ഗരുഡപുരാണമ്

ദേഹദണ്ഡനമാത്രേണ കാ മുക്തിരവിവേകിനാമ് । വല്മീകതാഡനാദേവ മൃതഃ കിന്നു മഹോരഗഃ ॥ ൨,൪൯.

ശരീരം ശിക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് വിവേകമില്ലാത്തവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കുമോ? ഉഴുവിന്റെ അടിയേറ്റ് വലിയ പാമ്പ് മരിച്ചാൽ അതിന് മോക്ഷം കിട്ടുമോ?

ജടാഭാരാജിനൈര്യുക്താ ദാമ്ഭികാ വേഷധാരിണഃ । ഭ്രമന്തി ജ്ഞാനിവല്ലോകേ ഭ്രാമയന്തി ജനാനപി ॥ ൨,൪൯.

ജടയും മയിലുരിയും ധരിച്ച്, ഭക്തരെന്ന വേഷം കെട്ടി, കപടന്മാർ ലോകത്ത് ജ്ഞാനികൾപോലെ ചുറ്റി നടക്കുന്നു; അവർ മറ്റുള്ളവരെയും വഴിതെറ്റിക്കുന്നു.

സംസാരജസുഖാസക്തം ബ്രഹ്മജ്ഞോഽസ്മീതിവാദിനമ് । കര്മബ്രഹ്മോഭയഭ്രഷ്ടം തം ത്യജേദന്ത്യജം യഥാ ॥ ൨,൪൯.

ലോകസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവനും, ഞാൻ ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയാണെന്ന് പറയുന്നവനും, neither കര്‍മ്മത്തിൽ nor ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ നിലനിൽക്കാത്തവനും, അങ്ങനെ ഒരാളെ ചൂണ്ടുപറഞ്ഞവനെപ്പോലെ ഉപേക്ഷിക്കണം.

ഗൃഹാരണ്യസമാ ലോകേ ഗതവ്രീഡാ ദിഗമ്ബരാഃ । ചരന്തി ഗര്ദഭാദ്യാശ്ച വിരക്താസ്തേ ഭവന്തി കിമ് ॥ ൨,൪൯.

ലജ്ജയില്ലാതെ, വീടോ കാടോ എന്നതില്ലാതെ നഗ്നരായി നടക്കുന്നവർ, കഴുതകളും മറ്റും പോലുള്ള ജീവികൾ, ഇവർക്ക് വൈരാഗ്യം ഉണ്ടെന്നു പറയാനാവുമോ?

മൃദ്ഭസ്മോദ്ധൂലനാദേവ മുക്താഃ സ്യുര്യദി മാനവാഃ । മൃദ്ഭസ്മവാസീ നിത്യം ശ്വാ സ കിം മുക്തോ ഭവിഷ്യതി ॥ ൨,൪൯.

കല്ല് ചാർത്തി അകത്ത് മണ്ണ് അകത്തും ചാരവും പുരട്ടിയാൽ മനുഷ്യർക്ക് മോക്ഷം കിട്ടുന്നുവെങ്കിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും മണ്ണിലും ചാരത്തിലും കഴിയുന്ന നായ്ക്കൾക്ക് മോക്ഷം കിട്ടുമോ?

തൃണപര്ണോദകാഹാരാഃ സതതം വനവാസിനഃ । ജമ്ബൂകാഖുമൃഗാദ്യാശ്ച താപസാസ്തേ ഭവന്തി കിമ് ॥ ൨,൪൯.

കാടിൽ സ്ഥിരമായി താമസിച്ച്, പുല്ലും ഇലയും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നവർ, അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്ന നരികൾ, എലികൾ, മാൻ എന്നിവരൊക്കെ തപസ്സുകാരാണോ?

ആജന്മമരണാന്തഞ്ച ഗങ്ഗാദിതടിനീസ്ഥിതാഃ । മണ്ഡൂകമത്സ്യപ്രമുഖാ യോഗിനസ്തേ ഭവന്തി കിമ് ॥ ൨,൪൯.

ജനനം മുതൽ മരണം വരെ ഗംഗാദി നദികളുടെ തീരങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവരായ തവളകളും മീനുകളും മുതലായവ, അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് കൊണ്ടു അവർ യോഗികളാകുമോ?

