एक भक्त आपल्या साधनेत मग्न होतो आणि त्याच्या तपस्येच्या सामर्थ्याने तो स्वर्गीय नदीच्या पारच्या किनाऱ्यापर्यंत पोहोचतो—जे विष्णूचे परमधाम आहे. ध्यानाच्या प्रक्रियेत तो कमळासारख्या विविध आसनांचा अभ्यास करतो; प्राणायाम म्हणजे वायूवर प्रभुत्व मिळवणे, आणि मनाची एकाग्रता म्हणजे चित्ताला स्थिर ठेवणे. या ध्यानात पूर्ण तल्लीनता म्हणजे ब्रह्मामध्ये स्थिती प्राप्त करणे. हृदयातील कमळाच्या मध्यभागी, तो भक्त शंख, चक्र, गदा आणि पद्म धारण करणाऱ्या भगवंताचे ध्यान करतो. हे परमेश्वर सनातन, शुद्ध, तेजस्वी, सत्य आणि आनंदरूप आहेत—साक्षात परमेश्वर. ते चोवीस रूपांनी विद्यमान असून शाळग्राम शिलेत वास करतात. भक्त जे काही मनाशी इच्छितो, ते सर्व प्राप्त करून, तो दिव्य स्वरूप प्राप्त करतो. याप्रमाणे, श्री गरुड महापुराणाच्या आचारकांड विभागातील चव्वेचाळीसाव्या अध्यायात 'ब्रह्मरूप ध्यानाचे वर्णन' संपते. आता, पुढे शाळग्राम शिलांच्या लक्षणांचे वर्णन केले जाते. केशव—जो शंख, चक्र, गदा आणि पद्म धारण करतो, तसेच माधव—जो तेजस्वी आहे आणि गदा धारण करतो, यांचा उल्लेख केला जातो. विष्णुरूप असलेल्या, पद्म, शंख, मुराचा शत्रू अशी अनेक रूपे असलेल्या प्रभूला वंदन केले जाते. गदा धारण करणाऱ्या, गदाचा शत्रू, शंख व पद्म असलेल्या आणि त्रिविक्रम रूपाला नमस्कार. श्रीधराच्या रूपाला, ज्याच्या हातात चक्र, पद्म, शंख, गदा आहेत, त्याला वंदन. पद्मनाभाच्या रूपाला, ज्याच्या अंगावर पद्म, चक्र, गदा, शंख यांचे चिन्ह आहे, त्याला नमस्कार. बाण, शंख, गदा, पद्म धारण केलेल्या वासुदेवाला वंदन. शुभ्र शंख, शुभ्र गदा, पद्म आणि धनुष्य धारण करणाऱ्या प्रद्युम्नाला वंदन. परम पुरुष, ज्याच्या रूपात पद्म, शंख, गदा, चक्र आहे, त्याला नमस्कार. नरसिंहाच्या रूपाला, ज्याच्या हातात पद्म, गदा, शंख, धनुष्य आहे, त्याला वंदन. जनार्दन, ज्याच्या हातात शंख, चक्र, पद्म, गदा आहेत, तो मला रक्षण करो. हरिरूपाला, ज्याच्या अंगावर शुभ्र चक्र, पद्म, गदा, शंख आहेत, त्याला नमस्कार. शाळग्राम शिलेच्या प्रवेशद्वारी दोन चक्रचिन्हे असलेला, दोन चक्र एकत्र असलेला, लालसर रंगाचा, पूर्वेकडील बाजू भरलेला असा तो; लांबट आकाराचा, डोकेसारखा उघडलेला; अनिरुद्ध गोलाकार; मध्यभागी चर खुणेसारखी रेषा, नाभीसारखे चक्र, उंचावलेले—किंवा पाच ठिपके असलेला, ब्रह्मचारीसाठी तो पूजनीय आहे. निळसर, तीन रेषा, जाड—असा कूर्माचा रूप, ठिपक्याने चिन्हांकित. श्रीधर पाच रेषांनी, द्वनमाळी चर चिन्हाने ओळखला जातो. विविध रंग, अनेक रूपे, सर्पांनी अलंकृत—असा अनंतक. अरुंद प्रवेशद्वार, फार लाल—असा ब्रह्मा रक्षण करो. मोठ्या उघडण्यासह, जाड चक्र असलेला—कृष्ण (विष्णू) बेलफळासारखा. वैकुंठ रत्नासारखा, एक चक्र व पद्म, काळसर रंगाचा. राम एक चक्र, उजवी रेषा, काळसर रंग, त्रिविक्रम. एक प्रवेशद्वार, चार चाकं, वनफुलांच्या माळेने अलंकृत. कदंबफुलांच्या घोसासारखा आकार; लक्ष्मी-नारायण रक्षण करो. लक्ष्मी-नारायण दोन किंवा तीन आकृतींमध्ये; त्रिविक्रमही तसेच. प्रद्युम्न सहा अवयवांनी, संकर्षणही विविध प्रकारांनी. दशावतार दहा अंगांनी; अनिरुद्ध रक्षण करो. जो कोणी विष्णूच्या या विविध रूपांचे स्तोत्र पठण करतो, तो स्वर्गात जातो. महेश्वर पुढे झुकलेला, दहा हातांनी युक्त, वृषभध्वज धारण करणारा आहे. अशा प्रकारे, या अध्यायात ध्यान, शाळग्राम शिलांचे विविध रूप, आणि विष्णूच्या विविध स्वरूपांचे महात्म्य यांचे पवित्र वर्णन झाले आहे.