरवाज्यासारख्या असतात, ती विशेष मानली जाते. जिचा केशरेषा उंच, तांबूस आणि अखंड आहे, जिची अनामिका आणि अंगठा जमिनीला लागत नाहीत, तिच्या चालण्याने पृथ्वी थरथरते, असेही सांगितले आहे. डोळ्यांतील ओलावा सौभाग्य दर्शवतो, आणि दातांतील ओलावा अन्नाचा आनंद दर्शवतो. स्त्रीचे पाय शुभ मानले जातात, जर नख तजेलदार, लालसर, पाय उंच आणि गुळगुळीत असतील. तिचे पाय घाम न येणारे, मऊ तळवे आणि कोमल असले पाहिजेत. तिच्या गुप्तांगाची रचना उत्तम, रुंद आणि पिंपळाच्या पानासारखी असावी; पोट आणि स्तनांवर केस नसावेत, आणि तीन गुळगुळीत रेषा असाव्यात. यानंतर, श्री गरुड पुराणाच्या पहिल्या भागातील 'स्त्रियांच्या चिन्हांचे वर्णन' हा अध्याय संपतो. आता, समुद्राने सांगितल्याप्रमाणे, पुरुष आणि स्त्रियांच्या शुभ चिन्हांचे वर्णन पुढे येते. त्यांच्या पायांना घाम येत नाही, तळवे मऊ आणि कमळाच्या आतल्या भागासारखे असतात. टाचा कासवासारख्या उंच, टाच लपलेल्या आणि राजाच्या आठवणीत असलेल्या प्रमाणे घडलेल्या असाव्यात. पाय कोरडे, नख फिकट, बोटे विरळ आणि एकमेकांना चिकटलेली नसावी. पिंडली असमान, हाडे बांबूसारखी, आणि वासरं शंख किंवा सोंगटीसारखी असावीत. मांड्या मऊ केसांनी झाकलेल्या, सम आणि हत्तीच्या मांड्यांसारख्या तेजस्वी असाव्यात. ज्या पुरुषांच्या मांड्यांवर कोणी केस नाहीत, फक्त मुळाशी एक-दोन केस असतात, ते दुर्दैवी मानले जातात. ज्यांच्या गुडघ्यांना मांस नाही, त्यांचे भाग्य कमी असते, आणि अशा पुरुषासोबत स्त्रीला सुख मिळत नाही. मोठ्या मांड्या असलेल्या पुरुषाचे आयुष्य दीर्घ असते, आणि लहान लिंग असलेला पुरुष धनवान असतो, असे सांगितले आहे. लिंग छोटे असेल तर पुत्र होत नाही; लिंग छोटे पण शिरा उठून दिसत असेल तर पुरुष सुखी असतो. लिंग अंडकोशात लपलेले, लांब किंवा वाकडे असेल तर तो निर्धन राहतो. एका अंडकोशाचा पुरुष दुर्बल असतो, आणि वाकड्या लिंगाचा पुरुष स्त्रियांना फारसा आनंद देत नाही. अंडकोश उंच आणि खड्यासारखे खडबडीत असतील तर तो पुरुष राजा होतो आणि दीर्घायुषी असतो. ज्याच्या लघवीच्या वेळी आवाज होतो किंवा शांतपणे पडते, तो दरिद्री असतो. ज्याची लघवी उजवीकडे किंवा वळते, तो राजा होतो. स्त्रीची लघवी एकसारखी, सरळ आणि वर उडणारी असेल तर ती सौभाग्यवती असते. कोरडी, फसफसणारी किंवा जळलेली लघवी असणारे दुर्दैवी समजले जातात. शेवटी, सांगितले आहे की, वीर्य माशासारखे वास येत असेल तर पुत्र होतो, आणि वीर्य पातळ असेल तर कन्या होते. अशा प्रकारे, गरुड पुराणात पुरुष व स्त्रियांच्या शरीरावरील शुभ-अशुभ चिन्हांचे, त्यांच्या गुणधर्मांचे, आणि त्यांच्या आयुष्याशी, सौभाग्याशी, संपत्तीशी आणि संतानप्राप्तीशी असलेल्या संबंधांचे सुंदर आणि तपशीलवार वर्णन केले आहे.