പാരാവതാഃ ശിലാഹാരാഃ കദാചിദപി ചാതകാഃ । ന പിബന്തി മഹീതോയം വ്രതിനസ്തേ ഭവന്തി കിമ് ॥ ൨,൪൯.

കല്ല് ഭക്ഷ്യമായി കഴിക്കുന്ന പാരാവതങ്ങളും, ഭൂമിയിലെ വെള്ളം ഒരിക്കലും കുടിക്കാത്ത ചാതകപ്പക്ഷികളും, ഇവർ വ്രതം പാലിക്കുന്നവരാണെന്നു പറയാനാവുമോ?

തസ്മാന്നിത്യാദികം കര്മ ലോകരഞ്ജനകാരകമ് । മോക്ഷസ്യ കാരണം സാക്ഷാതത്ത്വജ്ഞാന ഖഗേശ്വര ॥ ൨,൪൯.

അതുകൊണ്ട്, ലോകത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ചെയ്യുന്ന ദിവസേനയും മറ്റു കര്‍മ്മങ്ങളും മോക്ഷത്തിന് നേരിട്ട് കാരണമല്ല, യഥാർത്ഥ സത്യം അറിയുന്നതാണ് മോക്ഷത്തിന് കാരണമെന്ന്, പക്ഷിരാജാ.

ഷര്ഡ്ശനമഹാകൂപേ പതിതാഃ പശവഃ ഖഗ । പരമാര്ഥം ന ജാനന്തി പശുപാശനിയന്ത്രിതാഃ ॥ ൨,൪൯.

പക്ഷിരാജാവേ, ആറു ദർശനങ്ങളെന്ന മഹാഗർത്തത്തിൽ വീണിരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങൾ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ബന്ധനത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർക്കു പരമാർത്ഥം അറിയാനാവില്ല.

വേദശാസ്ത്രാര്ണവൈര്ഘേരൈരുഹ്യമാനാ ഇതസ്തതഃ । ഷഡൂര്മിനിഗ്രഹഗ്രസ്താസ്തിഷ്ഠന്തി ഹി കുതാര്കികാഃ ॥ ൨,൪൯.

വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സമുദ്രത്തിലെ തിരകളാൽ ഇങ്ങും അങ്ങും ഇഴയ്ക്കപ്പെടുന്നവർ, ആറു അകത്തുള്ള ശത്രുക്കളാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടവർ, അവരൊക്കെ തെറ്റായ തർക്കക്കാരായി തുടരുന്നു.

വേദാഗമപുരാണജ്ഞഃ പരമാര്ഥം ന വേത്തി യഃ । വിഡമ്ബകസ്യ തസ്യൈവ തത്സര്വം കാകഭാഷിതമ് ॥ ൨,൪൯.

വേദം, ആഗമം, പുരാണം എന്നിവ അറിയുന്നവൻ പരമാർത്ഥം അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ എല്ലാ വാക്കുകളും പരിഹാസത്തിന് മാത്രം യോഗ്യമായ കാക്കയുടെ ശബ്ദം പോലെയാണ്.

ഇദം ജ്ഞാനമിദം ജ്ഞേയമിതി ചിന്താസമാകുലാഃ । പഠന്ത്യഹര്നിശം ശാസ്ത്രം പരതത്ത്വപരാങ്മുഖാഃ ॥ ൨,൪൯.

‘ഇതാണ് ജ്ഞാനം, ഇതാണ് അറിയേണ്ടത്’ എന്ന ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, അവർ രാവും പകലും ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നു; എന്നാൽ പരമതത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിക്കുന്നു.

വാക്യച്ഛന്ദോനിബന്ധേന കാവ്യാലങ്കാരശോഭിതാഃ । ചിന്തയാ ദുഃഖിതാ മൂഢാസ്തിഷ്ഠന്തി വ്യാകുലേന്ദ്രിയാഃ ॥ ൨,൪൯.

വാക്യങ്ങളുടെ ചന്ദസ്സിലും കാവ്യാലങ്കാരത്തിലും അലങ്കരിച്ചിട്ടുള്ള ഈ മണ്ടന്മാർ, ചിന്തകളാൽ ദുഃഖിതരായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തരായി, ദുഃഖത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു.

