पिशंग नावाच्या आठ घोड्यांनी, जे वाऱ्यासारखे वेगवान आहेत, एक दिव्य रथ जोडलेला आहे. हा शुक्रमहाराजांचा महान रथ आहे, ज्याच्या सभोवती सेवक आणि ध्वजांची शोभा आहे. त्याचप्रमाणे, भौमाचा रथ सुवर्णमय आणि तेजस्वी आहे, आठ घोड्यांनी ओढला जातो. हे घोडे अग्नितून उत्पन्न झालेले आहेत आणि पद्मराग रत्नासारखे लाल आहेत. बृहस्पती प्रत्येक राशीत एक वर्षभर निवास करतो. शनैश्चर अत्यंत मंद गतीने, क्रमशः पुढे जातो. शिवा, ज्यांनी एकदाच यज्ञ केले आहे, ते सर्व प्राण्यांच्या अधिपतींपासून कायमचे मुक्त होतात. त्यांचे तेज काडीच्या धुरासारखे आणि लाक रंगासारखे लाल आहे. याप्रमाणे 'भुवनकोशाचे वर्णन' या अध्यायाचा श्री गरूड पुराणातील आचार भागाच्या पहिल्या कांडाचा अठ्ठावन्नवा अध्याय संपतो. आता, केशव पृथ्वीच्या गोलाचा माप स्पष्ट करून ज्योतिषशास्त्राची माहिती सांगतो. कृतिका नक्षत्राचे अधिपती अग्नी आहेत, रोहिणीचे ब्रह्मा, पुनर्वसूचे अदिती, तिष्याचे गुरु. पूर्वफळगुनी नक्षत्र भगाच्या, आणि उत्तरफळगुनी आर्यमानच्या आहेत. स्वाती नक्षत्राचे अधिपती वायू आहेत. अनुराधा मित्राच्या, ज्येष्ठा शक्राच्या. आषाढा, पूर्व आणि उत्तर, विश्वदेवांचे आहेत. धनिष्ठा नक्षत्र विद्वानांमध्ये वासवाचे मानले जाते. पूर्वभाद्रपदा अजा एकपादाच्या, उत्तरभाद्रपदा अहिर्बुध्न्याच्या आहेत. भरणी नक्षत्र यमाचे आहे. अशा प्रकारे नक्षत्रांचे देवता सांगितले आहेत. दशमीच्या उत्तरार्धात, उत्तर दिशेत माहेश्वरीचा वास असतो. षष्ठी आणि चतुर्दशीला, पश्चिम दिशेत इंद्राणी विराजमान असते. अष्टमी आणि अमावास्येला महालक्ष्मी उपस्थित असते. द्वादशी आणि चतुर्थीला कौमारी दक्षिण-पश्चिम दिशेत असते. अश्विनी, मैत्र, रेवती, मृग, मुळ, पुनर्वसू—हस्तापासून सुरू होणारी पाच नक्षत्रे आणि तीन उत्तरेकडील नक्षत्रे—या चंद्रमंडळातील नक्षत्रांमध्ये, वस्त्र आणि आच्छादनासाठी योग्य नक्षत्रे सर्वोत्तम मानली जातात. पूर्वेकडील तीन नक्षत्रे आणि तशीच खाली पाहणारी नक्षत्रे वर्णन केली आहेत. देवांसाठी मंदिराचे खोदकाम किंवा धनाचा शोध, हे सर्व कार्य खाली पाहणाऱ्या नक्षत्रांत करावे, हे बैलध्वजधारी शिवा, सांगितले आहे. अनुराधा, मृगशिरा आणि ज्येष्ठा हे बाजूला पाहणारे नक्षत्र आहेत. बीज पेरणे किंवा ये-जा करण्याचे कार्य अशा बाजूला पाहणाऱ्या नक्षत्रांत करावे. बाजूच्या कार्यांसाठी हे नक्षत्र उपयुक्त आहेत. वरुण, श्रवण आणि इतर नऊ नक्षत्रे वर पाहणारी मानली जातात. सर्व उंच किंवा वरच्या कार्यांसाठी या वर पाहणाऱ्या नक्षत्रांत कार्य करावे. अमावास्या, पौर्णिमा, द्वादशी आणि चतुर्दशी—या तिथी उल्लेखल्या आहेत. तृतीया पृथ्वीपुत्राशी, चतुर्थी शनैश्चराशी संबंधित आहे. सप्तमी सोमपुत्राशी, अष्टमी भौम आणि सूर्याशी. एकादशी बृहस्पती आणि शुक्राशी, द्वादशी पुन्हा बुधाशी संबंधित आहे. पौर्णिमा आणि अमावास्या बृहस्पतीसाठी सर्वोत्तम मानल्या जातात. दशमीला भौमाचे टाळावे, नवमीला बुधाचे टाळावे. या प्रकारे, श्री गरूड पुराणातील या अध्यायात, नक्षत्र, तिथी, आणि त्यांचे देवता, तसेच विविध कार्यांसाठी योग्य काळाचे विवेचन केशवाने केले.