श्रीगर्भातील गरुड महापुराणाच्या आचार विभागातील "शालग्राम मूर्तींचे लक्षण" या अध्यायात, भगवान विष्णूच्या विविध रूपांचे आणि त्याच्या पूजेसाठी योग्य असलेल्या शालग्रामांच्या वैशिष्ट्यांचे सुंदर वर्णन केले आहे. माधव, ज्यांच्या हातात चक्र, शंख, कमळ आणि गदा आहेत, हे तेजस्वी गदाधारी भगवंत आहेत. विष्णूच्या स्वरूपाला, ज्यांच्या हाती कमळ, शंख आहे आणि जे मुराचा शत्रू आहेत, त्यांना नमस्कार. गदाधारी, गदाशत्रू, शंखधारी, कमळधारी आणि त्रिविक्रम या सर्वांना वंदन. श्रीधराच्या रूपाला, ज्यांच्या हाती चक्र, कमळ, शंख आणि गदा आहेत, नमस्कार. पद्मनाभाच्या स्वरूपाला, ज्यांच्या देहावर कमळ, चक्र, गदा आणि शंख यांची छाप आहे, त्यांना वंदन. वसुदेव, ज्यांच्या हाती बाण, शंख, गदा आणि कमळ आहे, त्यांना नमस्कार. प्रद्युम्नाच्या रूपाला, ज्यांच्या हाती शुभ्र शंख, शुभ्र गदा, कमळ आणि धनुष्य आहे, नमस्कार. परमपुरुष, ज्यांच्या देहावर कमळ, शंख, गदा आणि चक्र आहे, त्यांना वंदन. नरसिंहाच्या रूपाला, ज्यांच्या हाती कमळ, गदा, शंख आणि धनुष्य आहे, नमस्कार. जनार्दन, ज्यांच्या हाती शंख, चक्र, कमळ आणि गदा आहे, त्यांनी मला रक्षण करावे. हरि, ज्यांच्या अंगावर शुभ्र चक्र, कमळ, गदा आणि शंखाची शोभा आहे, त्यांना वंदन. ज्यांच्या अंगावर दोन चक्रचिन्हे आहेत आणि जे शालग्रामाच्या प्रवेशद्वारी आहेत, त्यांचे स्मरण. दोन चक्रचिन्हे एकत्र, किंचित लालसर रंगाची, पूर्वेकडील बाजू पूर्ण असलेली ती मूर्ती. ती लांबट आहे, डोक्यासारखे उघडलेले तोंड आहे; अनिरुद्ध गोलाकार आहे. मध्यभागी खंदकासारखी रेषा, नाभीसारखे उंचावलेले चक्र, किंवा पाच ठिपके असलेली मूर्ती ब्रह्मचारीसाठी पूजनीय आहे. ती शालग्राम मूर्ती निळसर रंगाची, तीन रेषा असलेली, जाड आणि ठिपक्याने चिन्हांकित आहे—ती कूर्माची मूर्ती आहे. श्रीधराच्या मूर्तीला पाच रेषा आहेत, द्वनमाळीच्या मूर्तीवर खंदक आहे. विविध रंगांची, अनेक रूपांची, सर्पांनी अलंकृत—अशी अनंतकाची मूर्ती आहे. अरुंद प्रवेशद्वार असलेली, अतिशय लाल रंगाची मूर्ती ब्रह्माला संरक्षण देईल. रुंद तोंडाची, जाड चक्र असलेली मूर्ती कृष्ण (विष्णू) प्रमाणे बेलफळासारखी आहे. वैकुंठाची मूर्ती रत्नासारखी, एकच चक्र आणि कमळ असलेली, काळ्या रंगाची आहे. रामाची मूर्ती चक्र, उजवी रेषा आणि काळ्या रंगाने चिन्हांकित आहे, आणि ती त्रिविक्रमाची मूर्ती आहे. एकच प्रवेशद्वार, चार चाकं, आणि वनफुलांच्या माळेने अलंकृत—अशी लक्ष्मीनारायणाची मूर्ती आहे. ती कदंब फुलांच्या घडासारखी आहे; लक्ष्मीनारायणाने आपले रक्षण करावे. लक्ष्मीनारायणाच्या मूर्तीला दोन किंवा तीन आकृती आहेत; तसेच त्रिविक्रमालाही. प्रद्युम्नाच्या मूर्तीला सहा अवयव आहेत, आणि संकर्षणालाही विविध प्रकारे. दशावताराच्या मूर्तीला दहा अवयव; अनिरुद्धाने मग रक्षण करावे. जो कोणी या विष्णूच्या रूपांचे स्तोत्र पठण करतो, तो स्वर्गास प्राप्त होतो. महेश्वर, वाकलेला, दहा हात असलेला आणि वृषध्वज (बैलध्वज) आहे. महालक्ष्मी आणि मातृका, हातात कमळ घेऊन, तसेच दिवाकर (सूर्य) यांचेही वर्णन आहे. या सर्व मूर्ती, जर मंदिरात किंवा पवित्र वास्तूत पूजल्या आणि प्रतिष्ठित केल्या, तर त्या भक्तांसाठी मंगलदायक ठरतात. अध्यायाच्या शेवटी, वास्तुशास्त्राचे संक्षिप्त वर्णन केले आहे. वास्तुच्या आरंभाला विघ्नांचा नाश करणारे हे ज्ञान सांगितले आहे. वास्तुच्या मांडणीत, पूर्वोत्तर दिशेला डोके, दक्षिणपश्चिमेस पाय, आग्नेय व नैऋत्येस हात असावेत. मंदिर, बाग, किल्ले, देवालये आणि मठ यामध्ये ईश, पर्जन्य, जयंत, वज्रधारी इंद्र, पूषा, वितथ, ग्रह आणि क्षेत्रपाल यांचे स्थान असावे. द्वारपाल, सुग्रीव, पुष्पदंत, गणांचा स्वामी, असुर, शेष, पाप, दौऱ, रोग, डहिमुख आणि ख्य यांचेही स्थान दिले आहे. भल्लाट, सोम, दोन सर्प, अदिती आणि दिती यांचाही विचार करावा. अशा प्रकारे, "शालग्राम मूर्तींचे लक्षण" या अध्यायाचा समारोप होतो आणि पुढे वास्तुशास्त्राचे मंगलदायक ज्ञान सांगितले जाते.