അന്യഥാ പരമം തത്ത്വം ജനാഃ ക്ലിശ്യന്തി ചാന്യഥാ । അന്യഥാ ശാസ്ത്രസദ്ഭാവോ വ്യാഖ്യാം കുര്വന്തി ചാന്യഥാ ॥ ൨,൪൯.

ജനങ്ങൾ പരമതത്ത്വത്തെ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കി ദുഃഖിക്കുന്നു; അതുപോലെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും പലവിധം തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

കഥയന്ത്യുവന്മനീഭാവം സ്വയം നാനുഭവന്തി ച । അഹങ്കാരസ്താഃ കേചിദുപദേശാദിവാര്ജിതാഃ ॥ ൨,൪൯.

അവർ പരമാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു, പക്ഷേ സ്വയം അതു അനുഭവിക്കുന്നില്ല; ചിലർ അഹങ്കാരത്താൽ ഉപദേശവും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശവും തള്ളിക്കളയുന്നു.

പഠന്തി വേദശാസ്ത്രാണി ബോധയന്തി പരസ്പരമ് । ന ജാനന്തി പരം തത്ത്വം ദര്വീ പാകരസം യഥാ ॥ ൨,൪൯.

അവർ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും വായിക്കുന്നു, പരസ്പരം പഠിപ്പിക്കുന്നു; പക്ഷേ പരമതത്ത്വം അറിയുന്നില്ല—പാചകച്ചുമ്മാരിൽ രുചി അറിയാത്ത കട്ടിലുപോലെയാണ് അവർ.

ശിരോ വഹതി പുഷ്പാണി ഗന്ധം ജാനാതി നാസികാ । പഠന്തി വേദശാസ്ത്രാണി ദുര്ലഭോ ഭാവബോധകഃ ॥ ൨,൪൯.

തലയിൽ പൂക്കൾ വഹിക്കുന്നതുപോലെയും മൂക്കിൽ സുഗന്ധം അറിയുന്നതുപോലെയും, പലരും വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും വായിക്കും. എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം സത്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നവർ വളരെ അപൂർവം.

തത്ത്വമാത്മസ്ഥമജ്ഞാത്വാ മൂഢഃ ശാസ്ത്രേഷു മുഹ്യതി । ഗോപഃ കക്ഷാഗതേ ച്ഛാഗേ കൂപം പശ്യതി ദുര്മതിഃ ॥ ൨,൪൯.

സ്വന്തം ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന സത്യം അറിയാതെ, മണ്ടൻ ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കു പിടിയിലാവുന്നു. അതുപോലെ, ഒരു കാവൽക്കാരൻ അകലെ കിണറിനെ കാണുമ്പോൾ, കക്ഷയിൽ കിടക്കുന്ന ആടിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.

സംസാരമോഹനാശായ ശാബ്ദബോധോ ന ഹി ക്ഷമഃ । ന നിവര്തേത തിമിരം കദാചിദ്ദീപവാര്തയാ ॥ ൨,൪൯.

വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഉള്ള അറിവ് ഈ ലോകമോഹം അകറ്റാൻ കഴിയില്ല; എങ്ങനെയെന്നാൽ, വിളക്കിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതുകൊണ്ട് ഇരുണ്ടു അകറ്റാൻ കഴിയില്ലല്ലോ.

പ്രജ്ഞാഹീനസ്യ പഠനം യഥാന്ധസ്യ ച ദര്പണമ് । അതഃ പ്രജ്ഞാവതാം ശാസ്ത്രം തത്ത്വജ്ഞാനസ്യ ലക്ഷണമ് ॥ ൨,൪൯.

ബുദ്ധിയില്ലാത്തവൻ വായിക്കുന്നതും കുരുടൻ കണ്ണാടി നോക്കുന്നതുപോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട്, ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് ശാസ്ത്രം സത്യജ്ഞാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.

ഇദം ജ്ഞാനമിദം ജ്ഞേയം സര്വന്തു ശ്രോതുമിച്ഛതി । ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാച്ച ശാസ്ത്രാന്തം നൈവ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൪൯.

ഇത് അറിവാണ്, ഇത് അറിയേണ്ടതാണ് എന്ന് എല്ലാവരും എല്ലാം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആയിരം ദൈവീയ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അറ്റം ഒരിക്കലും കാണാനാവില്ല.

അനേകാനി ച ശാസ്ത്രാണി സ്വല്പായുര്വിഘ്നകോടയഃ । തസ്മാത്സാരം വിജാനീയാത്ക്ഷീരം ഹംസ ഇവാമ്ഭസി ॥ ൨,൪൯.

അനവധി ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്, ജീവിതം ചെറുതാണ്, തടസ്സങ്ങൾ അനേകം. അതുകൊണ്ട്, അമ്പിൽ നിന്ന് പാലു വേർതിരിക്കുന്ന ഹംസപക്ഷിയെപ്പോലെ, അതിന്റെ സാരം മാത്രം മനസ്സിലാക്കണം.

അഭ്യസ്യ വേദശാസ്ത്രാണി തത്ത്വം ജ്ഞാത്വാഥ ബുദ്ഭിമാന് । പലാലമിവ ധാന്യാര്ഥീ സര്വശാസ്ത്രാണി സന്ത്യജേത് ॥ ൨,൪൯.

വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ച് സത്യം അറിഞ്ഞാൽ, ധാന്യത്തിനായി പയൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, ബുദ്ധിമാൻ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും വിട്ടുകളയണം.

യഥാമൃതേന തൃപ്തസ്യ നാഹാരേണ പ്രയോജനമ് । തത്ത്വജ്ഞസ്യ തഥാ താര്ക്ഷ്യ ന ശാസ്ത്രേണ പ്രയോജനമ് ॥ ൨,൪൯.

അമൃതം കഴിച്ച് തൃപ്തനായവന് ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ലാത്തതുപോലെ, സത്യം അറിഞ്ഞവന് ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും ആവശ്യമില്ല, ടാർക്ഷ്യ.

ന വേദാധ്യയനാന്മുക്തിര്ന ശാസ്ത്രപഠനാദപി । ജ്ഞാനാദേവ ഹി കൈവല്യം നാന്യഥാ വിനതാത്മജഃ ॥ ൨,൪൯.

വേദപഠനത്തിലോ ശാസ്ത്രങ്ങൾ വായിക്കുന്നതിലോ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല; അറിവ് കൊണ്ടു മാത്രമേ പരമസൗഖ്യം ലഭിക്കൂ, വിനതയുടെ മകനേ, വേറെ വഴിയില്ല.

നാശ്രമഃ കാരണം മുക്തേര്ദര്ശനാനി ന കാരണമ് । തഥൈവ സര്വകര്മാണി ജ്ഞാനമേവ ഹി കാരണമ് ॥ ൨,൪൯.

ആശ്രമം മോക്ഷത്തിന് കാരണമല്ല, ദർശനങ്ങൾക്കും അതിന് കാരണമില്ല. അതുപോലെ, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും കാരണം അല്ല; അറിവ് മാത്രം സത്യമായ കാരണമാണ്.

മുക്തിദാ ഗുരുവാഗേകാ വിദ്യാഃ സര്വാ വിഡമ്ബികാഃ । ശാസ്ത്രഭാരസഹസ്രേഷു ഹ്യേകം സഞ്ജീവനം പരമ് ॥ ൨,൪൯.

മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് മാത്രമാണ്, മറ്റു വിജ്ഞാനങ്ങൾ എല്ലാം വെറും കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാത്രം. ആയിരക്കണക്കിന് ശാസ്ത്രഭാരങ്ങളിൽ, ഒരൊറ്റത് മാത്രമാണ് ജീവൻ നൽകുന്നത്.

അദ്വൈതം ഹി ശിവം പ്രോക്തം ക്രിയയാപരിവര്ജിതമ് । ഗുരുവക്ത്രേണ ലഭ്യേത നാധീതാഗമകോടിഭിഃ ॥ ൨,൪൯.

അദ്വൈതം തന്നെയാണ് ശിവം എന്ന് പറയുന്നു, അതിൽ യാതൊരു കർമവും ഇല്ല. അതു ഗുരുവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ, ലക്ഷക്കണക്കിന് ആഗമങ്ങൾ പഠിച്ചാലും അതിൽ നിന്ന് അല്ല.